Pretpillen...

Jaren geleden werden ze bij uitstek verkocht op de ‘pillenbrug’ in Amsterdam of via dezelfde dealers die in ‘wit en bruin’ doen. We hebben het over pillen die alleen op doktersrecept geleverd mogen worden en dan niet drugs, maar medicijnen worden genoemd. De handel tiert weliger dan ooit, maar de pillenbrug is vergeten. Een beetje straathandel is er nog wel, maar wie drugs van Big Pharma wil bestellen en de arts wil omzeilen, kan te kust en te keur terecht op internet. De helft van de spam alleen al is gericht op wat je in de apotheek kunt krijgen. Of het verstandig is laten we maar in het midden. In het beste geval krijg je echte pillen. Als je pech hebt overjarige- of neppillen. Feit is dat ze en massa worden geslikt. Een overzicht van de meest populaire drugs. Over de werking, de risico’s en de vraag of het wel de moeite waard is…..Een aantal hebben wij zelf getest. In andere gevallen hebben we gebruik gemaakt van de informatie van ‘ervaringsdeskundigen.’

Benzodiazepinen

Kalmeringsmiddelen, spierontspanners en slaapmiddelen. Opvolgers van de barbituraten die in de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw populair waren. Ze zijn redelijk veilig. Nooit gebruiken in combinatie met alcohol. Kunnen verslavend werken als je er gevoelig voor bent. Volgens sommige artsen is de werking van alle middelen globaal hetzelfde. Maar wat de een prettig vindt, kan voor de ander onaangenaam zijn. In Nederland vormen ze een bron van discussie. In België en Frankrijk worden ze probleemloos voorgeschreven. Cultureel bepaald? Of calvinistische artsenij?

Valium (diazepam) Al jaren de meest populaire tranquillizer. Werkt inderdaad bijzonder kalmerend, vooral de tablet van 10 mg. Niet echt prettig, is onze ervaring. Na een half uur kwam er een enigszins drowsy gevoel naar boven. Werkt in mijn geval eerder slaapverwekkend dan kalmerend. Zelfs de dag erna bleef dat gevoel nog hangen. Niet zo vreemd, want diazepam blijft lang in de bloedbaan. Bij regulier gebruik stapelt het zich op en heb je nooit meer een helder hoofd. Alleen interessant als je’t op doktersvoorschrift echt nodig hebt. Bijvoorbeeld tijdens incidentele ernstige stress of heel hardnekkige slaapstoornissen.

Seresta (oxazepam) Naast diazepam de meest voorgeschreven benzodiazepine. Verkrijgbaar in tabletten van 10 en 50 mg. In dat laatste geval spreken we over Seresta-Forte. Geeft een ontspannend gevoel en is minder dwingend dan valium. Het middel wordt ook sneller afgebroken. Niet echt een middel om uit je dak te gaan, maar bij incidenteel gebruik een stuk prettiger dan valium. Wordt soms voorgeschreven aan mensen met vliegangst. Die vallen dan in slaap of kijken ontspannen uit het raampje. Actief word je er zeker niet van.

Temesta (lorazepam) Wij slikten de 2 ½ mg variant. Een middellang werkend broertje binnen de familie. Mee uitkijken. Genereerde een eufore stemming. Een beetje als alcohol, maar dan zonder dronken te worden. In tegenstelling tot diazepam gaf het geen kater achteraf. Heerlijk op geslapen. Zo prettig dat we niet van plan zijn om het vaak te herhalen.

Mogadon (nitrazepam) Wordt vooral gebruikt als slaapmiddel. Gebruikten wij vroeger wel eens om te slapen na een nachtdienst. Werkt probaat, maar het heeft als nadeel dat er snel gewenning optreedt. Er zijn tegenwoordig elegantere middelen. Versuffend en kan een fikse kater genereren.

Xanax (alprazolam) Buitenbeentje binnen de benzodizepinen. Werkt als angstremmer. Als het goed is wordt je er niet slaperig van. Als roesmiddel onbruikbaar. Voor ons eerste keus als het gaat om onderdrukken van stress. Met dank aan Herman Brusselmans voor de tip!

Lexotanil (bromazepam). Komt in de buurt van Xanax. In ons geval kwam er slaperigheid bij. Ook anti-stress en spanning. Gaf geen roesgevoel en het hoofd bleef helder.

Normison (temazepam) Meestal in capsules van 10 of 20 mg. Slaapmiddel. Werkt versuffend en verliest bij regulier gebruik snel aan werking. Schijnt in junkiekringen populair te zijn. Alleen gebruiken bij (tijdelijke) slaapstoornissen.

Rohypnol (flunitrazepam) Verkrijgbaar in tabletten van 1 en 2 mg. Gevaarlijk. Maakt je zeer ontspannen en onverschillig. Kan in combinatie met alcohol tot rare black-outs leiden. Junkies slikken het in grote hoeveelheden omdat het dan de effecten van heroine benadert. Probaat slaapmiddel als je de risico’s voor lief neemt. Wij adviseren om het links te laten liggen. De meeste dokters doen dat ook.

Andere psycho-actieve middelen

Dipiperon. Een anti-psychoticum dat voornamelijk wordt voorgeschreven aan mensen met die stemmen horen of aan andere wanen lijden. In lage dosering een effectief doorslaapmiddel dat als bijkomstigheid heeft dat het heftige dromen genereert. Als slaapmiddel veiliger dan benzo’s, want niet verslavend. Bij een iets te hoge dosering hou de hele dag een zwaar hoofd.

Serotineheropnameremmers (SSRI”s)

De meest voorgeschreven pillen van het laatste decennium. Eerst alleen als anit-depressiva. Tegenwoordig fungeren ze als Haarlemmer olie. Voorgeschreven tegen alles waarvan de dokter niet weet wat het is. Van neerslachtigheid tot gokverslaving: slikt allen SSRI’s. We noemen Prozac, Seroxat, Remeron en vele andere. Wat ze met elkaar gemeen hebben: een scala aan bijwerkingen en het feit dat je ze minstens een maand (!) en soms jaren moet slikken om de effecten te merken. De bijwerkingen merk je meteen. Effectief bij depressies, maar je levert er veel voor in. Gevoelsafvlakking, libidoverlies en slapeloosheid zijn het meest gemeld. Ook zelfmoordgedachtes komen voor, vaak in de beginfase. Zinloos om via internet met een pil te experimenteren. Ze worden als pretpillen aangeboden. Het enige dat je eraan overhoudt is misselijkheid.

Doe er je voordeel mee….

Een echte Jood als ik

Heere Heeresma jr.

Uitgave: Contour

Heere Heeresma jr. is een groot verteller. Elke journalist die’m wel eens aan de telefoon heeft gehad kijkt reikhalzend uit naart’t volgende telefoontje. Een enkeling schakelt de nummermelder in. Zelf hebben wij ooit een uur interview met jr. per ongeluk gewist. De auteur is het niet vergeten en maakte er een toespeling op. Die band was kostelijk, stom van mij en excuses Heere! Een echte Jood als ik is Heeresma in topvorm. Wie denkt dat Arnon Grunberg het patent bezit op jiddische humor zal na het lezen van dit boek zijn mening moeten bijstellen: Heeresma is gemeen, vilein, zwartgallig en ook nog eens onbesneden. “Anders herkennen ze je nog als jood,” was de argumentatie van vader Heere om jr’s voorhuid intact te laten. Weet u meteen hoe u Heere eruit pikt want de foto op de achterflap is fake. Heere beschrijft het leven van Sal Szmulewitz, een publiciteitsgeile TV presentator wiens wereld instort als zijn talkshow verdwijnt. Te beledigend voor moslims, christenen, zwarten, blanken, humanisten en andere minderheden. Om de kijkcijfers op te krikken laat Sal zich inspireren door de zaak Croiset, de acteur die zijn eigen ontvoering in scene zette om een stuk van Fassbinder dat hij als anti-semitisch uitlegde te verhinderen. Net als Croiset valt ook Sal door de mand. Maar tot die tijd weet hij de aandacht vast te houden door een bezoek aan een Islamitische kapper die homo is (ze onthoofden je daar toch niet als jood?)veelvuldig bordeelbezoek –Sal is ervaringsdeskundige en vaste klant in club Tamar- waarvan hij smakelijk en zeer gedetailleerd verslag doet. Zijn solide collectie porno DVD’s blijft evenmin onbesproken en de ruzie met een gesluierde schoonheid (hoe zie je dat?) toont het tragische misverstand tussen de culturen. Sal gaat de problemen optimistisch te lijf. In dat opzicht lijkt hij verdacht veel op Heere jr. maar die is radio- in plaats van TV presentator. Uitgever Perry Pierik sprak zijn vrees uit dat het boek misschien iets te controversieel kan overkomen. Wij stelden hem gerust: op de cover staat duidelijk het stempel: Rabbinaal Goedgekeurd. Humor zoals humor hoort te wezen: inktzwart, je blijft lachen. Ondanks de tragische ondertonen. Want Heere jr. heeft wel degelijk iets te vertellen….Niet voor bekrompen geesten.

Om niet op straat door fans te worden aangesproken heeft Heere zijn uiterlijk op de foto enigszins bijgesteld...

De Letterdief

(Gedonder met Dienders)

Guus Bauer

Uitgave: Aspekt

"In een ontmoeting met de Amsterdamse uitgever Guus Bauer gaf deze aan Avonden verslaggever Anton de Goede toe zelf de auteur te zijn van de novellen en verhalen die in Nederland eerder dit jaar door Bauer op de markt zijn gebracht en steeds zijn toegeschreven aan de hoogbejaarde onbekende Tsjechische schrijver Miroslav von Miraus. De verhalen spelen in Tsjechoslowakije na de inval van de Russen."
Een beetje ruim geweten is a writer’s goldmine. Uit bovenstaand fragment blijkt dat dr. Guus Bauer, geboren in de jaren vijftig en gewezen optiehandelaar alsmede handelaar in alles waar men voor wil betalen het niet al te nauw met de waarheid neemt en zeker niet als er boeken verkocht moeten worden. De keurige makelaar heeft inmiddels het driedelig grijs verwisseld voor T-shirt en spijkerbroek en is actief als schrijver en uitgever. Ook schijnt hij zo nu en dan radio te maken en vertegenwoordigt hij de literaire output van (letterlijk) Nederlands grootste schrijver: David de Poel. Die overigens ook niet vies is van enige mystificatie en het voorwoord schreef. In “De Letterdief” vertelt Guus onder zijn eigen naam en naar waarheid, over zijn aanvaringen met de prinsemarij. Guus is een geluksvogel met pech. Als hij verdient te worden opgepakt laten ze’m lopen en als hij onschuldig is krijgen ze bij justitie juist de neiging om hem vast te houden. “Het is nooit saai met Guus,”verzucht z’n advocaat, langzaam de bankbiljetten tellend. Een amusant boekje over een amusante schelm dat een schrijnend, helaas realistisch, beeld geeft van de ongelooflijke domheid van de gemiddelde Hermandad. Prangende vraag: “Waarom hebben vrouwelijke dienders altijd van die dikke konten.” Even rondgekeken: het is zo! Boefen Fangen staat op de cover. Guus Bauer maakt pijnlijk duidelijk dat ze daar nou juist niet bedreven in zijn. Moraal: doe wat je wil, maar zorg dat je achterlicht in orde is…

Cannabis en koekjes

Opmerkelijk nieuws uit het hoge Noorden

Enkele weken geleden kwam de Friese pers met een opmerkelijk nieuwtje: in Harlingen was een professionele wietkoekjesbakkerij opgerold. De koekjes zouden machinaal zijn gemaakt en voor de professionaliteit hoeft men ook niet te vrezen, want de bakker ervan heeft als professie het nobele vak van warme broodbakker. De assemblagelijn bevond zich echter niet in een kleinstedelijke warme bakkerij, maar in een woonhuis. Dus zo groot was die lijn nou ook weer niet. Ook heel nieuw was dat de warme cannabisbakker zijn waar, totdat hij werd opgerold, zo zorgvuldig onder de pet wist te houden, want het is ondergetekende nimmer gelukt binnen de cannabisbranche van de zo turbulente Fryske havenstad zelfs maar een plakje spacecake in een legale shop te bemachtigen.Wel spacebonbons, overigens. (Bonbons worden blijkbaar gedoogd) Voor drie euro en vijftig cent in de coffeeshop, maar voor dat geld kun je beter een echte joint kopen. Ik merkte er in elke geval niks van, zelfs niet na een tweede, overigens allerminst onsmakelijke, bonbon. Waar zouden die koekjes zijn gebleven? Heeft de lijn lang gedraaid? Zouden er soms huisdealers in het noorden wezen die in koekjes doen? Ik ken ze niet en Harlingen is klein.

Vuilcentrale

Het opmerkelijke van dit verhaal is dat de malafide bakker niet aan de paal is genageld omdat hij de in trommeltjes verpakte waar aan de man bracht. Hij is op een lulliger manier gepakt, namelijk omdat zijn kleinschalige bakkerij opviel door stankoverlast. Terwijl hier vlak bij de haven het Friesche zoutbedrijf Frisia met veel stampij aan de weg timmert door zout uit de grond te halen waardoor de bodem hier daalt tot ver boven normen die verantwoord zijn, en de gemeente zich hard maakt voor de komst van een heuse vuilverbrandingcentrale, compleet met dioxine-uitstoot en andere giftige stoffen. Het gemeentebestuur stelt overigens dat de lucht boven de die centrale schoner zal zijn dan die boven Antarctica. Enig sceptisch denken in het hoge noorden is dus nooit weg. Ik kan’t weten want ben in de buurt van Antarctica geweest. Het stonk er weliswaar naar pinguïns, maar verder was de lucht er inderdaad ongelooflijk zuiver. Stel je eens voor: wat is er lekkerder dan de geur van vers brood in de vroege ochtend? De stank van giftig afval dat door’t zoutbedrijf elders in de zee is gedumpt? Weliswaar alleen te ruiken bij eb, maar toch…Of de stank van verrotte vis bij de visafslag? Daar hoor je hier niemand over. De stankoverlast van een koekjesbakkerij. Het moet wat zijn geweest. De politie is met groot materieel uitgerukt, voegde een lokaal blad er vol trots aan toe. Probeer zelf maar eens aangifte te doen. Ik heb’t geprobeerd. Daar heeft de prinsemarij geen trek in en geen tijd voor. Niet interessant genoeg, want het heeft niks met drugs te maken...

Keurig

Enige tijd later werd het bericht wat genuanceerd. Weliswaar in een klein katern en op een onopvallende plek. Door wie? Door de politie zelf! Blijkt het allemaal toch wat minder explosief dan aanvankelijk gesuggereerd. Als’t om drugs gaat zijn de gemoederen nog altijd snel verhit…Waar eerder sprake was een heuse inval, productielijn en een bomvolle bus agenten, al betrof het een heus Afghaans papaverveld, kwam op 27 maart de volgende nuancering:

“De actie werd uitgevoerd door vier agenten, die keurig hebben aangebeld en daarna zijn binnengelaten. Er is geen geweld gebruikt en de toegang is niet geforceerd. De politie is niet met machtsvertoon opgetreden.”

Wat kunnen we hieruit concluderen? Een paar dingen. Mocht je van plan zijn een zakje wiet in een paar koekjes te verwerken, waarschuw dan eerst de buren of zet je afzuiginstallatie fullblown. Doe het in de oven en niet met een machine die ervoor is gemaakt. Zorg dat het aantal agenten dat met een eventueel onderzoek is belast het aantal van vier niet overschrijdt want anders is er sprake van machtsvertoon. Die grens is tenminste duidelijk. Bak cake, maak wietthee of fabriceer bonbons in plaats van koekjes. Voeg geurige aroma’s toe. Als’t stinkt, prima, maar zorg dat’t niet naar cannabis ruikt…

De kranten meldden ook nog dat het verwerken van cannabis in eetbare producten strafbaar is. Dank je de koekoek. Als jij thuis een zak goeie wiet hebt, mag jij daar een spacecake van bakken. Ook koekjes. Laat duidelijk zijn: je mag je cannabis op elke manier die je goeddunkt naar binnen werken. Je mag alleen geen spacecake of koekjes verkopen. En bedenk: eten is gezonder dan roken!!!!!

Verschijnt in Highlife

Feije Wieringa

Commentaar advocaat Andre Beckers:

Beste Feije,



"Leuk stukje! Hilarische situatie. Ik hoor vaker door agenten beweren dat het toevoegen van cannabis aan etenswaren strafbaar is en niet wordt gedoogd. Om die reden durft menig coffeeshophouder geen spacecake te verkopen. Wat zegt de Opiumwet? Het bewerken, verwerken en bereiden van cannabis is verboden. Naar gangbaar taalgebruik mag je deze verboden stoffen dus niet maken c.q. produceren. Aanwenden (oftewel gebruiken) is wat anders. Als je een joint draait maak je in de regel een mengsel van tabak en cannabis. De joint rook je. In juridisch opzicht doe je dus niets anders als je met de cannabis een cake bakt. Cake eet je. De substantie is en blijft cannabis. Het kromme is natuurlijk weer wel dat het gebruik van cannabis in Nederland niet is verboden, maar het opzettelijk aanwezig hebben daarvan weer wel."

Groet,

André

Baantjer in Zweden, maar dan anders....

Linda

Leif G. Persson

Uitgave: Cargo (imprint Bezige Bij)

“Politie kijkt porno tijdens stille tocht, na dood onschuldig meisje,” scanderen de koppen van de Zweedse roddelpers massaal, als inspecteur Backström, die met ’t onderzoek belast is, vergeet het pornokanaal op z’n hotelkamer uit te zetten. Hij was ervoor in slaap gevallen. U begrijpt: Zweden lijkt wel wat op Nederland als het om brengen van emotie als non-nieuws gaat. In het Zweedse slaapstadje Växjö wordt tijdens de ongekend hete zomer een aankomend politieagente vermoord. De set en setting doen denken aan Baantjer: plaats delict, de moord, alibi’s, een afgesloten locatie –in dit geval het slaapstadje- een commissaris, Backström, en héél veel verdachten. Het slachtoffer speelt geen rol van betekenis. Niet omdat ze al dood is, maar omdat Persson –hij is criminoloog- alle cliché’s uit de politiewereld en romans heeft gebruikt om een satire op politiewerk en rechtssysteem te maken. Daarbij heeft hij een stijlmiddel gebruikt dat niet echt bekend staat als een populair Zweeds exportproduct: humor. Hij heeft een prachtige, over the top, maar ook weer net niet, commissaris Backström als hoofdpersoon geïntroduceerd. Narrig is-ie en zijn huisgenoot Egon is een goudvis, maar als het zo uitkomt maakt hij er een pit-bull van, want goudvissen zijn voor mietjes. Het beest legt al spoedig het loodje door ondervoeding. Backström’s declaratiegedrag –etentjes met niet bestaande informanten die over een opvallend excellente smaak bezitten- is bij zijn meerderen reden tot zorg, alhoewel op hun interpretatie van aftrekposten ook wel wat valt af te dingen. Zijn contact met een televisiejournaliste ontaardt in een aanklacht wegens seksuele intimidatie omdat Backström iets te vroeg zijn broek uittrok, toen ze hem informatie trachtte te ontfutselen. Persson laat de lezer weten wat Backström zegt, maar voegt eraan toe wat hij denkt. Dan weet je dat hij z’n collega’s –terecht- sukkels vindt (als ze net zo neuken als denken, begrijp ik dat ’t niet best met ze is, en hun vrouwen, oh god….) en z’n respect voor de leiding nihil. Halverwege de zaak haalt die zelfde leiding Backström terug. Dan neemt het boek de wending van een solide whodunnit en blijft het ongemeen spannend, overigens wel ten koste van de humor, die gelukkig niet geheel verdwijnt. Wie wel verdwijnt is Backström zelf. Met een zak vol geld, en een eervol ontslag. Dat geld heeft hij gekregen van de vader van het slachtoffer. Maar om die twist te ontrafelen moet u ‘Linda’zelf maar lezen. 525 pagina’s sprankelend vertelplezier!!!!

F.W.

Stephen King Omnibus

Stephen King Omnibus

Stephen King

Uitgave: Poema Pockets

(Midprice, maar niet te missen)

Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig schreef Stephen King –die verkeerde op z’n hoogste productieniveau- drie opmerkelijke boeken. Vlucht naar de Top, De Marathon, en Werk in Uitvoering. Opmerkelijk omdat de boeken met terugwerkende kracht aan actualiteit hebben gewonnen. Wat toen nog bizarre toekomstfantasie leek is inmiddels ingehaald door de actualiteit. Waarmee King Bewijst dat zijn werk toch een meer serieuze kant heeft dan menigeen denkt. Vlucht naar de Top is een Orwell-achtige nachtmerrie over een televisiespel met de dood als inzet. Ten behoeve van de productiemaatschappij en de kijkcijfers. Het eind is macaber: de kandidaat ziet geen ander optie dat een lijnvliegtuig te kapen en dat de torenflat van de televisiebonzen binnen te laten vliegen. We schrijven 1882. De Marathon borduurt door op hetzelfde idee: de krankzinnige grensverlegging in de sport. Geen gewone marathon. Deelnemers die verliezen moeten worden geliquideerd. En in Werk in Uitvoering neemt een bewoner het op tegen de plaatselijke bureaucratie omdat er een weg is gepland op een zinloze plaats. Maakt niet uit dat daarom huizen en bossen moeten verdwijnen: ambtenaren hebben beslist en dat is nou precies wat Bart George Dawes niet van plan is te accepteren. Laat het maar aan King over om ook dit project gierend uit de hand te laten lopen. Voor twaalf euro en vijftig cent laat King u binnen een kleine 900 pagina’s zien dat hij niet alleen een sublieme horrorschrijver is, maar ook satiricus van allure. Een visionair…. Dat is geen midprice, dat is Low-Budget!!

F.W.

Eindpunt Marseille

Jean-Claude Izzo

Eindpunt Marseille

Jean-Claude Izzo

Uitgave: De Geus

Uitgeverij De Geus is gespecialiseerd in het uitbrengen van de betere buitenlandse thrillers. Daar zitten soms aangename verassingen bij. Tussen de grote bulk van vertaalde Britse en Amerikaanse thrillers is het een verademing om een boek met een totaal andere atmosfeer te lezen. “Eindpunt Marseille” is er zo eentje. Het boek verscheen in 1997 in Frankrijk, waar het meteen een bestseller werd. Dat het nu pas vertaald is, ligt aan het feit dat Franse literatuur nou niet bepaald gemakkelijk de boekentoptien haalt, en pas voor vertaling in aanmerking komt als het betreffende boek zich in het land van herkomst heeft waargemaakt. Jean-Claude Izzo stierf in 2000, maar zijn werk bleef langzaam doordruppelen naar andere landen. Logisch, want hij schreef uiterst beeldend en liefdevol over zijn geboorteplaats, de Franse havenstad Marseille. In “Eindpunt Marseille”doet hij recht aan de broeierigheid van deze (semi)kosmopolitische havenstad. Het verhaal heeft raakvlakken met “Het Dodenschip,” de klassieker van Ben Traven, over zeelieden die voor de verzekering met hun schip ten onder gaan. Izzo heeft een fascinerend verhaal gemaakt over wat in een havenstad vaak een klein berichtje in de krant is, maar waarachter altijd een menselijk drama schuilgaat: een schip aan de ketting. In dit geval blijven drie mannen achter op een schip dat de reder in overleg met de verzekeraar laat verroesten. Zo gaat dat…In een obscure havenkroeg ontmoet een van hen twee prachtige hoeren die allerminst een gouden hart hebben. Ze hebben zelfs hun kleren niet hoeven uittrekken om hem zijn gage, zijn paspoort en zijn geld afhandig te maken. Terug aan boord is hij afhankelijk van twee andere dolende zielen die niet veel meer geluk hebben dan hij. De spanningen lopen op en als de plaatselijke onderwereld ook nog een rol blijkt te spelen in dit dubieuze drama, is de afgang compleet. Dit alles onder het motto “wie getrouwd is met de zee, kan geen land onder zijn voeten verdragen.” Prachtig verteld en Marseille op z’n smerigst, of op z’n mooist. Het is maar van welke kant je het bekijkt…..

F.W.

Het Schervengericht

Arnon Grunberg meende onlangs mee te moeten delen dat A.F.Th. van der Heijden aan het infuus lag en zijn werk ook. Gelukkig was Grunberg niet helemaal op de hoogte want had hij de moeite genomen om A.F.Th. even te bellen dan had hij vast te horen gekregen dat z’n telefoontje ongelegen kwam want de schrijver lag niet aan het infuus –hij drinkt de wodka nog steeds uit een glaasje, met mate- maar zat zich kapot te researchen en te schrijven. Niet aan het vervolg op, het wat teleurstellende Movo Tapes –overigens is een tegenvallende A.F. Th. vrijwel altijd beter dan’t beste werk van Grunberg, die wel beschikt over een lekkere vileine pen, maar die echte grote roman van’m is er nog steeds niet. A.F.Th. heeft het hem wel weer geflikt. Een boek dat officieel binnen de cyclus Homo Duplex valt, maar dat zegt in dit geval niks: het staat helemaal op zichzelf. Of Adri bedoelt met Homo Duplex zijn antwoord op de vraag die ik’m ooit stelde naar aanleiding van dat andere meesterwerk Advocaat van de Hanen: “Ik leg de mens op de snijtafel, hang er fel halogeen boven en fileer’m vervolgens tot er geen botsplinter meer over is. En dat noteer ik heel nauwkeurig.”
In Het Schervengericht is aan die uitspraak recht gedaan. Het is faction, fictie gebaseerd op feiten. Tomas Ross is er goed in, A,F.Th. toont zich de grootmeester. Hij heeft het genre opnieuw gedefinieerd. Zou het True Crime wezen dan kon het op een lijn met In Cold Blood van Truman Capote staan. Met een ongelooflijk inlevingsvermogen en een enorme research heeft A.F.Th. zijn visie gegeven op een van de meest bizarre misdaden uit de geschiedenis: De moordpartij van Charlie Manson’s Family op de echtgenote van filmregisseur Polanski, de zwangere Sharon Tate en andere aanwezigen in haar woning en de dag erna nog een moordpartij op wat The Family Rich Pigs noemde: de familie LaBianca en hun gasten.
Het betekende het einde van de flower power. Charles Manson leidde geen commune maar een sekte, liet zich Jezus Christus noemen en lanceerde het Helter Skelter programma: bloedige moorden organiseren, die zouden leiden naar de clash tussen zwart en blank. Armageddon volgens Charlie, die zich met z’n volgelingen terug zou trekken in de woestijn en zo de nieuwe mens-Charlie’s new breed- te lanceren, als zwart en blank elkaar hadden uitgeroeid. In werkelijkheid was Charlie Maddox Man son een gewiekste bajesklant, mislukt musicus –zijn echte doel was vermoedelijk wrok tegen Terry Melcher, zoon van Doris Day en briljant producer bij CBS. Melcher zag geen enkele kwaliteit in de would-be hippie. Dennis Wilson van The Beach Boys wel, maar die was regelmatig de weg kwijt en zo staat er op een album van de Wilsons een compositie van Charlie Manson. Nee, niet God Only Knows…
De Manson zaak is uitputtend en nauwgezet behandeld in Helter Skelter, het boek dat aanklager Vincent Bugliosi na het proces schreef en nog steeds de True Crime die over The Family is geschreven. Maar dat is een ander verhaal…
A.F.Th..regelt in zijn kijk op deze nog lang niet voltooide geschiedenis, een ontmoeting tussen Manson en Polanski. Heel listig: door Polanski’s akkefietje uit z’n pre-Tate periode, ontucht met een minderjarig meisje-reden dat de regisseur zijn films in Europa maakte, want in Amerika zou hij de bak indraaien- te gebruiken en de regisseur en Manson in de bajes, met elkaar in contact te brengen. Door A.F.Th. zo beeldend en indringend beschreven dat je’t nog eerder gelooft dan het verhaal van Bugliosi. Bijna 1050 pagina’s adembenemende dialoog tussen twee mannen,die er langzaam achter komen dat hun levens elkaar vernietigd hebben. Als Adri over Manson schrijft, zie je Charlie voor je, ook al is hij in dit verhaal omzwachteld, want in brand gestoken met verfverdunner. De gevierde regisseur kan zich evenmin beroepen op een onberispelijk verleden. Adri maakt een tragische loser van’m. Schitterend hoe Adri zich inleeft in de manipulaties waar Manson zo’n succes mee had (en heeft) want hij krijgt nog steeds zo’n 60.000 brieven per jaar. Als je dit boek hebt gelezen weet je vermoedelijk meer over Manson dan hij zelf weet. En Charlie weet wie hij is. Robert Ressler, die’m ooit voor de FBI interviewde om’m te profilen heeft me daar een sterk staaltje over vertelt: “ik heb met je gepraat, nou verdien ik wat. Je badge. Ik moet m’n status hier ophouden en dat ik met een pief van de FBI heb gepraat zullen ze zelfs Charlie aanrekenen,”ratelde Manson. Ressler gaf de badge niet,” FBI bezit,” was z’n verklaring. “Geef dan je bril maar,” antwoordde Manson en Ressler gaf’m. “Hij heeft er dagen als een pasja mee rond gelopen. Eerlijk gestolen van een FBI sukkel.” Die anekdote staat niet in Het Schervengericht, maar wat er wel staat is niet weg te leggen. A.F.Th. heeft bewezen dat hij niet meer de snelste, maar wel de beste schrijver van Nederland is. Een monument in taal. Voor de goede orde: Manson staat bekend als seriemoordenaar, maar de moorden waar het om gaat heeft hij door zijn volgelingen laten plegen. En daarom zegt hij nog steeds dat hij onschuldig is….A.F.Th. heeft’m door. En hoe….

F.W.


"You made your children what they are.... These children that come at you with knives, they are your children. You taught them. I didn't teach them. I just tried to help them stand up.... You can project it back at me, but I am only what lives inside each and every one of you. My father is your system.... I am only what you made me. I am a reflection of you. You made your children what they are.... These children that come at you with knives, they are your children. You taught them. I didn't teach them. I just tried to help them stand up.... You can project it back at me, but I am only what lives inside each and every one of you. My father is your system.... I am only what you made me. I am a reflection of you."

Charles Manson

Winsor McCay

http://www.bpib.com/illustrat/mccay.htm

De mooiste site over de mooiste strips ever. En vergeet niet om in Dreams of a Rarebit Fiend te verdwalen. Trippy!!! Is de Nederlandse vertaling van Pe Hawinkels nog ergens voorradig???

Op Leven en Dood

(Wie is wie in de Nederlandse onderwereld)

Gerlof Leistra

Uitgave: Balans

Gerlof Leistra is misdaadverslaggever bij het gerenommeerde blad Elsevier. Een decennia geleden zou het ondenkbaar zijn geweest dat dit blad een sectie Misdaad bevatte, maar sinds de dood van Klaas Bruinsma is misdaad in Nederland een hot-item. Leistra doet geen grote onthullingen en speculeert er evenmin op los. Wat hij wel heeft gedaan is een overzicht maken van de meest bekende figuren uit de randen van de samenleving. Veel ervan zijn inmiddels geliquideerd. Voor Bruinsma’s tijd was zoiets, een liquidatie, uitzonderlijk, nu is het regel. Bruinsma, Klepper, Mieremet, Mink Kok, de Hakkelaar en vele anderen passeren de revue. De meesten vertoeven in het hiernamaals, want misdaad loont weliswaar, maar het blijft a hard way te earn an easy living…Een momentopname want de situatie is met de arrestatie van Willem (De Neus) Holleeder snel aan het veranderen. Was zijn advocaat nou die bron die lekte naar John van den Heuvel of was het een één tweetje van het O.M? Want van die laatste instantie kun je tegenwoordig merkwaardige bokkensprongen verwachten. Leistra heeft z’n werk goed gedaan. Maar of hij werkelijk de kopstukken in kaart heeft gebracht blijft onzeker. Ook hij komt er niet uit wanneer de vraag : wie trekt er nou echt aan de touwtjes, wordt gesteld. Ter geruststelling: Leistra vermeldt keurig dat hij het in feite over de oude generatie heeft en dat de nieuwe alweer klaar staat in de startblokken. Dus volgend jaar een geactualiseerde versie. In Leistra’s metier hoef je tegenwoordig niet om werk verlegen te zitten.

F.W.

Cannabis, THC en Psychoses

“Ik dacht dat ik Jezus Christus was toen ik die wiet had gerookt, alles ging zoals ik het wilde en ik was totaal onkwetsbaar.”

Die opmerking maakte Bart, die, een jaar of twaalf geleden, in een coffeeshop werkte. Op het eerste gezicht was hij (toen 23) een doodnormale jongen. Hij was sociaal, intelligent, gedreven en onverslaanbaar in denkspelletjes als schaak en go. Thuis had Bart op zolder een kleine plantage, wat in die tijd ook niet ongewoon was. Wat wel opviel was dat zijn hele leven om psychedelische middelen leek te draaien. Trots vertelde hij dat hij op z’n veertiende al z’n eerste LSD-trip had gemaakt en ook al Barts vrienden hadden een gemeenschappelijke band: het onuitputtelijke gespreksonderwerp cannabis. Soms had Bart het over de grote plantages die hij zou gaan runnen. Andere keren beweerde hij transporten naar Frankrijk te regelen en daar veel geld mee te verdienen. Een keer bij hem thuis betrapte ik hem erop dat hij snel een bepoederde spiegel wegmoffelde. Beiden deden of we alsof onze neus bloedde. Twee jaar geleden was ik een middagje terug in mijn oude buurt. In een restaurant zag ik een magere gestalte voorbij schuifelen. De loop van een junk, de houding van een junk. Kortom het was een junk en het was Bart. Maar dat niet alleen. In een oogopslag was te zien dat hij ook psychisch in een deplorabele toestand verkeerde en het contact met de werkelijkheid volkomen kwijt was. Toen viel het kwartje: op het moment dat hij beweerde zich Jezus Christus te voelen had ik kunnen weten dat Bart gevoelig was voor het krijgen van een psychose. Voor de duidelijkheid: een psychose is een stoornis in het denken, waarbij het contact met de realiteit in meer of mindere mate ontbreekt. Een psychose ontstaat vaak sluipend. In z’n mildste vorm is er sprake van waanideeën, die nog min of meer gecorrigeerd kunnen worden. Die auto die daar steeds in de straat staat, zou daar best kunnen staan om jou in de gaten te houden. Zou kunnen, maar het hoeft niet. Hebben die mensen die daar staan te smoezen het over jou? Of denk je dat alleen maar omdat je een beetje achterdochtig bent? Een paar weken later is dat geen vraag meer. Je bent er zeker van dat je gevolgd wordt. Je durft niet meer naar het journaal te kijken. Want niet alleen jij kijkt, de tv kijkt ook en wel naar jou. Ze weten precies wat je doet. En dat niet alleen, ze proberen je ook te beïnvloeden. Andere gedachten in je hoofd te planten. Je hebt het ze ook al horen fluisteren. Die stemmen die je hoort zeggen dat ze je wel zullen weten te vinden. Misschien is het verstandig om de gordijnen dicht te laten. En vooral niet open te doen als er wordt aangebeld. Uiteindelijk barst je van de hallucinaties en is je persoonlijkheid dusdanig versplinterd dat er nauwelijks meer sprake is van een coherent ego. Alle samenhang in de chaos ontbreekt en elke connectie met de werkelijkheid is weg. Naast Bart was er Joram: hij woonde op een bootje aan de Westlandgracht, beweerde door z’n vader uit huis te zijn gegooid. Elke dag vertoefde hij in de coffeeshop. Dacht dat de stopcontacten zijn verbinding met de CIA waren, hoorde stemmen uit het gootsteenputje en beweerde dat er meer wiet in het zakje zat als hij er paar lepels suiker aan toevoegde. Joram was 18 en blowde al op z’n twaalfde. Hij weigerde zijn haldol (een antipsycoticum) te slikken en hield vol dat wiet hem op de been hield. Joram is geëindigd als zwerver en een paar jaar geleden dood onder een brug gevonden.

Cecile Henquet van de universiteit van Maastricht deed recent onderzoek naar de samenhang tussen het gebruik van cannabis en het ontwikkelen van een psychose en promoveerde op het onderwerp. De bovenstaande gevallen kwamen haar niet onbekend voor.

“We hebben ontdekt dat er naar alle waarschijnlijkheid een relatie bestaat tussen het gebruik van cannabis en het triggeren van een psychose. Dat wil niet zeggen dat iedereen die cannabis gebruikt het risico loopt dat er een psychose ontstaat. Gewone gebruikers die psychisch stabiel zijn en incidenteel blowen –en dat is de grootste groep- hebben geen problemen. Maar wat we wel hebben ontdekt is dat de groep die vatbaar is voor psychoses extra risico loopt als er cannabis wordt gebruikt. Dan gaat het om mensen die daar een genetisch / sociale gevoeligheid voor hebben. Mensen met een genetische aanleg voor psychoses ontwikkelen lang niet allemaal een psychose. Maar mensen met die component die al blowen op jonge leeftijd, en dan spreken we over de pré-pubertijd en pubertijd, wanneer de hersenen nog niet volgroeid zijn en zich uitontwikkelen, vergroten het risico significant. Het lijkt erop dat cannabis iets doet met de neurotransmitters –de overbrengers van ‘boodschappen’ in de hersenen. Wat, dat weten we niet precies, maar het is opvallend dat de groep die na het volwassen worden begint aanmerkelijk minder psychoses laat zien dan die van jonge blowers. Proeven met ratten die pré-puberaal cannabis kregen toegediend, bevestigen dat idee. Opvallend is dat ook blijkt dat mensen met een psychose vaak naar cannabis grijpen als vorm van zelfmedicatie. Het lijkt erop dat ze sterker reageren op het gevoel van welbehagen dat cannabis soms kan geven, dan reguliere gebruikers. Ogenschijnlijk werkt dat, maar wat je ziet is dat in werkelijkheid de psychose wordt versterkt. Als het sociale milieu dan ook nog tegenzit –vader en moeder bijvoorbeeld ook gebruikers, al dan niet zelf met psychische stoornissen, dan is er grote kans dat de psychose zichzelf versterkt en er nauwelijks kans is op herstel. Want een psychose is in ‘gewone’ gevallen al moeilijk te behandelen. Wat we zien is dat juist die mensen die baat zouden hebben bij reguliere medicatie daar een wantrouwen tegen hebben en dat naar hun idee cannabis hun gevoel van veiligheid en capaciteit om te functioneren bevordert. Dat doet het waarschijnlijk ook, in die zin dat de psychose voor hun gevoel hanteerbaar wordt. In werkelijkheid zie je dan, net als je in jouw voorbeelden, dat de gebruikers steeds verder wegglijden in hun eigen waanwereld. En ik denk dat het probleem nog eens toeneemt door de hoge THC gehaltes.”

Niet blowen?

“Dat is geen optie. Ik pleit beslist niet voor een wereld zonder cannabis. De meeste gebruikers gaan er normaal mee om en functioneren prima. Cannabis heeft wel degelijk een positief effect op iedereen die het af en toe recreatief gebruikt. Ik zie dan ook veel meer in goede voorlichting en dat is voorlichting die objectief is en niet alleen gericht op preventie, dan in een verbod. Het is juist van belang om het taboe rond drugs weg te nemen. En dat betekent dat je mensen juist met kennis, en niet met propaganda, moet benaderen. Ik denk dat we af moeten van het idee dat er soft- en harddrugs bestaan”

Elke drug kent een risico. En mensen mogen risico’s nemen, Dat hoort bij het leven. Maar dat betekent wel dat we over risico’s moeten spreken. En dat is heel wat anders dan drugs demoniseren.

Feije Wieringa

Het proefschrift is te lezen:http://www.sp.unimaas.nl/images/cecile_ecogenetic_studies_of_cannabis_as%20a_cause_of_psychosis_final.pdf



“

The Girl From Rio

Deze foto is door de auteur gemaakt. Deze door iemand anders....

Bruna Surfistinha
.

Mijn verwachtingen voor de ontmoeting met Bruna Surfistinha, dé escortgirl van Brazilie en nu wereldberoemd vanwege het boek dat ze over haar werk schreef, waren op z’n zachts gezegd hooggespannen. In het land van herkomst is haar ster tot ongekende hoogte gestegen. Niet zozeer vanwege de mond tot mond reclame –in Zuid Amerika gaat het in de hoerenbranche doorgaans wat stiekemer dan in Nederland, en daar kunnen ze de’r ook wat van- van haar vele tevreden klanten, maar doordat ze een weblog begon waarin ze zeer gedetailleerd haar ervaringen noteerde. Zoals elke goede hoer beschermde ze de privacy van de klanten: “Dat is denk ik de essentie van het vak, discretie. Soms zou je’t anders willen want sommige klanten waren echt schijnheilige ellendelingen die het verdienden om door hun goedgelovige echtgenote’s op straat gegooid te worden. Ze mogen zich gelukkig prijzen dat goede hoeren hechten aan de code dat je je mond houdt. Als hoeren zouden chanteren zouden ze misschien de best betaalde beroepsgroep vormen. Maar met meiden die zo’n verleiding niet kunnen weerstaan loopt het altijd slecht af. Eerlijke hoeren zien er geen collega’s in. En als je’t een keertje hebt gedaan kom je in dit vak nooit meer aan werk. Hooguit ergens op een duistere tippelzone, maar dat is een wereld waarin je nooit een vakvrouw vindt. Goeie hoeren hebben gekozen voor het vak, slechte hoeren zijn vaak genoodzaakt door omstandigheden. Meestal drugs, vaak armoede, meestal een combinatie van beide.

Testeren en rechterhand

De foto’s op internet waren spannend genoeg. Type mysterieuze vamp, subtiele tatoeage, perfect geproportioneerde borsten –geen siliconen- en een uitdagende blik. In het hotel in Amsterdam worden mijn wilde verwachtingen meteen getemperd. Bruna draagt een decente trui die weliswaar haar fraaie borsten geprononceerd met de omgeving laten contrasteren, maar waarvan ik verder geen glimp krijg te zien. Niet dat had ik had verwacht het bed met haar te delen –ze is tenslotte op tournee om haar boek te promoten en niet om haar seksuele ervaring te demonstreren, maar je blijft tenslotte man met zo nu en dan last van een wat oplopend gehalte aan testeron. Een soort drug die niet in de handel is, maar die, of je wilt of niet, gestaag in je lichaam wordt aangemaakt. Er wordt beweerd dat er smenhang is tussen testeron en het gebruik van de mannelijke rechterhand.
Bovendien is er een tolk aanwezig die zegt: doe maar net of ik er niet ben. Ook een niet onaantrekkelijke Zuid_Amerikaanse. En moeilijk te negeren. Gelukkig wordt de drift getemperd door de aanwezigheid van Pedro, Bruna’s vriend die, ook tijdens het gesprek, nauwelijks van haar zijde wijkt, geen woord Engels of Nederlands spreekt, een beetje lijkt op Pablo Escobar en bij elke vraag een nadrukkelijke blik op zijn (nep?) Rolex werpt. Bruna is uit de business of overgestapt naar een prijsklasse die slechts voor de zeer welgestelden is weggelegd. Ik besluit om het haar maar te vragen.

Ben je nog steeds escortgirl, ben je schrijfster of heb je andere plannen?

“Ik was al schrijfster voor ik de prostitutie inging. En omdat ik hier zit vanwege de vertaling in het Nederlands van mijn boek en omdat inmiddels in meer dan 20 talen is verschenen mag je me nu schrijfster noemen. Ik ben uit de escort gestapt. Ik blijf schrijven, maar ik studeer nu psychologie. Heb ik geld genoeg voor. Ik heb als escort niet onaardig verdiend en mijn boek is een bestseller geworden. Eigenlijk heb ik dubbel verdiend aan mijn ervaringen met seks. En ik vond het in de meeste gevallen nog leuk ook. Escort zijn. Schrijven is eigenlijk leuker. Je kunt je zinnen en gedachten kiezen. Je klanten kies niet altijd.”

Toen ik je boek las dacht ik je een soort beest in bed was en er ook zo uitzag. Nu heb ik het gevoel tegenover een keurige psychologe te zitten.

“Je zit tegenover een ex-escort die goed was in haar werk. Daarvoor hoef en hoefde ik me niet sexy aan te kleden. Er hoerig uitzien vind ik een zwaktebod. Ik heb het wel eens gedaan, maar dan op verzoek van een klant. Dan is het een deel van de sex-game en heb ik er geen moeite mee. Trouwens wat de een hoerig vindt kan de ander als gewoon beschouwen en andersom. Kun je je voorstellen dat er ook mannen zijn die erop kickten als ik verkleed als secretaresse binnenkwam? Zag ik er een beetje uit als nu. Alleen droeg ik er dan een bril bij. Op een of andere manier vinden mannen die op secretaresses kicken dat die bril bij de outfit hoort. Soms wilden ze dat ik ze aftrok en het op de glazen terechtkwam. En dan het samen oplikken. Vond ik toch wel spannend, mannen die niet vies waren van hun eigen sperma.”

In je boek schrijf met je met gemengde gevoelens over het leven van een hoer. Maar de grondtoon was vrij positief. Toch heb de indruk dat je niet echt vond wat je zocht, in je werk.

“Ik werd hoer omdat ik was gefascineerd door sex. Sex was fun. Maar op het moment dat ik er professioneel mee bezig was ging de fun eraf. Ik heb en had niks tegen betaalde sex. Maar heb wel gemerkt dat wanneer sex een verplichting is, en dat is het wanneer, sex een deal is, machtsverhoudingen een rol gaan spelen. Sex omdat je verliefd ben, of vrijwillige sex met iemand met wie het op een bepaald moment klikt is bijna altijd leuk. Dat heeft met ongedwongenheid te maken. Zodra je neukt met iemand die ervoor betaalt is er sprake van een verschuiving van de macht. De klant meent vaak dat hij het recht alles te eisen. Want hij heeft tenslotte betaald. Gelukkig zijn niet alle klanten zo, maar toch meer dan ik had verwacht. En als je iets moet is het vaak minder aangenaam dan wanneer je iets wilt. Maar ik ben niet naïef. Ik wist dat het erbij hoorde. Verliefde mannen zijn zelden mannen die van de diensten van hoeren gebruik maken. Het gaat alleen om seks. Seks en liefde kan ik los van elkaar zien. En ik kon best plezier hebben in seks waarvoor ik werd betaald. Maar ik had grote moeite met mannen die alles van me wilden omdat ze hadden betaald en ik had moeite met mannen die onder de indruk waren de enerverende seks die ik leverde, maar zodra ze hun onderbroek hadden aangetrokken op me neerkeken ‘omdat ik maar een hoer was.’ (aanhalingstekens op verzoek van Nina)

In een Nederlands televisieprogramma vroeg de presentatrice eens of de mannen die wel eens naar de hoeren waren geweest hun hand wilden opsteken. Er waren ongeveer honderd mannen in de zaal.

“En niemand stak zijn hand op. Zie je dat hoeren zelfs in het liberale Nederland nog steeds taboe zijn? Ze had moeten vragen hoeveel buurmannen er naar de hoeren gingen. Dan hadden zeker alle honderd mannen hun hand opgestoken.”

Intussen kijkt Pedro op zijn Rolex als was ik een klant die het onder zijn toeziend oog toch niet zal halen. Maar tot mijn verbazing draait hij zich plotseling om, loopt weg en komt terug met drie biertjes en een brede smile. Blijkbaar was het niet Bruna die z’n onrust veroorzaakte, maar de trage roomservice in het hotel. Pedro gaat er nog even relaxed bij zitten.

Ergens schrijf je dat het vak eigenlijk altijd een beetje triest is. Ik ken verhalen van escorts en pornosterren die oprecht plezier in hun werk hebben. En je hebt zelf ook niet altijd met tegenzin gewerkt.

“Ik weet dat de Europese cultuur rond seks anders is dan die in Zuid Amerika. Ik ken alleen de Zuid Amerikaanse cultuur en daar wordt neergekeken op alle vrouwen die professioneel met sex bezig zijn. Ik had nog nooit gehoord van filmlabels als Private en Shiva. Die heb ik hier voor het eerst gezien en het viel me op met hoeveel trots die meiden daarin hun seksdrive lieten zien. Maar ik denk dat het ook voor hen een fase is in het leven. Ik vind dat ik mijn nek al heb uitgestoken door openhartig te zijn over de ervaringen van een vrouw die niet te alledaagse seks beleeft in de Zuid Amerikaanse macho-cultuur. Je zult, als je een Zuid Amerikaanse pornofilm bekijkt iets anders zien dan in een Europese of Amerikaanse. Meestal zie je een paar macho’s gewoon direct neuken, recht op een neer en soms als variant wat anaal: dat is alles. Met een paar verveeld kijkende meiden. En dan vinden die mannen zich nog goed ook.”

Sex en drugs

Kan een goede combinatie zijn. Maar ik heb er weinig ervaring mee.

Wat zijn je leuke ervaringen?

“Dat ik geld heb verdiend met seks. Dat mijn boek goed loopt en dat ik in Zuid Amerika niet meer met de nek wordt aangekeken. En dat ik seks met meer mensen heb gehad. Seks met gewone stellen en niet alleen met macho’s . Als hun vrouwen erbij zijn, zijn de mannen opeens geen macho meer, maar kwetsbare, bijna verlegen types. Om die sexueel op te krikken en dan van het resultaat te genieten, dat is een echte kick. Bovendien heb je als hoer een streepje voor als je psychologie studeert: je hebt tenminste mensenkennis. En geloof het of niet, plassex vond ik ook altijd een kick. Het heeft iets ondefinieerbaar intiems.”

Bruna: Mag ik jou iets vragen? Ben jij wel eens naar de hoeren geweest?

“Ik steek mijn hand op, maar vraag me nou niet hoe vaak….”

Heb jij nog een motto?

“Er staan er wel meer in het boek. Eentje dan: vrijheid in bed, geen schaamte in de slaapkamer, een triootje varieert lekker en je doet niet alleen je vrouw, maar ook je escort er een lol mee.”

Pedro drinkt grijnzend zijn biertje leeg, de tolk gniffelt, en kondigt de volgende klant aan: de journaliste van de pagina vrouw van De Telegraaf. Wordt prostitutie toch nog alledaags en het triootje het domein van de lezeressen van De Telegraaf? Blijft er dan niks meer van wat ooit kinky was over???

Feije Wieringa

Lahringen 18 februari 2007

Bij de Steenen Man

Tegen zonsondergang

Het Heerenlogement

Woont en werkt in Harlingen. Dochter van Armeense vader en Nederlandse moeder.
OpleidingRijksacademie voor Beeldende Kunsten, Amsterdam (1969)Tentoonstellingen1983Galerie Hans Winkel, Amsterdam1985Galerie Plein 7, AmsterdamGalerie De Zaaier, Assendelft1986Galerie ’t Spant, BussumGalerie Guido de Spa, AmsterdamGalerie de Lamere Bergh, AmsterdamGalerie Doe, MiddelburgGalerie Kunsthuis 3, Velp“Onafhankelijken”, Stedelijk Museum, Amsterdam (g)Galerie Krapak, Amsterdam (g)Galerie Warmoesstraat, Amsterdam (g)1988. Ze ontwerpt de omslagen van de gedichtenbundels van Carla Boogaars en ook voor de uitgeverijen An Dekker en de Bezige Bij.1989Galerie Evmaros, AtheneGalerie Art Singel 100, Amsterdam1990Galerie Lelieveld, EnkhuizenGalerie Wim Patberg, AmsterdamPortretopdrachten en omslagontwerp voor de Bezige Bij1991Nationale Galerie, Bussum (g)1992Galerie Zienagoog, ZaandamGalerie Blom, Amsterdam1994 en 1996Galerie Jan Steen, Amsterdam1995Oosterkerk, Amsterdam (g)1997Galerie Kunsthuis, Workum1998Galerie De Posthoorn, Den HaagGooiland Theater, HilversumNederlandse Hervormde Kerk, Oosthuizen“Stuwing”, Galerie de Zaaier, Amsterdam (g)1999Galerie Taveerne, Harlingen2001Galerie De Druif, AmsterdamGalerie de Engel, Harlingen2002Galerie Arte Povera, Amsterdam2004Galerie de Engel, Harlingen2005Galerie De Fabriek , RiedGalerie Koopmanshuis ,Franeker2006Galerie "Dancestreet" AmsterdamGalerie De Fabriek , Ried

Jammer dat de bruine kroeg op sterven na dood is, maar zolang Het Heerenlogement in Lahringen deze sfeer behoudt, is er nog hoop. Deze foto's zijn genomen tijdens de expositie van het werk van Maragarita Nicolaas. Vrij naar Vestdijk: "even leek de hotlelier niet mee te doen..."

Voor info: www.heerenlogement.nl

Some McKenna Qoutes...

Psycho Garden Party

It's only in western civilization that you get this steady focus on this monotheistic ideal, and working out the implications of what is essentially a pathologial personality pattern. The pattern of the omnicient, omnipresent, all-knowing, wrathful male diety. No one you would invite to your garden party.
Acceptable Neuroses

Ego is a structure that is erected by a neurotic individual who is a member of a neurotic culture against the facts of the matter. And culture, which we put on like an overcoat, is the collectivized consensus about what sort of neurotic behaviors are acceptable.

More real than real

In the Amazon and other places where visionary plants are understood and used, you are conveyed into worlds that are appallingly different from ordinary reality. Their vividness cannot be stressed enough. They are more real than real, and that's something that you sense intuitively. They establish an ontological priority. They are more real than real, and once you get that under your belt and let it rattle around in your mind, then the compass of your life begins to spin and you realize that you are not looking in on the Other; the Other is looking in on you. This is a tremendous challenge to the intellectual structures that have carried us so far during the last thousand years. We can do tricks with atoms, there's no question about that, but these tricks immolate us. The higher-order structure of molecules, let alone organelles and that kind of thing, is intellectual incognita to us. We have no notion of how these things work or what is going on. Yet it is from those levels that the constituent modalities of reality are being laid down.
Wizard of Oz

We have wandered into a state of prolonged neurosis because of the absence of a direct pipeline to the unconscious and we have then fallen victim to priestcraft of every conceivable sort.

Continuous Tremendum Exposure

The continuous exposure to this tremendum represented by the hallucinogenically induced ecstacy acted to continuously dissolve that portion of the psyche which as moderns we call the male ego. I don't mean that it only worked on men. I mean that wherever in human personalities this certain catch began to form and build like a calcarious tumor in the personality, the psycholytic presence of the undeniable fact of the tremendum tended to dissolve this back into Tao, psychic health, however you wish to style it.

Hillbilly Abductees

My dream from the time I was eight or nine was to encounter a UFO because I always had the impression that if you would encounter one you could understand it. It was maddening to realize that it seemed to have a great affinity for people who live in trailer courts, but very little affinity for anybody I knew - and so you had to constantly filter these eyewitness reports by people you wouldn't send to the corner store to buy milk.
Who's the boss?

Animals are something invented by plants to move seeds around. An extremely yang solution to a peculiar problem which they faced.

Perversion of Language

I can't preach Scientism cause I don't believe it. I can't preach Buddhism cause I can't understand it. The only thing I can preach is the felt presence of immediate experience which for me came through the psychedelics, which are not drugs but plants. It's a perversion of language to try to derail this thing into talk of drugs. There are spirits in the natural world that come to us in this way and so far as I can tell this is the only way that they come to us that is rapid enough for it to have an impact upon us as a global population.

Evolution Now

DMT is a pseudo-neurotransmitter that when ingested and allowed to come to rest in the synapses of the brain, allows one to see sound, so that one can use the voice to produce not musical compositions, but pictoral and visual compositions. This, to my mind, indicates that we're on the cusp of some kind of evolutionary transition in the language-forming area, so that we are going to go from a language that is heard to a language that is seen, through a shift in interior processing. The language will still be made of sound but it will be processed as the carrier of the visual impression. This is actually being done by shamans in the Amazon. The songs they sing sound as they do in order to look a certain way. They are not musical compositions as we're used to thinking of them. They are pictoral art that is caused by audio signals.

The Chink In The Armor

http://deoxy.org/t_quotes.htm#9

Rats and Cats

On cats and rats
by Lewis Carroll
If 6 cats kill 6 rats in 6 minutes, how many will be needed to kill 100 rats in 50 minutes?
This is a good example of a phenomenon that often occurs in working problems in double proportion; the answer looks all right at first, but, when we come to test it, we find that, owing to peculiar circumstances in the case, the solution is either impossible or else indefinite, and needing further data. The 'peculiar circumstance' here is that fractional cats or rats are excluded from consideration, and in consequence of this the solution is, as we shall see, indefinite.
The solution, by the ordinary rules of Double Proportion, is as follows:
6 rats
:
100 rats
50 min.
:
6 min.

6 cats
:
answer
Therefore the answer is (100.6.6)/(50.6) = 12.
But when we come to trace the history of this sanguinary scene through all its horrid details, we find that at the end of 48 minutes 96 rats are dead, and that there remain 4 live rats and 2 minutes to kill them in: the question is, can this be done?
Now there are at least four different ways in which the original feat, of 6 cats killing 6 rats in 6 minutes, may be achieved. For the sake of clearness let us tabulate them:
A.
All 6 cats are needed to kill a rat; and this they do in one minute, the other rats standing meekly by, waiting for their turn.
B.
3 cats are needed to kill a rat, and they do it in 2 minutes.
C.
2 cats are needed, and do it in 3 minutes.
D.
Each cat kills a rat all by itself, and take 6 minutes to do it.
In cases A and B it is clear that the 12 cats (who are assumed to come quite fresh from their 48 minutes of slaughter) can finish the affair in the required time; but, in case C, it can only be done by supposing that 2 cats could kill two-thirds of a rat in 2 minutes; and in case D, by supposing that a cat could kill one-third of a rat in two minutes. Neither supposition is warranted by the data; nor could the fractional rats (even if endowed with equal vitality) be fairly assigned to the different cats. For my part, if I were a cat in case D, and did not find my claws in good working order, I should certainly prefer to have my one-third-rat cut off from the tail end.
In cases C and D, then, it is clear that we must provide extra cat-power. In case C *less* than 2 extra cats would be of no use. If 2 were supplied, and if they began killing their 4 rats at the beginning of the time, they would finish them in 12 minutes, and have 36 minutes to spare, during which they might weep, like Alexander, because there were not 12 more rats to kill. In case D, one extra cat would suffice; it would kill its 4 rats in 24 minutes, and have 24 minutes to spare, during which it could have killed another 4. But in neither case could any use be made of the last 2 minutes, except to half-kill rats-a barbarity we need not take into consideration.
To sum up our results. If the 6 cats kill the 6 rats by method A or B, the answer is 12; if by method C, 14; if by method D, 13.
This, then, is an instance of a solution made `indefinite' by the circumstances of the case. If an instance of the `impossible' be desired, take the following: `If a cat can kill a rat in a minute, how many would be needed to kill it in the thousandth part of a second?' The `mathematical' answer, of course, is `60,000,' and no doubt less than this would `not' suffice; but would 60,000 suffice? I doubt it very much. I fancy that at least 50,000 of the cats would never even see the rat, or have any idea of what was going on.
Or take this: `If a cat can kill a rat in a minute, how long would it be killing 60,000 rats?' Ah, how long, indeed! My private opinion is that the rats would kill the cat.
This article, which first appeared in 1880, was taken from The Magic of Lewis Carroll, edited by John Fisher, Bramhall House, 1973. We found it on Arlet's page. Links to many other Carrollian sites can be found here.

Small Fractal Maze

It's a bit frustrating.

But there is always a solution...

Look at it and see......

Ivanhoe

De moeder aller ridderromans is Ivanhoe van Sir Walter Scott. Ivanhoe is verankerd in het collectief geheugen, mede doordat het de eerste rol was van Roger Moore. De televisieserie had met het boek nagenoeg niets te maken, behalve dan dat er enkele namen en karakters aan ontleend zijn. Scott heeft als een voorloper van Tolkien zijn visie op het ridderleven gegeven, en dat is de standaard geworden. Richard Leeuwenhart, Robin Hood, kuise en onkuise monniken, struikrovers en een keur aan bizarre figuren passeren letterlijk de revue. Het mooiste exemplaar is wel de nar. Zijn wijsheid in domheid gevat, blijkt uiteindelijk de redding van Engelse troon. Het is een stevige kluif: je moet je door een groot aantal toernooien heen werken, menig vaatje brandewijn en patrijspastei laten passeren, en enig archaïsch taalgebruik op de koop toenemen. Maar dan heb je ook wat: a hell of a slow read. De mooiste rol is weggelegd voor Rebecca, dochter van een joodse handelaar, die uiteindelijk over een groter hart blijkt te beschikken dan alle nobele ridders bij elkaar. Uitgave Atheneum

HET GESTOLEN HART

Lauren Kelly oogst waardering van vakgenoten als Michael Connelly, Elmore Leonard en Scott Turow. En niet ten onrechte, want ze weet hoe ze een thriller in elkaar moet zetten. Geen horror, geen trucs, nee, ze gaat juist uit van een heel gewoon gegeven. Een jonge vrouw, Merilee Graf, dochter van een vermogende vader, die ook politiek nog wat in de melk heeft te brokkelen, ligt op sterven. Op de achtergrond speelt de verdwijning van een jeugdvriendin, Lilac, kind van gekleurde ouders, destijds not done in Merilee’s milieu van blanke aristocraten. Terwijl haar vader sterft, komen bij Merilee onverwerkte herinneringen uit het verleden naar boven. Alles met meer gevoel voor macabere karakters dan met gevoel voor suspense getekend. Het boek wordt er niet slechter van. Kelly laat subtiel heden en verleden door elkaar laten lopen, heel listig, zonder de gebruikelijke flashbacks, maar juist met bijna, speelse, overgangen tussen de hoofdstukken, die je soms op het verkeerde been zetten. En aan het (macabere) einde worden de nodige registers opengetrokken. Een topthriller met scherpere randen dan gebruikelijk in het genre. Het prdekaat psychologisch heeft ze volledig waargemaakt…Uitgave: De Geus.

Hoe Jimmy Carter in het Iraanse zand beet...

Te gast bij de Ayatollah

Mark Bowden

Uitgave: Luitingh

(Het ware verhaal van het Iraanse gijzelingsdrama)

Tot 4 november was de wereld nog redelijk simpel. De olie kwam uit Iran en Iran werd bestuurd door de Sjah. In het zadel gehouden door de Amerikanen en met steun van zijn beruchte geheime politie de Savak. Dat die een waar schrikbewind uitvoerde was iets dat in de westerse pers zelden ter sprake kwam. Onder de Iraanse studenten gistte het en de rest is inmiddels history: Ayatollah Khomeini werd het icoon van de fundamentalistische Islam, de sjah ziek afgevoerd naar Amerika. Niet de slimste zet van de, overigens een redelijke buitenlandse politiek voerende, Jimmy Carter. De Islamitische bevrijders wezen de Amerikanen aan als de grote satan. En doen dat heden ten dage nog. Om dat te onderstrepen bestormde op 4 november 1979 een groep ‘studenten’ de Amerikaanse ambassade in Teheran. Opeens was de wereld een stuk ingewikkelder. Wat op het eerste gezicht een tijdelijke demonstratieve bezetting leek, liep uit op een gijzelingsdrama dat geen precedent in de geschiedenis kende. Iran lapte alle internationale afspraken rond diplomatie en recht aan z’n laars en de studenten waren volkshelden geworden. Met steun van Khomeini die als dank voor zijn jarenlang verblijf in het gastvrije Parijs, alles wat westers was verketterde. 53 Amerikanen zouden 444 dagen in handen blijven van de militante Iranezen. Een bevrijdingspoging, op poten gezet door de staf van Carter eindigde in de woestijn: helikopters en ander legermateriaal waren niet opgewassen tegen het stuifzand en het debacle betekende in feite het einde van Carter’s politieke loopbaan. Het was Reagan, aan wie de Iranezen de eer gunden om de gijzelaars weer op Amerikaanse bodem te verwelkomen. Mark Bowden, schrijver van Black Hawk Down, heeft vijf jaar research gestoken in wat nu gezien wordt als het echte begin van de clash tussen de Islam en het westen. Zonder de politieke achtergronden uit het oog te verliezen, heeft Bowden de nadruk gelegd op de menselijke kant van het drama. Dat alle Amerikanen het hebben overleefd mag een wonder heten, dat de meeste gegijzelden zijn er zonder psychische stoornissen zijn afgekomen: een mirakel. Bowden heeft een boek gemaakt dat indringender is dan een thriller en onmogelijk weg te leggen. Zoals gewoonlijk: de realiteit overtreft de fantasie. Sterker: het boek is actueler dan ooit. Veel is er niet veranderd in Iran, tenminste niet ten goede.Pikant onderdeel: op een foto, naast een geblinddoekte gijzelaar, is de huidige president van Iran Mahmoud Ahmadinejad, te zien. Een grillige, demagogische figuur, waarover het laatste woord zeker is niet is gesproken. Mahmoud ontkent, formeel, dat hij’t is op dat kiekje. Maar de overeenkomst is meer dan toevallig. En past bij het imago dat hij zich anno 2007 aanmeet. Hij zal een van de weinigen zijn die dit doortimmerde boek niet met rode oren zal lezen. Voor de rest: een must voor iedereen die meer wil weten over de achtergronden van de War On Terror. Niet dat alles uit de doeken wordt gedaan: Amerika speelt en speelde een dubieuze rol in het midden oosten. Met hulp van vazallen als Nederland en Engeland. Maar daarmee zijn de islamitische machthebbers allerminst vrijgepleit. Politics of Power!!! Nederland kiest gewoon als altijd: economisch pragmatisch. Benieuwd hoe lang die houding overeind blijft. Want pragmatisch vechten hebben de Hollanders helemaal niks mee. Pragmatisch de benen nemen zit er wel diep in….Of kopen we straks gewoon kern-energie van Ahmadinejad. Hoeven we in ieder geval niet meer tegen windmolens te vechten….

F.W.

Thinking about thinking

In Groucho we Trust!!!!

Voor AI, hersenkraken en vrije gedachte, links.

Hofstadter AI pagina TU Delft waar je verder kunt linken:

http://www.delta.tudelft.nl/archief/j27/n09/15053

Terence McKenna:

Goede introductie: Meest interesante werk: True Hallucinations

http://deoxy.org/mckenna.htm

Robert Heinlein

Vooral By his Bootstraps en Stranger in a Strange Land. De introduciepagina: http://www.severing.nu/rahc.htm (Er zijn veel aparte links naar By his Bootstraps. En Job, a Comedy of Justice is eveneens niet te missen.

Goed intro paradoxen:

http://www.iep.utm.edu/p/par-log.htm

William Gibson Cyberpunk:

http://www.levity.com/corduroy/gibson.htm

Albert Hofmann: LSD my Problem Child:

http://www.psychedelic-library.org/child.htm (integrale tekst, een must)

Alan Watts, Zen Boeddhisme en LSD:

http://deoxy.org/watts.htm

Aldous Huxley: http://mescaline.com/huxley.htm
Integrale tekst Doors of Perception.

Lewis Carroll (Life what is it but a dream?) Complete works, waaronder Alice in Wonderland, Through the Looking Glass en puzzels: http://www.lewiscarroll.org/carroll.html

Sam Loyd: The Cyclopedia of Puzzels. Zo'n 5000 breinbrekers. Doe je meer dan een leven mee...http://www.mathpuzzle.com/loyd/

Groucho Marx: http://www.groucho-marx.com/ Now there's a man with an open mind - you can feel the breeze from here!

I find television very educating. Every time somebody turns on the set, I go into the other room and read a book.

Military intelligence is a contradiction in terms.

Military justice is to justice what military music is to music.

Those are my principles. If you don't like them I have other.

Eet meer vis!!!!!

Over Leeg van Charles Clover

Uitgave: Atlas

De zee is leeg

“Eet meer vis, “ adviseert de gezondheidslobby want “het voorkomt hart en vaatziekten en bovendien is visolie gunstig omdat het depressies tegengaat.” Het tweede is mogelijk waar, de eerste bewering is op zijn zachtst gezegd omstreden. Maar net als de agrarische lobby is de vislobby een organisatie die gewicht in de schaal legt. Dat vissers, net als boeren, bijna niet meer bestaan, is een bijkomstigheid. De moderne visser is een fabrieksdirecteur, het moderne visserschip een trawler, die als het moet maanden op zee kan blijven en per trek tonnen binnenhaalt. De Britse visserijspecialist Charles Clover schreef er een boek over. “Leeg,” uitgegeven door Atlas. Geen bestseller want het grote publiek sluit z’n ogen graag voor de werkelijkheid en ziet, behalve de haring, vis het liefst in de vorm van vierkante diepvriesblokken. Eerst een verhelderend gesprekje met visser van de oude stempel. Omdat hij niet wilde trawlen stapte hij over op het recreatievissen. “Ik ben al op mijn 13e gaan werken in de beroepsvisserij. Garnalen, later binnenvaart. De visserij zakte toen al wat in.. In die tijd waren de groepen groter dan nu en er werd ook meer gevangen. Vroeger werden er zo’n 50 vissen per persoon gevangen, nu mag je blij zijn als je met het hele schip 50 stuks vangt. En hoe dat komt? Voor een deel natuurlijk omdat de zee wordt leeg gevangen. Vroeger had je schepen van 30 pk met een klein net. Nu zijn het schepen van 300 pk en de netten moet je met een vrachtwagen vervoeren. Mijn broer handelde vroeger in zeepieren in Zürich. Dat was gouden handel. Nu is er geen brood meer in te verdienen. Maar het is niet alleen de visserij. Er zijn veel meer zeehonden dan vroeger. Deskundigen zeggen dat ze de helft van hun eigen gewicht aan vis eten per dag. En dan de aalscholvers. Eerst hebben ze het IJsselmeer leeggegeten en nu komen ze naar het Wad. Ach, zeg maar dat je niks vangt. Als je dan wél wat vangt, valt het alleen maar mee.’’ Clover in zijn boek ‘Leeg’: “Stel u eens voor wanneer een groep jagers een net zou spannen van anderhalve kilometer tussen twee immense terreinwagens en deze op hoge snelheid door de vlaktes van Afrika zou trekken. Alles, van leeuwen en olifanten, tot groepjes wrattenzwijnen en jonge honden zou worden meegesleurd. Alleen de jongste exemplaren zouden door de mazen van het net glippen en overleven.”Fictie? Allerminst, want dit is exact wat er op zee gebeurt. Waarbij de bodem ook nog eens wordt doorploegd zodat ook de kleine organismen van hun habitat beroofd worden. Nog geen twintig jaar geleden werd er op de pier van Harlingen druk gevist door sportvissers. En er werd vis gevangen. Tegenwoordig wordt onder de kust helemaal niks meer gevangen en doet de pier alleen nog dienst als een plek waar de hond wordt uitgelaten. Hengelaars zie je er nooit. Wel zichtbaar is de immense visafslag en op maandagochtend de uittocht van Urker trawlers: tientallen schepen, supermodern en in de file. Zondags moeten zij immers naar de kerk, en dat retourtje naar de thuishaven, is alleen al goed voor een enorme energieverspilling en vervuiling van de zee. Na het weekend weer op weg. Niet meer naar de Doggersbank, ooit de visschatkamer van de Britse en Nederlandse visserij. De Doggersbank is leeg. De schepen zijn op weg naar onbekende stekken in de oceaan. Die staan niet op de kaart, maar worden dagelijks gevonden met behulp van de meest geavanceerde sonars. Vissen is geen kwestie meer van geluk, maar hightec industrie geworden. Officieel gebonden aan quota. Maar controle daarop is nauwelijks mogelijk. Wie kan zien wat op welk schip wordt over geladen? Wie controleert wat en waar aan land wordt gebracht? Een journalist die een visafslag wil bezoeken krijgt eerder toegang tot Fort Knox. Conform de moderne voedselindustrie onttrekt ook de visverwerking zich aan het oog van de consument. Bijvangst Het is onmogelijk om echt selectief te vissen als je met sleepnetten vist, dus noemen we de vis die ‘onbruikbaar’ is bijvangst. Daarvoor is een idiote ambtelijke maatregel uitgedacht: bijvangst mag niet worden verhandeld. En moet dus, levend of (meestal) dood in zee worden gekieperd. Hoeveel bijvangst er gevangen wordt, weet alleen de visser en wat het nut is om al die, toch al dode vis, weer in zee te gooien weet niemand. Als je zoals ondergetekende in een havenstad woont kom je er snel achter dat ‘adresjes’ waar je bijvangst kunt kopen tot de categorie publiek geheim behoren. Clover stelt in zijn boek dat het niet onwaarschijnlijk is dat de bijvangst vele malen groter is dan wat officieel gevangen wordt. Feit is dat in menig sterrenrestaurant vissen op het menu staan die onofficieel zijn gevangen. Zeg maar de bush-meat van de zee. EcosysteemHet tijdschrift Nature publiceerde onlangs de bevindingen van enkele onderzoekers die tien jaar lang de grootschalige visserij hebben gevolgd. De conclusie: “Industriële visserij heeft alle oceanen ontdaan van grote vissen, van marlijn tot blauwvistonijn, van tandbaars tot Antarctische kabeljauw. Er is geen blauwe grens meer. Sinds de opkomst van de visindustrie (jaren 70 vorige eeuw F.W) hebben we het aantal vissen in een handomdraai tot 10 % terug gebracht- niet alleen in sommige gebieden of bij sommige soorten, maar hele leefgemeenschappen. Van de tropen tot de polen.” Diepzee In 2003 verscheen het boek Trawler van Redmond O’Hanlon. Een adembenemend verslag van een nieuwe tak van vissen: de diepzeevisserij. Tot ver in de vorige eeuw werd aangenomen dat er nauwelijks leven voorkwam in de diepzee. Maar sinds enkele jaren verschijnen er vrijwel maandelijks nieuwe soorten vis op de markt zoals diepzeeroodbaars en leng, om een paar voorbeelden te noemen. Als je in de supermarkt een pakje kabeljauw koopt en je merkt dat het niet echt lijkt op het aloude lekkerbekje heb je grote kans filet te consumeren van een kabeljauw-achtige diepzeevis. O’Hanlons boek is fascinerend. De beschrijving van de soorten die voortdurend ontdekt worden zetten soms de theorie van Darwin op z’n kop, maar het boek is vooral interessant omdat je nergens anders beter kunt lezen dat vissers voortdurend hun grenzen moeten verleggen. Omdat de ‘gewone’ soorten zeldzaam worden. En omdat de vissers moeten produceren, storm of geen storm, quota of geen quota, alleen al om de torenhoge hypotheken van hun schip aan de banken te voldoen. Omdat die vorm van visserij nieuw is zijn de ecologische gevolgen niet te voorspellen. Feit is dat het diepzeeleven trager verloopt dan het leven in de hogere regionen. En inmiddels is ook wel bekend dat het hele leven in de zee een geschakelde ketting is. Ingrijpen in de diepzee heeft dus directe gevolgen voor alle soorten. Op dit moment zijn er relatief weinig trawlers waarmee in de diepzee gevist wordt. Maar dat neemt niet weg dat het zeer goed mogelijk is dat de vangsten die ze nu doen schade aanrichten die pas op langere termijn merkbaar is. We weten domweg te weinig van het ecosysteem in de diepzee. Walvissen Er gaan stemmen op om de walvisjacht weer voorzichtig op te pakken. Vooral de Noren en Japanners dringen aan. Daarmee lijkt de walvis weer vogelvrij. Eigenlijk zit niemand op walvisbiefstuk te wachten. Behalve de Japanse markt. Die staat erom bekend dat elke vis er wordt verhandeld. Vis is de basis van de Japanse voedselcultuur. Het eten van walvis, is daar, net als het eten van de kogelvis, een statussymbool. Met dit verschil: van kogelvissen gaan de consumenten soms dood. Van walvissen helaas niet. Het enige slachtoffer is de walvis zelf. De walvispopulaties zijn momenteel redelijk stabiel. Maar in feite zijn ze net zo zeldzaam geworden als orang oetans en chimpansees. Genetische modificatie Wilde zalm is nauwelijks te krijgen. En duur. De goedkope supermarktzalm is vaak afkomstig uit zalmkwekerijen. Die zalm is genetisch niet gelijk aan zijn wilde soortgenoot. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn. Maar soms ontsnapt zo’n zalm uit een bassin en verment zich met zijn wilde soortgenoot. Het is dus niet ondenkbaar dat de zalm in groten getale voorradig blijft, maar dat de wilde zalm langzaam verandert en de eigenschappen van zijn ‘luiere’ en ‘kunstmatige’ soortgenoot overneemt. Hoe groot die kans is valt nog niet in te schatten. Feit is dat het onmogelijk te voorkomen is, dat deze soorten zich zullen gaan kruisen. Je zou het versnelde evolutie kunnen noemen. De eigenschappen van een zwakkere soortgenoot kan leiden tot een zwakkere, maar wel goed aangepaste zalm. Alleen hebben we het dan niet meer over ‘wilde zalm....” Verantwoorde vis Als je een kritiese consument bent moet je Clover’s boek zeker lezen. Clover is geen fanatieke milieuactivist, maar een journalist die de feiten nuchter noteert. En die zijn dus alarmerend. Toch zijn er nog vissen die je met een gerust hart wel kunt eten. Clover: “Bijvoorbeeld haring. Hoewel wordt geschat dat eenderde van de vangst illegaal is, blijkt de haringpopulatie te groeien en de vis plant zich moeiteloos voort.” Dat moet een troost zijn voor de Hollanders. Liefhebbers van makreel, wijting en koolvis hoeven evenmin onder een schuldgevoel gebukt te gaan. Daarna stopt het wel zo’n beetje. Tonijn is onverantwoord vanwege de immense bijvangst, zwaardvis zo ongeveer uitgestorven, schol is zwaar overbevist, kabeljauw triggy. Aan de andere kant: als je vis eet die met een hengel is gevangen, weet je zeker dat je geen bijvangst consumeert. Misschien is het een idee om terug te gaan naar de brasem, voorn of paling uit eigen vaart of sloot. Het kost wat tijd en moeite, maar dan heb je ook wat....In alle andere gevallen: lees vooral etiketten, lees Clovers ’boek en denk na over wat er allemaal het loodje heeft gelegd om dat blikje bonito voor 1 euro in de supermarkt te krijgen... Feije Wieringa

Hells Angels en William Marsden

Gesprek met Hells Angels-expert William Marsden (21/06/2006)Onlangs was de Canadese onderzoeksjournalist William Marsden in Nederland. Samen met Julien Sher schreef hij het onthullende boek Helse Engelen.

Feije Wieringa sprak met William Marsden in Amsterdam en schreef voor Soft Secrets het volgende verslag:William Marsen deed, samen met collega Julian Sher, jarenlang onderzoek naar de Hells Angels. Hij woont in Montreal, Canada, een land waar de Angels waren verwikkeld in een regelrechte oorlog met andere gangs en waar net als in Scandinavië tientallen doden vielen. Ik sprak met Marsden, een rustig formulerende man, bijna type boekhouder, die een dag en een nacht verbleef in Amserdam.

"Wil je niemand zeggen in wel hotel ik logeer?" Hells Angels. De machtigste van de Outlaw Motor Cycle gangs. Hun roots liggen in de vroege jaren vijftig. Veel van de Amerikaanse en Canadese militairen die op de slagvelden in Europa, Afrika en Azië strijd hadden geleverd, konden zich na hun terugkeer, in tegenstelling tot Europese veteranen, moeilijk aanpassen aan de geordende burgermaatschappij. Amerika is nog steeds beter in het wérven dan in het fatsoenlijk opvangen van kanonnenvlees. Vietnam- en Irakveteranen kunnen er over meepraten. Oliver Stone's film "Born on the forth of July, met Tom Cruise als getraumatiseerde GI laat haarfijn zien hoe dat proces werkt. A veteran's pension is nearly enough... Bovendien is het begrip Outlaw niet per definitie negatief. Denk maar aan de tot op de dag van vandaag voortdurende adoratie voor schurken als Jesse James, Billy the Kid, Pretty Boy Floyd en Bonny and Clyde. Een kleine greep uit een lange rij. Veteranen verzamelden zich in thrillseeking gangs. Massaal kochten ze Harley's en er ontstonden clubs met namen als Market Street Commando's, Satan's Sinners, Pissed. Namen en logo's in de vorm van o.m schedels, hakenkruisen werden symbool voor de afkeer tegen gezag en maatschappij. Overigens hebben weinig gangs iets met nazisme. De Hells Angels zeker niet. Die swastika's shockeren. Punkers droegen ze soms om dezelfde reden. Marsden: Oprichter en leider Sonny Barger is het prototype van de jongen met de moeilijke jeugd: gebroken gezin, alcoholische vader, vroeg op zichzelf. Werd een survivor. Een man met overwicht. Chrisma. Geen krachtpatser. Maar sterk genoeg om voor niemand opzij te gaan. De Amerikaanse waarden van vrijheid, simpele opvattingen over goed en kwaad, waren aan hem besteed. En hij interpreteert ze handig om het imago van zijn eigen clan's te polijsten. De eerste bikerfilm The Wild One met Marlon Brando als rebel heeft vermoedelijk veel indruk op hem gemaakt. Net als Easy Rider in de jaren zestig. Angels werden graag geziene beveiligingstroepen bij grote evenementen. Woodstock, Montery en natuurlijk het beruchte Altimore concert in 1970. Daar kwam de kentering toen een Angel tijdens het Stones concert een bezoeker afslachtte. Ik denk dat ze ook verantwoordelijk waren voor de drugs supply. Ze hebben de amfetamines zo'n beetje uitgevonden. "

Maar die film was een pamflet tegen geweld.

"Maar ook tegen gezag. Drugs (de grootste bron van criminele inkomsten, wereldwijd) zullen waarschijnlijk nooit worden gelegaliseerd. Er is bestaan namelijk, ook in Nederlandse coffeeshops, geen drugs die niet afkomstig zijn uit criminele activiteiten. Alle inkoop is illegaal. Is dat niet de kern? Ja, de bekende analogie met de drooglegging. Dat heeft geleid tot immense kartels. Al Capone is bijna romantiek als de situatie in 2006 kijkt. De Hells Angels vormen een multinational, volgens de McDonalds formule. De Angels zijn een typisch Amerikaans export product. Ook een vrij simpele filosofie: ze vinden zich een soort good guys, die het opnemen tegen de, in hun ogen: bad guys. Amerika is geen land voor nuance. De franchisestructuur is mondiaal. Chapters hebben allemaal een grote mate van autonomie, maar moeten zich wel verantwoorden bij het hoofdkantoor in Amerika. Overal waar chapters zijn hebben ze de controle over distributie van drugs. Vanwege de nadrukkelijke zichtbaarheid kan er eigenlijk niet worden geïnfiltreerd. Er is geen politieman die zich minstens vijf jaar, zo lang duurt het voor iemand een echte Angel met colors (onderscheidingswings) en tatoeages wordt, aan hun activiteiten kan conformeren. Hij zou zelfs gewelddadige acties moeten doen. Dat is inherent is het verkrijgen van de graal: het clublogo en de colors. Enkele FBI agenten is het wel gelukt. Het meest risky werk dat undercover is gedaan. Redelijk succesvol. Maar de Angels zijn er nog steeds. Ik denk dat een directe harde aanpak effectiever is. En veiliger. Waar staan colors voor? Bizarre rituelen die de onderlinge solidariteit veilig stellen. Er is de gouden wing voor het hebben van sex gedurende een orgie met meer dan vijftien personen. Macaber is de purperen wing, die staat voor het plegen van orale sex met een dode vrouw. De betekenis van colors vind je trouwens in een rapport van jullie CRI. De Nederlandse politie heeft er dus onderzoek naar gedaan. En wat doet de politie daar dan mee? Blijkbaar niet veel. Agenten weten nauwelijks iets af van motorgangs. De managercultuur bij de politie staat een gerichte aanpak in de weg. Het is zelfs zo dat politiemensen in dat CRI rapport worden gewaarschuwd om nooit alleen een Angel met colors aan te houden. Dat zegt wel wat over de angst. Er zijn niet zoveel hardcore Angels. Het grootste deel van de bikers bestaat uit prospects (toekomstige leden) en voetvolk dat hand- en spandiensten verricht. Dat strekt zich uit van het op straatniveau verkopen van drugs, het beveiligen van horeca en sexclubs, tot moord op disloyale bikers en andere mensen die een direct probleem voor de groep vormen. Die hiërarchie zag je bij de begrafenis van topcrimineel Sem Klepper. Voorop de colors, leiders en secondanten, daar achter een stoet van Angels en aan het eind van de stoet de bikers die Angel willen worden. De politie keek gelaten toe. Bij onderlinge conflicten die in liquidaties eindigen, worden de colors en het Angel insigne van de biker geconfisqueerd. De colors en het insigne zijn eigenlijk belangrijker dan de personen. Ondanks hun exposure is het een zeer gesloten groep. "

Sektarisch?

"Ja. Goede constatering. Als je er in bent gestapt kun je eigenlijk niet meer terug. Bent u op de hoogte van het Nederlandse gedoogbeleid? De bedoeling daarvan is decriminalisatie. Ik vind het een naïeve poging van jullie regering. Goed bedoeld, maar wijs is anders. Ik denk dat ze een opstap naar legalisatie in gedachten hadden. Maar dat is geen optie. Geen enkel land in de wereld kan zich dat veroorloven. De kartels en de Angels willen hun markt nooit opgeven. Drugs worden in de hele wereld vooral als een gezondsheidsrisico gepresenteerd. En de gemiddelde burger vindt drugsgebruik immoreel. Wil er niet eens over nadenken. Dat schiet dus niet op. Risico? Elke sukkel mag de weg op als hij een lullig examen heeft gedaan en Nederlanders en andere wereldburgers rijden als gekken. Risico's zijn overal. Elke dag worden alleen al in Amsterdam kilo's coke gesnoven, balen wiet verblowd, duizenden pillen geslikt. Ja eigenlijk is het irrationeel. Dat gedoogbeleid laat wel zien dat drugsgebruik nauwelijks andere risico's kent dan alcoholgebruik. Het echte probleem is dus de drugscriminaliteit. De immense macht van gangs en kartels. Daartegenover de onmacht van de politie die een junk achterna moet rennen, maar geen grip heeft op de strak georganiseerde gangs. Gedoogbeleid heeft er weliswaar toe geleid dat het bezit van kleine hoeveelheden soft- en harddrugs voor eigen gebruik niet strafbaar zijn. Maar de andere kant is dat Nederland die zogenaamde invoer door de achterdeur, heeft overgelaten aan het criminele circuit. Daardoor zijn er de Kleppers, Holleeders en Endstra's. We praten over miljarden. De Angels controleren die hele markt. Jullie zouden miljoenen moeten uittrekken om dat aan te pakken. Maar er worden bijna nooit grote kartels opgerold. De Nederlandse chapters doen niet onder voor die in Canada en Amerika. Ik denk dat ze zelfs beter zijn georganiseerd. Onderschat ze niet: goed opgeleid, sociaal redelijk geaccepteerd. Maar wel in bezit van geavanceerdere apparatuur dan de politie, een hele heldere simpele organisatiestructuur waardoor ze ongrijpbaar en veel slagvaardiger zijn dan de logge bureaucratie die geacht wordt ze te aan te pakken.. Dat chapter bij jullie in het Noorden telt maar vijf of zes color angels. Bijgestaan door aspirant leden. In hun clubhuis, zag ik in een Nederlandse krant, is kleding van vermoorde NOMADS gevonden. Drie leden van het chapter uit Limburg. Vermoord, vermoedelijk vanwege een ruzie over gestolen coke van een Columbiaanse bende. Ik was verbaasd toen ik van een Nederlandse journalist hoorde dat de straffen in die zaak laag zijn uitgevallen. Je kunt eruit afleiden dat Angels hun zaken zelf regelen en de politie nauwelijks hard bewijs kan, of wil vinden. De Angels hebben toch ook een sociaal gezicht? Chapter Harlingen bijvoorbeeld, heb ik ervaren, organiseert al jaren parties waar iedereen welkom is. Die feesten verliepen altijd ordelijk en ik heb de sfeer nooit als bedreigend ervaren. Natuurlijk is niet elke Angel een crimineel. Maar geen Angel kan ontkennen dat hij niet op de hoogte is van de activiteiten van de club als zodanig. En ze hebben natuurlijk wel wat krediet. Gewone burgers hebben zelden last van ze, in tegenstelling tot terreurgroepen, die juist gewone burgers als doel zoeken. Angels hebben belang bij een ongestoorde verhouding met burgers, alleen al omdat die een belangrijk afzetgebied vormen. In Amsterdam waren ze verantwoordelijk voor het beveiligen van de Wallen, toen die een jaar of twaalf geleden nog waren overspoeld met junks en trash. De politie zag het als een no go area, maar de Angels wisten de buurt weer toegankelijk en veilig te krijgen voor iedereen. Maar er zal wel een prijskaartje aan hebben gehangen waar je niemand over hoort. In het uitgaansleven en in de prostitutie wordt altijd angstvallig gezwegen over protectiegeld. Vormen de Angels een ernstige bedreiging? In de Europese oorlog om de macht vochten de bikersgang Bandidos en de Angels in 1995 om de macht in Scandinavië. Inzet monopolie van de drugshandel. Daarbij werden raketwerpers, handgranaten en kneedbommen gebruikt. Die strijd is gestreden. Maar het kan hier ook gebeuren. Denk aan de NOMADS. Angels hebben in Canada en Amerika onschuldige familieleden van afvallige leden geliquideerd. Niet eens geaarzeld om een kind om te brengen. Maar er dreigt ook een ander gevaar: Angels consolideren hun macht steeds meer in het schemergebied tussen onder- en bovenwereld. Dat betekent dat de criminele wereld zich vermengt met het bank- en bedrijfsleven. In Amsterdam kwamen er wethouders op feestjes van de Angels, en daar bij jullie in het noorden zijn de contacten met de lokale overheid ook niet echt slecht. Dat is iets waar jullie in Nederland eens goed over na zou moeten denken. Een club waarin miljoenen rondgaan krijgt subsidie om clubhuizen te beheren die als forten worden bewaakt. En niemand vindt het vreemd. In mijn boek heb ik veel aandacht aan de machtige Nederlandse chapters besteed. Maar dat heeft jullie CRI ook in 1999 gedaan en dat rapport ligt gewoon ergens een la. De meeste conflicten spelen zich toch af tussen de bikers onderling? Dat is toch geen reden om het niet aan te pakken? Mijn boek begint met het verslag van een moeder die door Angels is onthoofd. Domweg omdat ze de fout maakte om in clubhuis een Angel te beledigen. Er zijn kinderen vermoord, bomaanslagen gepleegd waarbij onschuldige passanten omkwamen en in Australië is door de Angels tijdens een clash een half dorp van de kaart geveegd. Ze handelen niet alleen in wapens. Ze gebruiken ze ook. Het gebruikelijke arsenaal maar ook raketwerpers, granaten, kneedbommen. We spreken wel over de top van georganiseerde misdaad."

Als ik uw boek lees dan staan daar shockerende voorbeelden in van buitenproportioneel geweld. Maar er zijn toch ook aan de Angels gelieerde individuen die door het lint gaan? En waarop de Angels dan worden afgerekend. Amerika is triggerhappy.

"Lijkt me sterk. Alleen de foto's, ook die uit Nederland lijken me overtuigend genoeg. De Angels zijn niet uit wereldheerschappij, het is geen terreurorganisatie. Maar ze claimen een flink stuk van het monopolie op geweld. In de witteboordensector gaan ook miljarden om, maar die verdedigen zich met advocaten, niet met wapens. Angels gebruiken allebei. Maar die werelden groeien wel naar elkaar toe. Wat is er meer. Crimineel, zwart kapitaal. Of wit geld. Die vraag heb ik nog nooit gehad. Maar ik zou er diep over moeten nadenken. Erg diep. Een anonieme politiebron merkte off the record op: het zijn jongens die zich stoerder willen voordoen dan ze zijn. In feite zijn ze dom en laf. Die man denkt wat de gemiddelde agent denkt. Misschien dat mijn boek zijn mening bijstelt. Echte Angels zijn intelligent. In dat milieu overleef je niet zonder hersens. Sommigen hebben topbanen in de reguliere maatschappij. Ze zitten niet de hele dag op een Harley. Gemeente- en politiewoordvoerders worden opmerkelijk zwijgzaam als je iets over Angels vraagt. Ik denk dat ze er weinig over hebben te melden. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ze er niks over durven te zeggen. Zou dat je verbazen? Helemaal niet. Be carefull. "

Helse Engelen verschijnt bij Luitingh en is samen met Julian Sher geschreven. Beide onderzoeksjournalisten zijn met persprijzen bekroond. Marsden schrijft nu een boek over een toekomstige ecologische ramp in Canada: oliewinning in ruw zand in Canadese natuurgebieden, met behulp van nucleaire explosies. "Zoek maar op het net. De plannen zijn al rond. Ook overheden hebben soms opvallende overeenkomsten met criminele organisaties."" Geraadpleegde bron: CRI themaboek "Motor cycle gangs" Uitgave: Korps Landelijke Politiediensten. Auteur: H.J. Hagen.