Antonov op Texel

Van een oud vrouwtje geweest en nog helemaal gaaf!!!!

Koud opgediend het lekkerst

Vijf Wraken

Jeroen van Baaren

Wraak, zo heet het is, is een gerecht dat koud wordt opgediend. Als het, zoals in dit geval, om een vijfgangen menu gaat, zou je een laffe hap verwachten. Niks is minder waar. Jeroen van Baaren, scenarioschrijven en bedenker van het programma B.O.O.S. heeft er duidelijk plezier in om rotzakken dat te geven wat ze toe komt. Hij schetst de ultieme droom van een T.V. producent, die murw is gemaakt door de roddelpers (die’m overigens ook groot maakte…) en tijdens een bespiegelend moment besluit vijf procent van zijn aanzienlijk vermogen te besteden aan wraak, op de vijf grootste ellendelingen die z’n pad kruisten. Het levert een hilarische, cynische roman op. Alleen al om er achter te komen hoe creatief en lekker wraak kan zijn is dit een boek een must. Wij verklappen daar niks over, want van een thriller geef je de plot ook niet weg. Als toegift doet van Baaren, een onthullend boekje over de trucs en misleiding die worden toegepast om de kijkcijfers op te krikken. Of je wilt of niet, zo nu moet je aan de Mol en de onreality van zgn. realityprogramma’s denken. Twee vliegen in 1 klap dus. Leuker dan televisie. En dat vinden wij nou weer knap van deze televisiemaker. Pardon: schrijver!! Verschijnt eind oktober bij de Arbeiderspers. Waarschuwing: niet geschikt voor lezers met een teveel aan compassie....

Rechtsaf

In Gods Naam

Ton Theunis werkte ooit voor justitie en publiceerde over zijn ervaringen twee boeken, De Toren en De Pion die hem door zijn ex-werkgever niet in dank werden afgenomen, maar het waren wél eye-openers voor het publiek dat door zijn toedoen een onthutsend inkijkje kreeg in corruptie en manipulatie van gezagsdragers, binnen en buiten de bajes. Een loopbaan bij justitie zat er niet meer in. Niet tot Ton’s grote verdriet want als schrijver bleek deze unhappy youth, a writer;s goldmine. De True Crime niet meegerekend, is In Gods Naam zijn derde thriller. De vorige die mochten er wezen, maar deze laatste vinden wij met vlag en wimpel Ton’s beste. Een verhaal over een terreurgroep die zichTijgers van Allah noemt, een overval met dodelijke aflood, een doodgeschoten duo, mooi aaneengesmeed tot een actuele roman die, de vele incidenten van de afgelopen jaren, in real life in aanmerking genomen, faction getint is. De plot is verrassend en daarover doen we dus niks uit de doeken, maar laten we hopen dat Theunis in dit geval zijn fantasie de vrije loop heeft gelaten…Alhoewel: Tom Clancy had twintig jaar geleden ook een idee: hij fantaseerde over een Boeing die zich het Witte Huis in boorde. Over allochtoon versus autochtoon. Verveelde jongeren of fundamentalistische krijgers? Kaas versus Koes heet dat in het jargon, en uit alles blijkt dat Ton Theunis niet alleen in jargon is ingevoerd, maar ook in het schimmige wereldje van semi-buitenlandse outcasts en de, niet te onderschatten, risico’s van de moderne terreurdreiging. Niet vanuit Afgahanistan, maar vanuit de kelders en zolderkamers van de Nederlandse Vinexwijken. Gelukkig blijft er nog hoop in de vorm van gedegen politiewerk en ander gezond verstand, waarmee Theunis aangeeft dat enig vertouwen in zijn oude werkgever, nog wel, gerechtvaardigd is…..

Uitgave: De Boekerij

www.tontheunis.nl

Holleeder van A tot Z

Het ABC van Willem en zijn vrienden

Roots

Weer een boekje over de inmiddels tot mythische proporties uitgegroeide Willem Holleeder. In kort bestek wordt stil gestaan bij alle (nou ja, alle) mensen die op een of andere manier een rol in diens leven speelden. Geen diepgaande True Crime, evenmin een boekje waarin de onderste steen boven wordt gehaald, maar wie wil weten wat en hoe Holleeder geworden is anno 2007 vindt in dit boekje een aardige verzameling no-nonsense informatie. Het meeste materiaal komt uit openbare bronnen. Een betrouwbaar naslagwerkje voor geïnteresseerden. Aardige feitjes: Holleeder was op school een verlegen jongetje, stond altijd achteraan en geen klasgenoot zag er destijds een crimineel in wording in. Vader Holleeder werkte bij de Brouwerij van Alfred Heineken. Holleeder sr. kan niet worden ontzegd dat hij over te weinig companypride beschikte. Ten eerste was hij dol op het product dat de Brouwerij leverde en ten tweede had hij een kwaaie dronk. Dat laatste leverde Willem vaak een pak slaag op. Misschien ligt hier de kiem van Willems aversie tegen de biermagnaat. Willems wraak mocht er wezen. En de beruchte ontvoering van Freddy bleek de opstap naar de status van supercrimineel.

Grolsch

Vader Holleeders loyaliteit naar Heineken was niet aan limieten gebonden. Waagde iemand het in de familiekring het met een Grolsch-petje op te verschijnen dan was de toorn van Holleeder sr. Zo groot dat ook in dat geval de handjes van de stevig gebouwde profwielrenner wapperden. Geweld was dus een integraal onderdeel in het dagelijks leven van de Holleeder clan.

Bloedgabbers

Vinden we bij de B. Bloedgabbers noemden de vier jongens uit de Amsterdamse Volksbuurten zich en ze zagen dat als een geuzennaam. Willem Holleeder, Cor van Hout, Frans Meijer en Jan Boellaard. Eerst runden de heren een incassobureau. Ze deden alleen moeilijke incasso´s en hadden veel succes. De score tikte tegen de 100%. De methodes logen er niet om± wie niet betaalde kon op z´n minst rekenen op een hele forse rente en anders stond er letterlijk een baseball knuppel achter de deur. Ook waren de bloedgabbers goed in het ontruimen van kraakpandjes. Hun aanpak was onconventioneel, maar zeer effectief. Later volgend nog enkele spectaculaire roofovervallen. De bloedgabbers wisten opmerkelijk slim uit handen van de politie te blijven. Hoe ze dat deden wordt ook niet duidelijk uit deze verzameling feiten…

Middelbare school

Op de middelbare school kwam Willem in aanraking met zijn enige echte bloedgabber, die naar verluid, jaren later op zijn commando is omgelegd, Cor van Hout. Van Hout beschikte net als Holleeder over een imponerend postuur. Cor was een stuk brutaler dan de, toen nog bescheiden, Willem. Toen de school een keer collecteerde voor de slachtoffers in Vietnam kwam Cor´s booraardige inborst naar voren: hij stak de opbrengst van de collecte in eigen zak. Geen echte Robin Hood dus…

Sympathie

Cor van Hout mocht zich verheugen op de warme sympathie van Peter R. de Vries. Ook grote boeven hebben natuurlijk vrienden. Voor Willem Holleeder geldt hetzelfde al is het niet Peter R. de Vries die de loftrompet over hem toetert, maar meester Abraham Moskowicz: Je hebt cliënten die antipathie opwekken, je hebt cliënten tegenover wie je heel neutraal staat en je hebt cliënten voor wie je ook een zekere sympathie kunt opbrengen. Holleeder behoort tot die laatste categorie. En dat zal men mij zeer kwalijk nemen, dat ik dit nu zeg. Maar het is zo.” De gevolgen van die houding zijn inmiddels duidelijk. Meester Moskowicks heeft inmiddels de verdediging van zijn sympathieke cliënt uit handen moeten geven.

Z

Staat voor ziekenhuis. Holleeder schijnt te lijden aan lekkende hartkleppen. Hoe of wat is niet helemaal duidelijk want in de rechtszaal staat hij er monter bij. Boze tongen beweren dat die lekken het gevolg zijn van de anabole steroïden die Willem nam in de tijd dat hij sportscholen bezocht.

Het grote Holleeder boek zal nog wel even op zich laten wachten, maar een boeien overzicht van de Nederlandse penoze is het zeker. En een redelijk duidelijke who is who in Dutch crimebizz.

Peter Felder

Uitgave: Carrera


F.W.

De Tranen Van Mata Hari

De Tranen Van Mata Hari en Tomas Ross

Faction heet het genre waarop Tomas Ross het laatste decennium het patent lijkt te claimen. Het mengsel van historische roman, true crime en fictie heeft hem minstens twee keer een Gouden Strop opgeleverd. Vooral zijn trilogie over het ‘heldenleven’ van prins Bernhard maakte furore, niet in de laatste plaats doordat het onderwerp meerdere keren zijn misnoegen uitte over de wijze waarop Ross de goede naam (?!) van de aspirant stadhouder aantastte. Betere PR kan een schrijver zich niet wensen. Helaas is Bernhard dood, en aan een trilogie kun je moeilijk een vierde boek toevoegen. Zijn faction over Fortuyn en Hirsi Ali deed het evenmin onaardig, maar haalde het qua oplagen niet bij de ‘onthullingen’ over de gespannen verhouding tussen Oranje en de Staat der Nederlanden.
Met “De tranen van Mata Hari” doet Ross weer een volgende poging om de geschiedenis te verklaren. Volgens Ross is Mata Hari de meest bekende Nederlandse uit de historie. Dat lijkt me een beetje overdreven. Ik heb over de hele wereld in kroegen de namen Johan Cruyff en Vincent van Gogh voorbij horen komen, maar nog nooit iemand over Mata Hari gehoord.
En als de naam bij u evenmin een bel doet rinkelen: Mata Hari was de artiestennaam van de danseres/courtisane Margaretha Greetruda Zelle die, vooral in Parijs, furore maakte als kunstenares met als specialisme de erotisch-oosterse dans. Dat laatste was de sleutel: omdat ze ‘cultuur’ bracht was ’t bon ton. De Parijse society kon moeilijk blote vrouwen bekijken in een havenkroeg… En wie het kon betalen mocht zich offstage laven aan haar, ongetwijfeld brede kennis van de kama-soetra…Het meest bekend is niet haar leven, maar de overgebleven foto’s waarop een frêle vrouwtje in sluiers gehuld oosterse mystiek pretendeert.
Margaretha Zelle was de dochter van een hoeden- en pettenhandelaar in Leeuwarden. Verliet de benepen provincie en wist zich een fictief verleden aan te meten –tegenwoordig heet dat een image- waardoor heel even de wereld aan haar voeten leek te liggen. Kwam tijdens de eerste wereldoorlog in Parijs in aanraking met al dan niet betalende legerofficieren, politiemannen en societyleaders. Van allerlei nationaliteiten. Dat laatste is haar fataal geworden. In 1917 werd ze door de Fransen voor het vuurpeloton gezet, op beschuldiging dat ze voor de Duisters had gespioneerd. De mythe was geboren: de beeldschone oosterse danseres als femme fatale. Margreet Zelle werd vergeten en Mata Hari werd dood nog veel beroemder dan ze ooit levend had kunnen worden. Over het hoe en waarom is veel geschreven en er zijn minstens een dozijn films over haar gemaakt –met de nadruk op de erotiek en de executie- maar nooit is haar rol op het Parijse toneel echt duidelijk geworden. Ross heeft geprobeerd een tip van de sluier op te lichten. Maar wie denkt dat “De Tranen van Mata Hari,” het hele verhaal bevat, komt bedrogen uit. Niet echt vreemd want uit alles blijkt dat Margaretha Zelle weliswaar goed was in het scheppen van erotische illusie, maar als mens nou niet bepaald interessant was. Dat ze het bed met meer dan driehonderd mannen heeft gedeeld, heeft niet geleid tot driehonderd onthullingen waaruit blijkt dat ze een belangrijke rol speelde als spionne/informante. Niet zo vreemd want vermoedelijk heeft het grootste deel van haar klanten gezwegen over het contact, want het moge bekend wezen dat niet iedereen te koop loopt met een bezoek aan de hoeren, waarbij doorgaans ook nog eens komt dat er tijdens de daad zelden over politiek wordt gesproken. Mata Hari blijft in Ross zijn boek dat wat ze altijd is geweest: een schim die per ongeluk beroemd werd. In feite is zij niet eens de hoofdpersoon. Mondjesmaat wordt ze sprekend opgevoerd en dan blijft ze nog een beetje bordkarton.

Het zijn vooral de setting en de bijfiguren die het ’m doen. Ross schrijft smeuïg over een (volgens hem gedocumenteerde) ontmoeting tussen Wilhelmina’s echtgenoot Prins Hendrik en Mata Hari. Dat zou ook de reden zijn geweest waarom de stijfste telg van Oranje geen gratieverzoek bij de regering in Parijs deponeerde. Volgens Ross liet ze weten niks met de buitenechtelijke relaties van haar man te maken willen hebben.
Echtgenoot Hendrik speelt in het boek een meer cruciale rol dan Mata Hari en dat niet alleen door zijn losbandig gedrag. Soms was dat zelfs bespottelijk. Ross noteert droogjes dat ondergeschikten soms een gulden lieten vallen en die door Hendrik op lieten rapen. Want de krenterige Wilhelmina hield deze voorloper van Bernhard zo kort dat ‘hij wanneer hij een gulden vroeg, een dubbeltje kreeg.’ De rest van Hendriks verhaal brengen we niet ter sprake, daarvoor moet u het boek van Ross maar lezen..

Er zitten nog wat meer Oranje onthullingen in. Zo zou Wilhelmina een onecht kind zijn. Daarvoor weet Ross steekhoudende argumenten, maar geen hard bewijs te leveren. Ook heeft Ross in dit boek –en dat is de belangrijkste sectie- een andere lezing over de Nederlandse neutraliteit voor en tijdens de eerste wereldoorlog dan de officiële canon. Wat dat betreft is “De Tranen van Mata Hari,” een heel geslaagd boek. Ross weet als geen ander duidelijk te maken dat officiële geschiedschrijving, eufemistisch uitgedrukt, gewantrouwd moet worden. En komt vervolgens met materiaal dat in geen enkel geschiedenisboek is te vinden. Vraagtekens bij Hendrik, vraagtekens bij Wilhelmina”s adviseur Van ’t Sant, vraagtekens bij de houding van de Nederlandse regering én vraagtekens bij Mata Hari.
Inderdaad, net als bij alles wat over Mata Hari is verschenen, geeft ook Ross geen helder antwoord op wie en wat zij was. Vermoedelijk niet meer dan een courtisane die te veel wist en op het verkeerde moment op de verkeerde plek was. En als ze niet voor het vuurpeloton was gestorven, een voetnoot in de geschiedenis was geworden. Een icoon als een te vroeg gestorven popster.

Mata Hari is zeker geen boek voor zwijmelende romantici of actie-adepten. Wel is het een eye-opener van allure over de duistere machinaties van de Nederlandse geheime dienst en de wazige rol van de Oranjes tijdens WO 1. Mindere kanten van het boek: de balans tussen informatie en spanning is vaak afwezig. Daardoor lees je soms een spannend jongensboek en dan weer een droge historische verhandeling. Er komen erg veel personen in voor en dat is vooral lastig voor thrillerlezers met een gebrek aan concentratie. En omdat het faction is, blijf je je afvragen waar het feit eindigt en de fictie begint. Was Ross maar historicus geworden. Alhoewel: dan hadden we hem als thrillerschrijver moeten missen.
Wie wil weten hoe het echt afloopt, moet wachten tot 2017. Want dan schijnen de archieven open te gaan. Zo gaat dat in een transparante democratie.
(Foto F.W.)

Ab Klink ziet ze vliegen met dank aan de Paddo!!!

Jawel, Ab Klink van het CDA wil nu echt de paddo verbieden. Dat werd tijd ook, want met 1 dode per jaar kun je niet daadkrachtig genoeg zijn. Dat vraagt om drastische maatregelen. Eh… draconisch. Nu kunnen we natuurlijk ook een verbod op het marathonlopen verwachten (Rotterdamse marathon: 11 deelnemers met hartklachten, waarvan eentje dood), een verbod op het verkeer (jaarlijks 811 mensen dead as a doornail), een verbod op alcohol (1800 aan alcohol gerelateerde sterfgevallen, dus ook mensen die er kanker of andere onaardige ziektes van kregen) en de sigaret (geschat aantal doden 23.000 per jaar). Aan verslaving en psychische stoornissen gaan er nog eens 1200 het hoekje om. Dat vraagt om een fikse overheidssubsidie voor depressiebestrijding. Hebben we het nog niet over alle bejaarden die sterven aan een overdosis reguliere medicijnen of infecties die ze oplopen in ziekenhuizen. Nu kunnen we toch zeker een verbod op ipubrofen verwachten, want aan die enge roze pijnstillers, die je gewoon in de supermarkt kan kopen, sterft jaarlijks een aantal pechvogels. En denk ook eens aan het aantal mensen dat van trap en keukentrapje valt (toch ook weer goed voor 30 doden per jaar). Mij zie je nooit ramen lappen. Veel te (K)link. Moeten we misschien gewoon stellen dat leven een tikkeltje gevaarlijk is, maar desondanks soms wel leuk? En vooral dat iedere volwassene verantwoordelijk is voor de risico’s die hij zelf wil nemen? Verbieden we nu ook het skydiven en bergbeklimmen, het wandelen van de vierdaagse en het koeknuffelen (onlangs stierf er iemand door een aanval van een koe!!! Klink, doe er wat aan.)? Zelf wil ik graag baas blijven in mijn eigen hoofd en dus ook over de mindbending chemicals die ik daarin wens te stoppen. Een goede meertalige bijsluiter waarin de ‘spelregels’ staan, zou al veel onheil voorkomen: trip alleen als je goed in je vel zit (het gestorven meisje was manisch-depressief), combineer psychedelica nooit met alcohol, zorg voor een goede sfeer en een veilige omgeving, doe het niet in je eentje en neem er ruim de tijd voor. Go with the flow... zo lang het nog kan. En als je van echte risico’s houdt: meld je aan bij de landmacht….

De Geheimen van Atlantis en het Oera Linda Boek. Fryske frustratie!!!

Simon Cox en Marc Foster

Uitgave: Forum

De Atlantis literatuur kun je het best vergelijken met die over UFO’s. Iedereen een mening, maar wetenschappelijk is het allemaal ’op drijfzand gebouwd. In het geval van UFO’s is het gerechtvaardigd dat het grootste deel van UFO vorsers ze inderdaad ziet vliegen en dat heeft massa’s boeken opgeleverd. Die waarschijnlijk niet bij u en mij op de plank staan. Bij UFO-logen vind je wel. Maar die mensen geloven en dat is wat anders dan weten. Met Atlantis ligt het een beetje anders. Er blijven boeken verschijnen die vasthouden aan het beeld, voor ’t eerst opgetekend door Plato, van een paradijselijk Utopia, Atlantis dat binnen één nacht door de oceaan verzwolgen zou zijn en waarvan geen spoor is terug gevonden. Simon Cox, die eerder een handige handleiding bij de Da Vinci Code schreef er een boekje over. Waarin verschillende theorieën worden getoetst. Wat ze met elkaar gemeen hebben volgens Cox: allemaal onhoudbaar. De samensteller (beter woord dan schrijver in dit geval) beweert: het is mogelijk is dat in een ver verleden door meteorietinslag of zeebeving een stuk land is verdwenen. En zo’n impact laat natuurlijk sporen na in de vorm van mythes en legenden. En Cox stelt dat daarin het echte Atlantis boven komt drijven. De mythe, gepolijst en opgesierd met het idee van een verloren, betere, wereld. Niet uit te roeien, natuurlijk Atlantis-adepten kijken nu natuurlijk zuur omdat Cox toch vrij redelijk overtuigt als hij schrijft dat tot nu toe geen enkele speculatie zinnig is gebleken. Wel een opvallend slordigheidje, dat mij sterk doet twijfelen of mijnheer Cox wel echt serieus in de weer is geweest met het maken van z’n huiswerk: het Oera Linda boek komt als bron ter sprake. Een oeroud boek waarin in vreemde letters en symbolen, met een fries tintje, dat wel, bewezen is dat de Friese en Keltische cultuur gezamenlijke oeroude bronnen hebben, en de bakermat van de moderne beschaving daar vandaan kwam. Dat had Cox beter weg kunnen laten. Het Oera Linda boek is beruchte falsificatie. Niet al te snuggere Friezen hebben er tot voor kort nog in geloofd, en er lopen zelfs nog een enkele fundamentalistische gelovige frysken rond. Maar onomstotelijk staat vast dat Piet Paaltjens de Friese domineeszoon en dichter de auteur is van deze grap, die een friese historicicus zelfs, uit frustratie, tot zelfmoord zou hebben gedreven... Dat had ik graag bij Cox gelezen. Nu heb ik het idee dat hij er gewoon met de pet naar gooit. Als hij zo slordig met deze bron omgaat ,vrees je ook voor de kwaliteit van de rest van Cox beweringen. Maar als je Cox en Atlantis, net al wij, niet te serieus neemt, lees je een aardige verzameling (semi) wetenswaardigheden. En dat het verzwolgen rijk een mooie mythe blijkt, wat is daar nou mis mee?. Dat Oera Linda boek is trouwens een must: nog steeds kun je de echte frieske die-hards, ermee op de kast jagen. Die denken dat de de hof van Eden echt bij Kimswerd lag en de mens niet directe familie van de aap is, maar van de Fries! Niet dat het overigens veel uitmaakt. Beide soorten maken soms opvallende, tot nu toe niet ontcijferde, geluiden waarvan onderzoekers zich afvragen of er misschien sprake is van taal. Van Chimpansees is inmiddels duidelijk dat ze een woordenschat opbouwen. De klanken van de friezen zijn tot nu toe een volledig mysterie. Ze lijken boodschappen, met rauwe keelklanken over te brengen, die door hun soortgenoten lijken te worden geinterpreteerd. Andere soortem kunnen deze vorm van communicatie, vooralsnog, niet , slecgts als waarschuwingssignaal wordt gebruikt. Dit soort boodschappen kan evolueren naar taal. De voorhoofdskwabben van de gemiddelde fries zijn waarschijnlijk te klein om dit proces binnen enkele honderden jaren te voltrekken. Dus waarschijnlijk komt het nimmer tot echte communicatie.

Politiepropaganda (2)

Deze advertentie sierde de achterkant van de informatieve folder die de politie in Friesland verspreidde. Voor meer informatie kunt u niet alleen contact opnemen met het ministerie van defensie (ministry of truth) maar ongetwijfeld zal de familie Rozier uit Het Bildt u eveneens kunnen uitleggen hoe uitdagend een baan bij de landmacht is....

Normaal hadden wij deze folder niet moeten krijgen. De deur was voorzien van een sticker met de mededeling dat wij geen ongewenst drukwerk willen ontvangen. By the way: ooit aangifte gedaan? Wij hebben het ook geprobeerd. Ook nooit gelukt. Over de aangifte van Peter Tulner, die oudejaarsnacht in elkaar is geslagen, volgende keer meer. Leuke brief van de politie op komst!!!!!
De politie je beste vriend? We zullen zien......

Een veelzijdig auteur...

Dit is de auteur Fred De Vries. Schrijver van Storm in je Hoofd en De Droom.

Ook biedt de Vries coaching aan kinderen die lijden aan PDDNOS. Daarvoor heeft Fred het volgende sacrament:

21. Daarop zal de Meester, als hij dat zou willen, met zachte stem woorden uitspreken, en met muziek of wat dan ook zal hij zijn Slachtoffer naar voren brengen.

22. Ook zal hij een jong kind op het altaar doden, en het bloed zal het altaar bedekken met parfum...

Meer informatie vindt u op: http://www.boudicca.de/lsr-nl.htm

Waarop ook: op de link: http://www.boudicca.de/magdrugs-nl.htm met de aanbeveling van de schrijver zelf:

"Fred de Vries is een veelzijdig auteur en is het meest bekend van zijn in 2004 verschenen boek Een Storm in je Hoofd – Handboek PDD-NOS. De ontwikkelingsstoornis PDD-NOS is een milde vorm van autisme.
Tevens heeft hij recent een boek geschreven met een aantal korte verhalen. Dit boek, getiteld De Droom en andere korte verhalen, kan gezien worden als de zo noodzakelijke tegenhanger van zijn eerste boek.
Beide boeken zijn slechts te bestellen via zijn website www.pdd-nos.nl. "

Zomers, Visserijdagen en feest der herkenning

De nieuwe wethouder: nummer 1 op de top 45

In de Harlinger Courant van 10 augustus kunnen we kennis maken met de verdiensten van de nieuwe wethouder. Mijn complimenten voor dit artikel dat achtergrondinformatie geeft over de competenties van onze nieuwe bestuurder. Een stevige inspirerende persoonlijkheid met aantoonbare politieke ervaring moest het worden. Gelukkig waren er 45 sollicitanten, dus volop mogelijkheid om daar de beste uit te zoeken. Nu het is volkomen terecht om een zorgvuldige keuze te maken. Nooit over een nacht ijs gaan. Zeker niet als je in aanmerking neemt dat de lokale politiek een flinke opduvel heeft gehad. Piet Waaijer die briesend van nijd is opgestapt, omdat hij werd aangesproken op zijn financieel beheer van twaalf jaar. Wat was er mis? De gemeente Harlingen zou stelselmatig geld oppotten, terwijl zij wanneer er plannen zijn die investering kosten, zo dikwijls niet thuis geeft. De hand op de knip. Niet geloofwaardig, ontbreken van een behoorlijk financieel beeld. Geld dat door belastingbetalers is opgebracht wordt niet besteed, maar simpelweg in het Gemeentelijke Varken gedaan, terwijl het sparen op zich zeker geen doel mag zijn, tenminste dat zegt de rekenkamer (en mijn bescheiden gezonde verstand). Het concept rapport doet zoveel stof opwaaien, dat niemand elkaar meer vertrouwt en er gevraagd wordt om een extern rapport. Het komt zelfs zover dat de rekenkamer besluit om op staande voet op te stappen. Er vallen opmerkingen als ‘dolk in de rug’ en ‘stoot onder de gordel’. Nee, het is geen politieke crisis, weet burgemeester Scheffer ons gerust te stellen. Gelukkig maar, want ik had sterk de indruk dat een slangenkuil een stuk veiliger is dan de Harlinger politiek. Of zou hij het zicht wat kwijt zijn omdat hij het zo druk heeft met lintjes knippen en honderdjarigen knuffelen? Maar gelukkig is daar dan toch de redder in de nood in de hoedanigheid van Frans Zomers. Een beetje jammer dat hij van belangenverstrengeling wordt verdacht en dat de Vereniging van Nederlandse Gemeenten hem inderdaad van laakbaar gedrag betichtte. En dat-ie zelf toegeeft dat hij geen goeie neus heeft voor zaken die in de richting van belangenverstrengeling wijzen. Zou hij dat op het sollicitatiegesprek ook verteld hebben? Ook een beetje jammer dat de VVD hem niet kon handhaven en hem afzette als fractievoorzitter en hem vervolgens beschuldigde van zetelroof omdat hij voor zichzelf begon. Hoe zou dan toch het niveau van die andere 44 geweest zijn? Je houdt je hart vast. Los daarvan zal-ie vast heel bestuurlijk aangelegd zijn en zo onkreukbaar en inspirerend als wat. En mocht hij dat per ongeluk niet zijn, dan weet hij vast wel wat aardige bestemmingen voor al dat opgepotte geld.

En vanmiddag liep ik even langs het podium om een glimp op te vangen van de openingsceremonie die bij de Harlinger Visserijdagen hoort. Achtereenvolgens fotografeerde ik de bovenstaande sequentie. De wethouder Zomer dus, linksboven, stond te glimmen. Hij dacht waarschijnlijk dat hij nou al wordt herkend door Jan Publiek. Het weer zat mee en omdat er veel spullen uitgestald waren op de markt kwamen de beide andere foto's er logisch achteraan. Op de paspop staat een bordje: ik ben te koop. Binnen vijf minuten geschoten, alles!!!! Overigens stond de juffrouw naast onze Frans ietsje bedenkelijker te kijken toen ik de man met de matige neus voor dc camera kreeg. Zomers weer vandaag, tijd om te graven!!!

Nothing but the Weather

Niks heeft de gemoederen de afgelopen maanden zo bezig gehouden als het klimaat. De hele planeet heeft het geweten en ver daarbuiten, zou ik bijna willen zeggen. Hoe moet het verder met Moedertje Aarde? Gaan we het nog wel redden met zijn allen? Of hebben we het oude mensje compleet uitgewoond? Zodat we straks kopje onder gaan in water- en modderstromen die ons cycloonsgewijs om de oren vliegen? Als het aan Al Gore ligt gaat de kachel uit, de trui aan en klimmen we allemaal weer op de fiets. Maar er klinken ook andere geluiden…

Wereldramp?

Op 7 juli deden we Live Earth. Op zeven continenten kregen we een keur aan matige artiesten gepresenteerd, allemaal voor de goede zaak (en voor hun eigen naamsbekendheid), en maakten we ons collectief druk over het klimaat. Op de Nederlandse televisie werden die optredens nog eens opgeleukt met afleidende, bewegende tekstbalken, die door ijverige kijkers waren ingezonden zoals: ‘Bij ons blijft de koelkast dicht.’ Kijk, daar heb je wat aan. Maar daar gaat het natuurlijk allemaal niet om. Het gaat om de boodschap en die heeft Al Gore goed op de kaart gezet. Het klimaat verandert en de mens is hoofdschuldige. Dus moeten we met zijn allen als een haas iets doen om een naderende wereldramp te voorkomen. Zou het echt zo simpel zijn?

Ecosysteem vermorzeld?

Om me er nader in te verdiepen heb ik ‘Een ongemakkelijke waarheid’ Van Gore ter hand genomen. Het moet gezegd dat het een licht verteerbaar boek is, dat aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. In korte teksten, met ondersteunende typografie en veel kaartjes, staatjes en foto’s brengt hij zijn droevige verhaal. De aarde gaat naar de bliksem. En wij hebben het gedaan. Er leven momenteel zeseneenhalf miljard mensen op onze planeet (toen Gore jong was waren dat er nog maar 2 miljard en hij verwacht de 9 miljard nog mee te zullen maken). Al die mensen samen zijn een natuurkracht van betekenis geworden. Ze ontketenden een technologische revolutie met als gevolg het op grote schaal verstoken van fossiele brandstoffen, ze kappen bossen, storten overal vuilnis, gebruiken energie of die eeuwigdurend is en reizen als kippen zonder kop heen en weer over de aardbodem. Daarmee hebben ze (dat zijn Wij) het ecosysteem vermorzeld (ik citeer) en koersen we af op ‘een noodsituatie op wereldschaal’. Gelukkig is daar Al Gore, misschien dan wel als een onheilsprofeet, maar toch net op tijd om het tij te keren. Als we allemaal meedoen, natuurlijk. Is dit boek een van de belangrijkste werken die de afgelopen eeuw is verschenen? Of langer terug. Belangrijker dan de Bijbel en Koran samen? Of valt het allemaal een beetje mee en is die Gore vooral geweldig in zijn persoonlijke PR?

Bevroren mammoeten

Wat is er feitelijk aan de hand? Het CO2 gehalte op aarde is de laatste 50 jaar met 36% gestegen, de hoeveelheid neerslag is de afgelopen eeuw met 20% toegenomen. Door de stijging van de temperatuur –naar verwachting deze eeuw van 1,1 tot 6,4 graad Celsius (nogal een brede marge, vind ik)- gaat er wereldwijd steeds meer ijs smelten, zodat de zeespiegel tot wel zes meter kan stijgen, klimaatzone’s verschuiven, oceanen verzuren, soorten sterven uit en er zullen ernstige tekorten aan zoet drinkwater ontstaan. Hij die het best een paar graadjes warmer wil hebben en de korte broek vast uit de kast haalt, staat volgens sommigen een akelige verrassing te wachten. Want als er steeds meer zoet water in de zoute zee loopt, bijvoorbeeld doordat alle ijs op Groenland wegsmelt, komt de warme golfstroom vrijwel tot stilstand en kunnen we plotsklapselijks een nieuwe ijstijd verwachten. In de film ‘The day after tomorrow’, kun je zien hoe New York met een vriendelijk klimaat in één weekend tijd in een onafzienbare en onherbergzame sneeuw- en ijsvlakte verandert. Aannemelijk? Als je naar de maaginhoud van sommige diepgevroren en daardoor volkomen ongeschonden gebleven mammoeten kijkt, zie je dat een acute overgang van lekker lui grazen tussen de boterbloemetjes, naar bedolven raken onder een ijsmassa niet ondenkbaar is. Gaan wij die ijstijd dus meemaken?

Koffiedikkijkerij?

Volgens sommige wetenschappers, zoals professor Jochem Marotzke is het stilvallen van de warme golfstroom geen reëel risico. Een meting die aantoont dat de golfstroom reeds 30% in kracht is afgenomen, noemt hij vals alarm, te wijten aan een incidentele meting op een ongelukkig moment. Er zijn nu eenmaal altijd fluctuaties en bovendien schakelt de warme golfstroom iedere 2000 jaar een paar tandjes terug. En heftige temperatuurschommelingen zijn van alle tijden. Zo’n 12.500 jaar geleden daalde de temperatuur in 50 jaar gemiddeld vijf graden. Er waren toen zelfs gletsjers in Engeland. Dit fenomeen herstelde zich 1200 jaar later weer. Tennekes, klimaatscepticus van het eerste uur en voormalig wetenschappelijk onderzoeker van het KNMI, vindt de uitkomsten van de klimaatdiscussie gevaarlijke onzin en meent dat wij een te beperkte kennis hebben van het klimaatsysteem om gefundeerd met dergelijke doemscenario te komen. Hij meent dat de rol van de zon in het geheel gigantisch wordt onderschat en dat dergelijke koffiedikkijkerij de geloofwaardigheid van de wetenschap aantast. Daar staat hij zeker niet alleen in. Hans Labohm, een andere Nederlandse criticaster vindt dat onzekerheden worden verdoezeld en gevaren aangedikt. Hij stelt dat er tienduizenden bonafide wetenschappers zijn, waaronder 72 Nobelprijswinnaars, die niet geloven in het antropogene broeikaseffect, ofwel het opwarmen van de aarde ten gevolge van menselijk ingrijpen. Dergelijke geluiden worden overigens niet echt welkom geheten. Sommigen vragen zich zelfs af of wetenschappers die het klimaatprobleem in twijfel trekken nog wel gehoord moeten worden. Laten we alsjeblieft wel vraagtekens blijven zetten!

Het maakbare klimaat

Klimaatsceptici (wat heeft deze klimaatcrisis toch een prachtige woorden voortgebracht) menen dat het veranderen van het klimaat de norm is. Koude en warme periodes hebben zich – ook voor de mens op het toneel verscheen- altijd afgewisseld. Wat is dus een ‘normaal’ klimaat? Het zou bovendien hoogmoedig zijn van de mens om te menen dat wij de situatie zoals die nu is zouden moeten stabiliseren. Zijn we nu ook al bezig met de maakbaarheid van het klimaat? Bovendien denken zij dat de mens helemaal niet zo’n dominante invloed heeft. Bij de stofwisseling van de planeet als geheel valt de menselijke uitstoot in het niet. Ook menen sommigen dat fluctuaties in het klimaat zó lang duren, dat het geen zin heeft om ‘duurzame’ maatregelen te ondernemen. Beter kan men al dat Kyoto-geld gebruiken door te reageren op de veranderingen die concreet ontstaan. Nog liever zou men zich met armoede en honger bezighouden, daar hebben we nu al genoeg van op aarde. Klimaatscepticie zien geen reden voor verontrusting. CO2 is goed voor de plantengroei (30% van het CO2 wordt opgenomen door bomen en planten), en er worden door de extra neerslag juist meer landbouwgronden beschikbaar. Zij spreken van ‘The Great Warming Swindle’ en brachten een documentaire uit waarin dit afwijkende geluid wordt onderbouwd.

Kleine ijstijd

Welke factoren zijn er dan nog meer van invloed op het klimaat als de mens het niet is? Denk vooral aan zonne-activiteit. De zon heeft een 80 jarige cyclus (waarom weet men niet) waarin er variaties van zijn energieproductie, de zogenaamde zonnevlekken optreden. Zo waren er tijdens de kleine ijstijd in de 17e eeuw nauwelijks zonnevlekken actief. Het verschuiven van de aardas, waardoor de polen op een andere plek gesitueerd raken, is ook zo’n factor. De positie van de continenten heeft invloed op de afzetting van de ijsmassa’s. Zo is er in Europa een tropisch klimaat geweest, om de eenvoudige reden dat wij –waarschijnlijk waren het in werkelijkheid de dinosaurussen- toen op de evenaar lagen. Dat heen en weer deinen over de aardbol is een zeer langzaam verlopend proces. Sneller is er invloed te verwachten van grote vulkaanuitbarstingen die met hun deeltjes stof en zwavelzuur zonlicht tegen houden. Zo hebben uitbarstingen op IJsland (1783) en Tamborra (1815) zo’n twee jaar voor een klimaatsverandering gezorgd, namelijk een afkoeling en natuurlijk ook voor extra CO2-uitstoot. Kortom, er zijn ook veel wetenschappers die het allemaal wat minder somber inzien, en die de beschuldigende vinger in elk geval niet op de menselijke borst richten.

Muskieten

Betekent het dat het allemaal wel meevalt? Dat nu ook niet meteen. Het klimaat verandert wel degelijk, daar zijn de meeste wetenschappers het wel over eens, ook als wij zelf niet direct de eerste oorzaak vormen. Dat veranderen heeft het altijd gedaan, dat is bijvoorbeeld te zien aan onderstaande grafiek. Alle curves in de Bijbel van Al Gore, laten wel duidelijk zien dat het er allemaal de laatste vijftig jaar niet beter op is geworden als je naar de temperatuur en broeikasgassenstijging kijkt. Sedert 1958 zijn er dagelijks boven Hawaï CO2 metingen gedaan en de waarden zijn sindsdien alleen maar opgelopen. Ach, we merken het ook wel om ons heen. Hittegolven, orkanen, overstromingen en op andere plaatsen grote droogte waardoor verwoestijning ontstaat. Natuurrampen zijn niet van de lucht. Denk alleen al aan de hittegolf in Europa die in 2003 zo’n 35.000 mensenlevens kostte of de sterfgevallen en verwoestingen door orkaan Katrina. Sommige processen versterken elkaar. Zo leidt opwarming van de aarde tot grotere verdamping. Daardoor wordt de grond droger. Toenemende blikseminslag geeft dan meer bosbranden en daardoor komt er weer meer CO2 in de lucht. Iets dergelijks zie je ook bij het afsmelten van het poolijs. Er is minder wit oppervlak dat de warmte terugkaatst. Daardoor wordt de zee warmer en smelt er vervolgens weer meer ijs. Geen wonder dat ijsberen verdrinken. Ook het smelten van de bevroren bodem op de toendra’s (permafrost) heeft een versterkend effect, omdat er daarbij methaangassen vrijkomen, die op hun beurt weer bijdragen tot de opwarming van de aarde. Al die verschrikkingen brengen nog extra onheil mee, in de vorm van ziekten en ongedierte. Muskieten die in noordelijke streken opkomen, algenplagen, tekeninvasies en ga zo maar door. An onconvenient Truth is geen leuk verhaal. Maar indringend is het wel. Natuurlijk wil Al Gore ook zichzelf op de kaart zetten. Zou hij straks opnieuw een gooi doen naar het presidentschap? Maar wat als hij gelijk heeft? Laten we aannemen dat we met zijn allen het proces misschien niet daadwerkelijk veroorzaken, maar dat we best een deel van de oplossing –of de vertraging- ervan kunnen zijn door verdere CO2-uitstoot te beperken.

Laten we dus toch maar meehelpen om in elk geval de schade niet groter te laten worden. Daar zal ook het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) geen bezwaar tegen hebben. Denk nu niet dat een persoon er niet toe doet. Eén enkele Amerikaan zorgt al voor een CO2-emissie van 7 ton kooldioxide per jaar. Niet alleen door werkelijke energie-verbranding, maar ook door fabricage en vervoer van de producten die hij gebruikt. In Europa doen we het voor weinig minder. Men heeft uitgerekend dat wanneer iedere Amerikaan een enkele gloeilamp zou vervangen door een spaarlamp, dat een CO2 uitstoot zou schelen van een miljoen auto’s.
Kleine beetjes helpen dus wel degelijk. Daarom hieronder wat tips om te besparen. Scheelt niet alleen energie, maar vaak ook nog geld.

- Vul op http://www.milieucentraal.nl/ de CO2-calculator in, of kijk op dossier Nos-journaal op internet hoe ‘groen’ je bent;
- Was op 40 in plaats van 60 graden. (scheelt 70 kilo CO2 uitstoot en enkele tientjes per jaar;
- Was vaker met een volle trommel of op de hand;
- Koop energiezuinige apparaten als je gaat vervangen;
- Pas op voor sluipverbruik (standbyfunctie, stekkers van opladers in het stopcontact);
- Poets je tanden niet met stromend water en dat geldt ook voor de afwas;
- Gebruik groene stroom, plaats een hoogrendementsketel, isolering en zonnepanelen;
- Rijdt met een zuinige auto;
- Laat de auto vaker staan om te gaan wandelen en fietsen en maak gebruik van groeps- en openbaar vervoer;
- Vlieg alleen als het moet en compenseer dat door bijvoorbeeld bomen te planten;
- Eet minder vlees;
- Koop minder nieuwe spullen, vaak kun je ook lenen, huren of hergebruiken of tevreden zijn met wat je al hebt;
- Koop liever voedsel dat niet eerst de halve aardbol heeft afgereisd;
- Drink op je werk uit een eigen beker in plaats van plastic bekertjes;
- Gebruik hervulbare flesjes;
- Koop liefst artikelen in weinig verpakkingsmateriaal of koop grootverpakkingen;
- Verspil geen papier, gebruik het dubbelzijdig;
- Zet vaker de computer een paar uur uit;
- De kachel mag ook best zachter als je weg bent, het is een fabeltje dat het opwarmen extra stroom kost;
- Zet de kachel een uur voor je naar bed gaat zachter.

Eigenlijk zou het motto moeten zijn: wees lief voor het klimaat, dan is het dat ook voor jou.

Wie zich verder in deze materie wil verdiepen kan onder meer terecht bij:

http://www.milieucentraal.nl/
http://www.treesfortravel.nl/
http://www.klimaatcompensatie,nl/
http://www.hier.nu/.

-

Beware of GOOGLE

Naast Microsoft is Google de meest prominente leverancier van internetdiensten en PC software. Wie beschikt over Windows –wie niet?- en een internetverbinding staat in principe 24 uur rechtstreeks in contact met Microsoft. Officieel is dat om updates en patches te installeren. Wie wel eens met een illegale versie van de nieuwere Windows heeft gedraaid, zal gemerkt hebben dat het hele systeem binnen een paar dagen plat ligt. Blijkbaar doet Microsoft toch meer dan alleen lekken repareren. In ieder geval checken de firma of uw versie geen kopie is. En omdat de broncode van Windows maar gedeeltelijk is vrijgegeven kan niemand controleren wat er echt via de achterdeur weglekt naar Bill Gates. Voor de gewone PC gebruiker is dat geen ramp. Toch is het een raar idee dat mogelijk je hele doopceel, zonder dat je het in de gaten hebt, kan worden gelicht. Dat de intenties van de softwaregigant niet altijd in het voordeel van de consument werken, blijkt wel uit wat The New Scientist publiceerde:

“Door patronen in je browse-geschiedenis te analyseren moet de software je naam, leeftijd, geslacht en locatie kunnen achterhalen. Anoniem deelnemen aan een chatbox zit er dan niet meer in.Met deze software wil Microsoft gerichter adverteren mogelijk maken. Uit de studie, "Demographic Prediction Based on Users’ Browsing Behavior" (pdf), waar The New Scientist haar informatie vandaan haalde, blijkt onder andere dat informatie gehaald wordt uit de cache en de cookies van een browser.Microsoft bevindt zich met dit onderzoek op de rand van het toelaatbare. In sommige landen is het niet toegestaan de privacyrechten op deze manier te schenden. Reporters without borders maakt zich om een andere reden zorgen: "[We] believe it is unacceptable to carry out this kind of sensitive research in a country such as China, where 50 people are currently in prison because of what they posted online.” Met andere woorden: deze software zou weleens ‘misbruikt’ kunnen gaan worden door de Chinese overheid.Daarnaast komt dit naar buiten op een moment dat de EU onderzoek doet naar de bewegingen die Google op dit gebied maakt.”

Online Software

Google levert geen besturingssoftware, maar is groot geworden in het aanbieden van online diensten. Zoekmachines als Webcrawler en Altavista zijn, sinds Google z’n eerste online dienst als webspeurder introduceerde, bijgezet in het museum. Googelen staat al jaren synoniem voor ‘zoeken.’ En Google zoekt adequaat. Wie ooit op een onbezonnen moment ergens een posting op het net heeft gedaan, zal daar tot in lengte van dagen mee worden geconfronteerd. Vergeten doet Google niet. Het succes van de zoekmachine inspireerde tot meer. En dus biedt Google een scala aan online diensten. Van aardige gadgets, als een agenda en foto-album (Picasa) tot heuse professionele tekstverwerking en spreadheet-programmatuur. Allemaal gratis en het werkt als een speer. Wie niet over de valuta beschikt om het Office pakket aan te schaffen, zit bij Google voor helemaal niks op de eerste rang. Niets installeren, geen lange registratiecode en door middel van een eenvoudig inlogsysteem overal en altijd bereikbaar. De poort naar alles online is door Google geopend. Er zitten natuurlijk addertjes onder het gras. Als op je eigen PC materiaal staat dat je nooit meer wilt zien, kun je’t deleten. In het uiterste geval dump je de harde schijf van je PC. Weg is weg. Bij Google valt er niks te dumpen: alles blijft ergens achter op een van de servers. Weg is bij Google nooit helemaal weg. En wat voor de Chinese overheid geldt, geldt voor elke overheid. Bush is net als z’n Chinese collega erg geïnteresseerd in surfgedrag. Ook in dat van u. Onder het motto: iedereen is een potentiële terrorist.

Hackers

Een van de grootste problemen van internet is de kwetsbaarheid. De sterkte, internet is ooit ontwikkeld als PC-netwerk (ARPANET) dat blijft draaien, ook als vrijwel elk ander systeem uitvalt, is tevens het zwakste punt. Iedereen met voldoende know-how kan ingrijpen in de structuur. Spammers, virusschrijvers en oplichters maken dankbaar gebruik van het feit dat het internet van iedereen en van niemand is. Internet kent geen broncode. Dus kan iedereen sleutelen. Er is geen programma of beveiliging te vinden die niet binnen enkele uren is gekraakt. Van elke game en ieder softwarepakket is via nieuwsgroepen en hacksites de activeringscode te downloaden. Wil degene zonder illegale software zich melden? Met dat soort piraterij valt te leven. Maar als de harde schijven verdwijnen en plaats maken voor online opslag is er niemand die kan garanderen waar data zich naartoe transporteren.

Spyware

Virussen en spyware. Het verschil is soms nauwelijks te zien. Spyware zit meestal verborgen in leuke, gratis te downloaden gadgets. Soms slaat een virusscanner alarm, soms niet. Spyware loodst gegevens van uw PC naar een andere PC. Bedrijven hebben er soms baat bij om uw surfgedrag te volgen met als doel gerichte reclame te sturen. Dat is nog redelijk onschuldig gebruik. Maar als ’t ene kan is ’t andere ook mogelijk. Wat spyware precies aftapt en waar die data terechtkomen is nauwelijks te traceren. Er bestaan programmaatjes die elke toetsaanslag registreren en er zijn programma’s die bijhouden welke muziek en films u downloadt. Met antispyware software valt er wel een deel van dat soort PC verontreiniging op te sporen, maar de kans is groot dat in werkelijkheid geen enkele op het net aangesloten PC er helemaal vrij van is. Google functioneert als een soort tracker (motto: wij onthouden uw surfgedrag om ’t u gemakkelijker te maken) maar niet iedereen vindt dat een vooruitgang. Dat wordt goed uitgedrukt in een artikel op het Google forum van de Groene Amsterdammer van hoogleraar Computerveiligheid Anderson: "Google is al zo ver voortgeschreden ... dat je als gebruiker niet meer effectief een Google-dienst kunt opzeggen.” En wie surft er nog zonder Google? We kunnen rustig stellen dat internet een van de grootste inventies ooit is, maar dat met het internet het begrip privacy teloor is gegaan. Google en Microsoft worden tenminste nog in zekere zin gecontroleerd. De vraag is alleen: door wie allemaal??

AMSTERDAM - Google gaat de persoonlijke informatie van zijn gebruikers beschikbaar stellen aan adverteerders. De zoekgigant laat op zijn blog weten dat het in eerste instantie gaat om een proef.
Het Amerikaanse bedrijf is van plan om de informatie die in cookies wordt opgeslagen uit te breiden en op te splitsen. Daarmee zou het mogelijk worden om de advertenties die via Google Adsense verschijnen beter af te stemmen op de wensen van de consument (bron Nu NL. 17 augustus)

F.W.

Darwin een pootje gelicht door E.O.

Dat het fundamenteel gristelijk deel der natie, zoals vertegenwoordigd in de Evangelische Omroep meent het publiek te moeten overtuigen van een waanidee, dat dat slechts strookt met de ggristelijke kijk op de werkelijkheid, dan knipt men niet alleen in materiaal, waarin het geloof 't aflegt tegen wetenschap. Darwin 's evolutietheorie is in die kringen ongepast. Tegenstrijdig met 't woord gods. De schaar erin.!! Het leuke is dat de E.O. niet alleen knipt, om de feiten rond de schepping 't publiek te verdoezelen . Bij die omroep plakt net zo makkelijk om de werkelijkheid een eigen gezicht te geven. Een beetje bedrog, is in die kringen allerminst zonde. Toen ik over het relletje over het verketteren van Darwin las, schoot het me te binnen. Een paar jaar geleden zonden onze mannen-broeders een documentaire uit over een zeilrace met tallships, tussen Hoek van Holland en Dover. Omdat ik de Oosterschelde herkende: heb't schip nog steeds in m'n benen, na er bijna twee maanden non-stop mee over de stille oceaan te hebben gezeild. Roaring forties, furious fifties en screaming sixties. Heave Away, look at my ship, riep ik naar mijn echtgenote, want die houdt niet van zout water. Terwijl we samen aan de buis zaten gekluisterd (dat schip is mooi!!!) zag ik mijzelf (!!!!!) tijdens een vliegende storm, over het dek glibberen. De golven sloegen over het schip, terwijl ik enkele mokken koffie naar de wacht achter ‘t stuurwiel trachtte te loodsen. Verbijsterd, aanschouwde ik mijzelf, als't de Vliegende Hollander'was geweest, zou 'k net zo wit zijn weggetrokken. Want ik was nooit met dat schip tussen Hoek van Holland en Dover geweest! Hoe leg zoiets uit aan je hoofdredacteur als die toevallig ook kijkt en jouw stuk over de stille oceaan heeft geplaatst? "Ik zag je maat, bij de E.O.. Zoetwatermatroos....," 't Zal je maar gebeuren. Daar houden de godvrezende lolbroeken geen rekening mee...

Ik was dus aan boord toen het schip Kaap Hoorn rondde. Die kaap is heel veel graden van't Kanaal verwijderd. Rare jongens, schippers, maar geen zeeman krijg je zo gek om via Kaap Hoorn van Hoek van Holland naar Dover varen. Voor geen goud!! Het reisje naar Dover was natuurlijk niet televisiegeniek genoeg. Ze hadden bij de E.O. woeste, ledigheid en ziedende wateren nodig. Zoals't in Genisis staat. Nou bij Kaap Hoorn kun je dat allemaal volop krijgen. Tis er krek de eerste zes dagen. En de zevende dag rusten? Forget it! Om de schepping een gezicht naar hun beeld te geven (!) hadden die gristelijke broeders, de beelden van de ronding van god's enige echte stormkaap ertussen geplakt. Zo maak je volgens de E.O. een documentaire, geheel naar de realiteit. ''t Was geen speelfilm! . E.O. leukt documentaire op, stond een dag later in De Volkskrant.

Je kunt ze nooit vertrouwen, gods’ zelfbenoemde vertegenwoordigers op de vaste wal.....

Omhoog vallen.....????

Ga je omhoog als de parachute opengaat?

Nee. Dit lijkt op de videobeelden wel zo te zijn, maar dat komt omdat de videoman tijdens de opening van de tandem door blijft vallen. Relatief ten opzichte van de videoman gaat de tandem dus naar boven het beeld uit. In werkelijkheid gaat de tandem nog steeds met zo'n 150km/uur naar beneden.

www.paracentrumtexel.nl

Het geniale geheim van David Baldacci

De derde ontmoeting met David Baldacci, inmiddels. De eerste keer was na de verschijning van zijn debuut: Absolute Power. Als keurige southern man was Bladacci bijna geshockeerd toen we even een coffeeshop binnenwandelden. Beleefd sloeg de charmante schrijver een plakje cake af, zelfs toen ik’m verzekerde dat het geen spacecake betrof… Inmiddels kijkt de meest succesvolle thriller-auteur na Grisham nergens meer van op. A little older and wiser..

Op de cover van Geniaal Geheim lees ik dat je 40 miljoen boeken hebt verkocht. Liegt er niet om.

“Foutje van de uitgever. Het zijn er ruim 60 miljoen. Maar ik blijf een gewone, hard werkende, schrijver. Als je stardomval trapt, vervreemd je van de wereld. Deed ik in het begin. Dat was deels advocaat Baldacci. Zestien boeken verder ben ik helemaal schrijver. Geen maatpakken meer, maar T-shirt en spijkerbroek. Het weggeven van geld is soms geweldig. Maar ik doe’t effectief en selectief. Geld maakt vrij. Wie dat tegenspreekt, gebruikt het verkeerd.”

Na je debuut, Het Recht van de Macht, was je naam gevestigd. De verfilming van Eastwood hielp een handje. Maar hoe ga je dan verder? (Amerikaans: Absolute Power F.W.)

“Je vraagt nu naar het geheim van Baldacci? Puur geluk dat mijn debuut door Eastwood is gespot, maar ’t was daarvoor al een succes. Is geen verklaring voor. Mijn onderwerp, een president die de fout in gaat en dat probeert toe te dekken, was uit het leven gegrepen. Amerikaanse presidenten zijn allemaal een beetje afwijkend van de illusie die ze zelf, samen met de spin-doctors, maakten. Daarna schreef ik elk jaar een boek, steeds vanuit een andere optiek. Dat maakt elk boek van Baldacci verrassend. Alhoewel: opeens realiseer ik me dat ik opmerkelijk vaak over machtsmisbruik en mensen met een foutje schrijf.”

Geniaal Geheim heeft donkerder ondertonen dan we van je gewend zijn. De hoofdpersoon is aan het einde een enigma en de CIA krijgt er opmerkelijk van langs.

“Het zijn toch barre tijden? Ik kan de CIA anno 2007 onmogelijk neerzetten als instantie waarop we kunnen vertrouwen. Ik heb nog ingehouden. Het instituut CIA komt er redelijk vanaf, bij mij gaan de agenten nog op persoonlijke titel in de fout. Maar er zijn weinig mensen die geloven dat er geen drugs via de CIA worden verhandeld. Maar van David Baldacci verwacht men amusement, geen politiek pamflet. En ik ben een beetje ingesprongen op de moderne trend om te schrijven over geheimtaal en code’s, zonder Dan Brown te imiteren. Ik vond het gewoon om het op mijn manier te doen. Bijna niemand heeft gemerkt dat Geniaal Geheim” ook een kleine parodie is op die hypes. Daarom zeg ik het maar even.”

Maar tussen de regels?

“Probeer ik structuren van de macht te ontrafelen. Geniaal Geheim gaat erover dat wie de eerste kwantumcomputer bouwt, en’m handen houdt, de absolute macht bezit. Code’s en encryptie, alles is met die supercomputer te kraken. Op het moment dat het apparaat er is,bestaan er geen geheimen meer. Interessant voor o.m. regeringen. En vooral: geheime diensten. Kan geen wapen tegen op.”

Bill Gates?

“Die heeft achterdeurtjes, beweren ze. Of hij heeft ’m al en houdt het geheim. Zijn wij nu samenzweringen aan het bedenken? Nou ja, ik zie zo’n ding liever in handen van Gates dan in die van het Pentagon. Maar het is voorlopig nog steeds fictie. Dit boek van mij is eerder een hommage aan de bedenkers van de computer, Babbage en Turing, dan als een nieuwe versie van Brave New World. Zoals mijn fictieve hoofdpersonen waren ook deze pioniers: geniale mensen met een foutje…”

De volgende Baldacci ?

“Is al af en ligt in’t najaar in de winkels. Ik voel me steeds meer schrijver, en daarom ben ok productiever dan ooit: twee Baldacci’s binnen een jaar dus. Voor het geld had ik dat echt niet hoeven doen. Nee, ik zeg er verder niks over, want dat verrassingseffect hou ik erin.”


F.W.

Geniaal Geheim

Uitgave: BRUNA

een sok met een logo

Deze sok is een verkwanseld staatseigendom. Sokken met het logo van de politie zijn niet te koop. Hij hing destijds aan mijn voordeur. Geste van de politie was dat. Hij was in het gezelschap van z'n linkerbroer, zakje drugs en alcoholische versnaperingen. Enkele dagen geleden voer de noordelijke politie te water per ongeluk tegen een jacht met aan boord 1000 kilo hasj, ter waarde van dik zes miljoen euro. Was de goedgeefse diender nog in dienst dan had er vast en zeker een kilootje aan de kruk gehangen. Het heeft niet zo mogen wezen....

Seks, dood en ziekte: voor elk wat wils.

Afwezigheidsassistente

Van Marc van Biezen kenden wij een aantal in eigen beheer uitgegeven bundels met aforismen en gedichten. Rode draad: een vederlichte, inktzwarte humor. De volgende quote van van Biezen schiet me steeds te binnen wanneer ik de Febo passeer:

Uit eten

Febo: een tafel
Aan het raam graag

Bij Rothschild en Bach verscheen zijn echte debuut: Afwezigheidsassistente. Seks, dood en ziekte: voor elk wat wils. Het beste te beschrijven als een kruisbestuiving tussen wijlen Reve en Herman Brusselmans. Dat is bedoeld als compliment. Want van Biezen heeft een geheel eigen stijl. We volstaan met een paar citaten. En als het je tot nadenken stemt zijn deze sombere, bij vlagen zeer komische verzen, de aanschaf van dit trefzekere debuut beslist waard. Gaat een leven lang mee en biedt gepaste troost bij seks, dood en ziekte.

Eeuwig Zonde

Hij werd doodgereden
Door een bus buiten dienst

Perfectie

mooie ogen
mooie borsten
mooie billen

en ze stottert

De afwezigheidsheidsassistente zelf was niet bereikbaar voor commentaar. En over de afwezigheidsassistent van god: in dringende gevallen kunt u contact opnemen met mijn zoon.

F.W.

Steve Brown schrijft intrigerende True Crime

The Killing Fields from Amsterdam

“Daarnaast was de bedoeling mij weg te zetten als een regelrechte debiel, door mij wederom uitspraken te ontlokken in de trant van ik sla die en die zijn kop er af, een en ander door mij middels Ronny Ostrowski keer op keer Cocaïne en Alcohol aan te bieden.
Ze hebben zelf geprobeerd mij voor de verborgen camera een stel hoeren aan te bieden, wat voor mij en mijn gezin natuurlijk verschrikkelijke gevolgen zou hebben gehad. Ik ben daar niet op ingegaan, maar dat zend die vieze smeerpoets De Vries niet uit.”

Gouden Strop…

Citaat uit een mailtje van Steve Brown op de vraag wat de reden was van de sierlijke, prachtig geplaatste schop, die hij Peter R. de Vries onder zijn kont gaf toen deze laatste de Melkweg binnenging als gastspreker tijdens de presentatie van De Gouden Strop. Het is een memorabel stukje televisie, nu al. Het conflict tussen Peter R. en Brown bestaat al sinds zijn boek Drugsbaron en Spijkerbroek verscheen. Eigenlijk al eerder, maar dat leest u zelf maar op Steve’s log. Het citaat doelt op een set-up met de verborgen camera waarin De Vries, samen met de dubieuze nepjournalist en manipulator Bas Van Hout probeerde aan te tonen dat Brown allerminst vies was van drugs en hoeren. En nog meer rare dingen suggereerden, die nou net niet bij Steve passen. Laster dus. Volgens Brown is er selectief gemonteerd, en deze mening wordt heel stevig bevestigd door Parool journalist Bart Middelburg, die beide journalisten wegzet als regelrechte, enge, criminal minds. Het, in de ogen van de argeloze kijkers, zo solide duo legt het er (te) dik bovenop wanneer ze op bizar manipulatieve wijze Brown proberen te labelen als een ordinaire boef, die z’n vrouw, kinderen en grootmoeder nog zou verkopen voor een grammetje coke. Nou ken ik Steve al wat jaartjesen ik kan dus heel zeker weten dat je met Steve smakelijk kunt lachen, hij zich houdt aan z’n woord en, dat laatste is heel knap, ondanks de rottigheid die duo dom en dubieus over’m de wereld in stuurt, altijd optimistisch blijft. Z’n familie vreest echt niet dattie ze weg doet, maar ja, als dubbele-agenda snorremans iets beweert, dan wordt hij geloofd. Tip: lees eens een paar boeken over de Vries inplaats van De Vries. Wedden dat u nooit meer onbevangen naar’m kan kijken? . Brown had trouwens netjes verzocht om tijdens de presentatie van De Gouden Strop, zoals elke journalist en schrijver, wat vragen te mogen stellen:

“Derhalve verzoek ik hierbij toestemming om en publiek De Vries enige indringende vragen te stellen m.b.t. het feit dat De Vries u en kennelijk vele ander een aantal decennia’s een ra(t)d voor de ogen draait ter zake. Een en ander voor een nader te noemen krant/blad en TV (internet) uitzending/publicatie. Bovendien zal ik de gedragingen en uitlatingen van De Vries verwerken in mijn komende publicatie; "De Killing Fields of Amsterdam”, aangezien ik daarin aandacht geef aan de “figuur de Maffiajournalist” waarvan De Vries de ‘Padre familia’ is.Ik zal met oog op de orde mijn eigen beveiligingsmensen verzorgen, temeer ik in het kader van het algemeen belang afhankelijk van de antwoorden ter plekke van De Vries mogelijk overga tot een zg. burgerarrestatie van De Vries en /of zijn bende/kompanen inzake zijn rol in de gestolen schilderijen en de verdeelsleutel van de betaalde 500,000- gld verzkerings penning(en)”

Selectieve Melkweg en een opmerkelijk zwijgende Peter R.

Peter R. en Melkweg gingen opeens selectief doen. En Steve mocht niet eens 1 vraag stellen... We hebben het wel over stoere Peter, die altijd ferm op de penoze afstruint, ze met de camera overbluft en vervolgens knock-out achterlaat voor de kijker. Deze actieheld de Vries durft niet in debat met Steve Brown. Zelfs niet aangekondigd. Zou de grote speurder soms bang zijn voor Steve’s vragen? Zeker weten. Ik heb nou zoveel fraais over ’t immens ruime geweten van the right guy gelezen, dat ik niet eens met zo’n dubbele moraalridder een woord zou willen wisselen. Tis een soort bogeyman. denk je als je wat in z'n verleden graaft. Let maar eens op die berekenende koude ogen als u’m weer eens stoer ziet doen. Overigens: geef mij een redactie van 20 sportschooljongens en ik sleur alle Amsterdamse Hells Angels voor de camera. Alhoewel: ik woon in helemaal alleen, zonder bodyguards in Harlingen en schreef ooit een niet zo vleiend stuk, en had dus reden om zo nu en dan achterom te kijken. Maar omdat ik me niet verschuilde hebben ze’t sportief opgevat. Zou Peter in z'n eentje dat ook hebben gedurfd? Ik wed van niet…

Dat Steve zeker een punt heeft, wat?, erg veel punten, kun je bekijken door op de volgende link te klikken: http://stevenbrown.web-log.nl/stevenbrown/files/Bruinsma.pdf

Steve: daar kunt u lezen dat de De Vries, het staat er letterlijk: gekwalificeerd mag worden als Maffia Maatje, dan wel Maffia Pr. Man. Moskowitz is dus niet de eerste televisiepresentator die met toestemming van de rechter zo genoemd mag worden….Lees en u ziet dat onze Peter zelf een andelend alias blijkt te wezen!!!

Schrijver Brown

In The Killing Fields from Amsterdam doet Brown op zijn geheel eigen wijze, dus direct, vaak met humor en soms uitbundig woedend verslag van zijn ervaringen na Drugsbaron in spijkerbroek. Hij is een opmerkelijk ervaringsdeskundige, want misschien wel de enige persoon in Nederland die een aanslag door een huurmoordenaar overleefde: de kogel doorboorde z’n lever en rechter bovenarm. Na die aanslag studeerde Brown enige jaren, niet zonder succes, rechten. Hij verdween naar het buitenland en uit het nieuws. Maar dat zijn terugkeer –‘ik ben nu schrijver, mediaman en geen drugsbaron’- niet onopgemerkt is gebleven moge duidelijk zijn.

In het boek passeert een grote groep van onderwereldfiguren de revue. Het verschil tussen misdaadschrijvers en Brown is dat hij de meeste ‘in functie’ heeft meegemaakt en ze dus realistischer kan tekenen dan een speler aan de zijlijn. Daardoor geeft de Killing Fields een actueel overzicht van bijna alle bekende levende- en dode grootcriminelen die de laatste jaren breed in het nieuws zijn geweest. Met gevoel voor detail en relativerend brengt Brown zelfs de grootste boef door z’n bij vlagen, vileine humor terug tot een gewoon mens. Niet dat ze er minder crimineel af komen, maar hij heeft oog voor kenmerkende menselijke aspecten zoals kleinzieligheid, moed, ijdelheid en lafheid. Dat maakt het in ieder geval tot een boek dat lekker wegleest. Want spraakwaterval Brown schrijft zoals hij praat: staccato. Was Drugsbaron in Spijkerbroek een coproductie, want geschreven samen met zeezeiler Peter Stuivenberg,The Killing Fields heeft Brown helemaal op eigen kracht gemaakt en daarmee aangetoond dat hij recht van spreken heeft als hij zichzelf profileert als schrijver. Bah Melkweg, een schrijver het woord afpakken… True Crime from the inside, zo kunnen we Steve’s genre het best beschrijven. Ofwel een encyclopedie van de onderwereld. Niet onmogelijk dat er een vervolg komt, want het is net als met het weer; elke dag valt er wel wat te melden…Het is een onthullend boek geworden. Steve is zo verstandig geweest niet alleen verhalen te vertellen, hij heeft waar nodig links en gerechtelijke attesten toegevoegd. Om met rode oortjes te lezen. Leest dus Peter R. de Vries ook…Saillant detail: Mabel Wisse Smit heet in dit boek de wip-prinses, dat is weer eens wat anders dan die wijf van die lange en Bas van Hout wordt -met argumenten- getekend als betaald politie-informant, geniepige gluiperd en uiteindelijk als een akelige rotboef. Altijd gevoeld en nou ist bevestigd!. Niet zo grappig als Dugsbaron, maar wel bijzonder informatief. Brown is met lof geslaagd voor zijn debuut als serieuze crimewriter.

Verschijnt in geredigeerde vorm in de volgende Soft Secrets.

F.W.

Doodgeknuffeld

In april van dit jaar werd vanuit het centrum van Lenie ’t Hart al de 150e opgevangen zeehond teruggezet in de natuur. Een recordaantal. Met zijn slaapkamerogen en jammergeluidjes weet het zeehondenjong de menselijke compassie tot grote hoogte op te zwepen. Maar wordt de zeehond wel geholpen of eerder doodgeknuffeld?

Zeehondenworst

In Canada worden jaarlijks nog zo’n 300.000 zeehonden doodgemaakt, een aantal daarvan zelfs levend gevild, voor hun fraaie bontje en andere producten. In Newfoundland ligt zeehondenworst in de schappen en zelf snoepen we soms ongewild ook mee want ‘maritieme olie’ (die van de omega3vetzuren) wordt verwerkt in visolieproducten en geneesmiddelen. In Nederland is de zeehondenjacht sinds 1962 verboden en zeehondenbont invoeren doen we ook niet meer. Wij niet.

Rode lijst

Toch heeft ook Nederland een traditie van zo’n 400 jaar zeehondenjacht. Dat sinds de Middeleeuwen de grijze zeehond uit het waddengebied verdween, heeft vrijwel zeker met overbejaging te maken. Gelukkig is hij sinds 1980 terug en hij doet het redelijk. In de jaren 2004/2005 nam de populatie met 35% toe. Dat kwam niet alleen door geboorten, maar ook omdat er vanuit Schotland immigranten komen die niet naar een verblijfsvergunning wordt gevraagd. Er zijn er nu zo’n 1500 in de Waddenzee. Ook de grijze zeehond doet het zeker aardig met zo’n kleine 6000 stuks. Hoewel beide inheemse zeehonden op de Rode Lijst van beschermde dieren voorkomen, hebben ze zich uitstekend hersteld van de virusziekte die in 2002 bijna de helft van de populatie uitroeide. Een immense geboortegolf laat zien dat de zeehond een uitstekend herstelvermogen heeft. Dan hebben we nog een stuk of 200 zeehonden in Zeeland. Daar is hun gemeenschap behoorlijk aangetast door de Deltawerken. Het ligt in de bedoeling om de populatie in het Brielse Gat uit te breiden met elders opgevangen jonge zeehonden.

Het gras van de zee

Is er dan helemaal geen probleem met de zeehond? Tja, dat is natuurlijk óók niet waar. De zeehond staat aan het eind van een voedselketen, die van plankton, ook wel het gras van de zee genoemd, via kleine waterdieren en vissen, uiteindelijk eindigt in de maag van de zeehond. Waar zich dus ook allerlei vervuiling verzamelt in de vorm van PCB’s, bestrijdingsmiddelen, olie en andere watervervuilers. Deze gifstoffen tasten de vruchtbaarheid aan en maken de zeehond gevoeliger voor ziekten. Ook worden zeehonden die rusten op hun zandplaten verstoord door de visserij, het toerisme en door militaire activiteiten. Die verstoringen maken dat moeder en kind gescheiden raken of dat de baby’s niet rustig kunnen zogen. De jongen verdwalen of raken ondervoed, waardoor ze weer extra kwetsbaar worden. Ook is het een probleem dat kleine grijze zeehonden niet kunnen zwemmen. Vluchtplaatsen die bij hoog water niet onderlopen zijn voor hen dus van levensbelang. Het ophogen van zandplaten, zou levensreddend zijn. Dan wordt de zeehond nog bedreigd door goedwillende voorbijgangers die het dier dat nietsvermoedend een middagdutje doet komen ‘redden’, waarna hij in Pieterburen met open armen wordt ontvangen.

Bambificatie

Het komt nogal eens voor dat een zeehond verstrikt raakt in een net of dat hij gewond raakt door een scheepsschroef. Fantastisch om zo’n beest te genezen en terug te zetten in de natuur. Een gewonde kat laat je toch ook niet zieltogend langs de weg liggen? Voor de individuele zeehond is Lenie ’t Hart een reddende engel. Toch vragen deskundigen zich af of dit getroetel niet averechts werkt. De gezonde wilde populatie kan bedreigd worden door ziekteverwekkers uit het opvangcentrum en er wordt ingegrepen in de natuurlijke selectie. Door minder fitte dieren terug te zetten, kan de groep als geheel verzwakken. Zou de zeehond ook zo fanatiek geholpen worden als hij minder hartveroverend was? We hebben er een huisdier van gemaakt. De Engelse filosoof Roger Scruton noemt dit de ‘bambificatie van de natuur’. Al in 2003 merkte minister Veerman in een brief aan het centrum op dat ‘sterven een onderdeel is van de natuurlijke kringloop’ en dat men terughoudend moest zijn met het opvangen van zeehonden. Hij appelleerde aan een goede balans tussen zorgplicht en ecologische benadering.’ Het Wetenschappelijk Platform Zeehonden Waddenzee heeft vastgesteld dat het rehabiliteren en uitzetten van zeehonden niet nodig is voor het behoud van de populatie. Deze dierenliefde verstoort de vrije natuur.

Sorry Lenie, sorry zeehond!

Vast in het verre oosten

Momenteel zit Dick N. in Indonesie in de cel. Als het vonnis, zoals het er nu ligt, wordt uitgevoerd staat Dick, net als destijds in Singapore, Johannes van Damme ,
de doodstraf te wachten. Een gruwelijk vooruitzicht. En opmerkelijk: volgens de informatie die via de landelijke en internationale kranten naar buiten is gekomen leek Dick betrokken bij de opzet van een XTC lab. Nergens staat er inderdaad drugs zijn geproduceerd. De Nederlandse regering en de Europese Unie hebben aan de bel getrokken bij de regering in Djakarta. Laten we hopen dat het wat uithaalt. De doodstraf is in de meeste landen afgeschaft. Dick N. heeft volgens de nationale en internationale bronnen, dus geen pil of stof geproduceerd. En misschien waren er plannen, maar je mag toch verwachten dat men zich daarover in Djakarta nog eens achter de oren krabt. Verstandig was het dus niet, met (heel algemene) kennis over chemie naar Djakarta te komen: de kennis die nodig is voor het maken van chemische drugs kan iedereen binnen een paar uur van het net plukken. Maar ben je dan meteen expert??? En om daarvoor iemand te excecuteren? Als ik alle info goed heb geordend was er dus geen drugsproductie. En plannen? Tsja, we plannen allemaal wel eens wat. Maar tussen droom en daad staan wetten en praktische bezwaren, dichte Elsschot ooit. Voor de droom staan geen wetten, die staan voor de daad. Een vangst van pillen zou aantonen dat er een daad is geweest. Niks, er is geen pil gemaakt.!!!Spannende tijden voor Dick. Een paar jaar geleden sprak ik met Pedro Ruyzing, die wel in het bezit van drugs was en werd gepakt in Thailand. Hier volgt Pedro's relaas. Iedereen die het vermanende vingertje heft, moet toch beseffen, dat alleen al jaren in een gevangenis een zo zware straf is, dat niemand over recidive piekert.....Thailand is Indonesie niet, maar wie weet bestaan er ook daar krachten die Dick N. kunnen helpen om zijn vonnis te herzien....

Pedro Ruyzing zat bijna tien jaar vast in de beruchte Bang Kwang gevangenis in Thailand omdat hij werd gepakt met twee kilo heroïne in zijn handbagage. Eerst leek het erop dat hij de tweede Nederlander zou worden na Johannes ten Damme die wegens drugssmokkel zou worden opgehangen. Maar omdat hij meteen bekende werd die doodstraf omgezet in levenslang. Tijdens het staatsbezoek dat koningin Beatrix vorig jaar bracht aan koning Bhumibol werd aan hem en de Nederlandse Ghanees George Ofosuhene die vastzat voor eenzelfde vergrijp, gratie verleend. Na tien jaar zette Ruyzing weer voet op Nederlandse bodem.

"Het leek een sciencefiction verhaal: Internet, mobiele telefoons, tientallen televisiekanalen en een drie keer zo groot Heerhugowaard. Ik herkende mijn eigen stad bijna niet. Alsof ik in een tijdscapsule had gezeten. Alle veranderingen moest ik in één keer zien te verwerken"
Voor zijn gedwongen verblijf werkte Ruyzing als taxichauffeur in Heerhugowaard. "Vroeger kende ik elk hoekje en gaatje, nu moet ik regelmatig de weg vragen," zucht Pedro, "Maar ik ben vastbesloten om mijn oude vak te hervatten en uit ervaring weet ik dat gewenningsprocessen soms sneller gaan dan je voor mogelijk houdt."

Pedro denkt even na over mijn vraag, hoe iemand het in zijn hersens haalt om voor zo'n geringe hoeveelheid drugs en de daaraan verbonden verdienste van 25.000 guldens -voor Pedro is de euro ook een nieuwigheid- zijn vrijheid, en zelfs zijn leven op het spel te zetten. Realiseerde hij zich niet dat je met zo'n hoeveelheid misschien als katvanger weg getipt zou worden voor een groter transport?

"Je krijgt het aangeboden, zo'n deal. Van wie en hoe hou ik liever voor me. Tot dat aanbod kwam, had ik er eigenlijk nooit over nagedacht. En dan denk je bij je eigen: zoveel geld, dat is makkelijk verdiend. Bovendien hebben ze me laten zien hoe het verpakt wordt. Dat wegwerken van die heroïne deden ze zo goed dat ik vrijwel zeker wist dat het wel moest lukken. Het spul zat in een soort reistas, verstopt tussen kartonachtige schotten die normaal ook in zo'n tas zitten. Waterdicht. Het leek zo'n professionele aanpak. Dus ben je ervan overtuigd dat het goed zit. Dat ik katvanger zou zijn, daar ging ik niet van uit. Ik dacht dat het gewoon voor iemand was die klein wilde beginnen. Maar ik was dus verlinkt. Ik kreeg later via een advocaat uit Nederland te horen dat er op hetzelfde vliegtuig een vrouw met veertien kilo wel is doorgekomen. Georganiseerd door dezelfde mensen. Dat was wel even wrang: veertien kilo probleemloos in Nederland en ik daar vast met twee kilo. Toen heb ik wel wraakgevoelens gehad tegenover mijn opdrachtgevers. Waarom ik nou? vroeg ik me vaak af. Maar daar schiet je niks mee op, het leven gaat door en achter elke organisatie staat weer een grotere organisatie. Ik moest me op één doel te richten: overleven."

Nog even terug. Jij komt aan op dat vliegveld, met die geprepareerde tas. Op weg naar Nederland, dat denk je tenminste. En dan?

"Ik kom aan op het vliegveld met een Thaise vriendin. We checken in. Die tas was dus al zonder problemen door de poortjes. Ik dacht dat alles op rolletjes liep en ik erdoor was, toen de man achter de balie vroeg of hij nogmaals mijn paspoort mocht zien. Zonder argwaan zeg ik 'natuurlijk', geef mijn paspoort af en hij geeft het weer terug. Op dat moment draaide ik me om.Vier man om me heen. 'Wilt u even meekomen? Toen voelde ik dat het misschien niet goed ging. Maar vaag. Ik dacht dat het om een routinecontrole ging. Onbewust begon het proces dat het wel eens helemaal foute boel zou kunnen zijn. Het is misschien een verdedigingsmechanisme om jezelf een tijdje voor de gek te houden. Mijn vriendin en ik gingen naar verschillende kamertjes, ze maken de ritssluitingen open, onderzochten of ik wat op mijn lichaam meedroeg, wat niet zo was. Ze maakten die tas open, wisten meteen waar ze moesten zoeken, pakken een mesje en binnen een paar seconden was de inhoud bekend. 'Dit is geen goed nieuws,' flitste door me heen. Het was een beetje onwerkelijk. Dat ik echt gepakt was, voelde ik toen nog niet. Ik begon wel langzaam te beseffen dat ik in een penibele situatie zat. Maar terwijl ze het spul op een weegschaal legden zat ik nog op mijn klokje te kijken van: jongens schiet nou op, want mijn vliegtuig gaat zo. Idioot natuurlijk, maar op zo'n moment dringt er maar weinig tot je door. Het viel me wel op ze vriendelijk bleven, correct wogen en me niet meer in de schoenen schoven dan ik bij me had. Was ook niet nodig, in Thailand zijn de straffen voor drugssmokkel niet afhankelijk van de hoeveelheden. Halve kilo of zestig kilo: er zijn maar twee opties, doodstraf of levenslang. Maar dat wist ik toen nog niet. In Thailand gelden alleen lichtere straffen als het om cannabis gaat, maar die zijn evenmin mals. Onlangs is er een Nederlander gearresteerd met acht kilo 'ganja' zoals ze marihuana daar noemen en die heeft acht jaar gehad.

Je kreeg eerst de doodstraf?

"Zal ik je uitleggen. Van het vliegveld ga je naar het politiebureau en dan komt de volgende dag een afvaardiging van de Nederlandse Ambassade. Die zeiden: 'het ziet er allerminst goed uit voor je, maar we willen je eerst vragen of je wel schuld bekend hebt.' Ik denk, wat nou schuld bekennen. Ik stond daar tenslotte met twee kilo in mijn handen van iets waarvan ik moeilijk kon zeggen dat het waspoeier was. 'Nou,' zegt iemand van de ambassade, 'Dan heb je geluk gehad, dan krijg je alleen maar levenslang in plaats van de doodstraf.' "Toen dacht ik bij mezelf: levenslang? En alléén maar levenslang? Ik zei dat ze me dan wel de doodstraf mochten geven, want ik zag me daar niet levenslang zitten. Die man vertelde me toen dat levenslang een uitspraak was die er niet om loog, maar gaf me ook een sprankje hoop door te vertellen dat levenslang in Thailand niet altijd betekent dat je tot je dood in de gevangenis blijft, maar ook wel strafvermindering of gratie. Nou wordt er welles gemopperd over de diplomatieke diensten, maar voor die mensen op de ambassade in Thailand heb ik alleen maar lof. Ze hebben me ondersteund waar ze konden. En dat eerste sprankje hoop dat ik van ze kreeg, dat was het begin van mijn overlevingsdrang. In de gevangenis circuleerde onder de gedetineerden een soort scorelijst van ambassade's. En ik verzeker je: Nederland stond bovenaan. Nou ja, eigenlijk Zweden, maar voor mij Nederland."

Je komt natuurlijk niet meteen in de gevangenis?

"Eerst twaalf dagen politiebureau. Dat is een hel vergeleken bij de gevangenis. Je moet daar op een matje op de harde grond liggen. Stikdonkere wc, afgeschermd met iets wat je niet eens een muurtje kunt noemen. Kakkerlakken en ratten kruipen om- en over je heen. Het stinkt er als de hel, en je zit met twee tot twaalf man in een cel. Soms wel twintig. In de hitte en zonder ventilator. Daarna ga naar een soort huis van bewaring voor mensen die nog niet veroordeeld zijn. Maar op een of andere manier accepteer je het. Je moet wel. Als je je mentaal verzet, ga er aan onderdoor. "

Hoe breng daar je je dag door ?

"Om half zeven sta je op en ga je de cel uit. Je moet je met duizend man zien te vermaken op een oppervlakte ter grootte van een voetbalveld. In het begin heb je nog helemaal niks. Geen lectuur, geen ontspanning, niks. Dus je loopt maar wat rondjes en probeert een doelloos leven zo zinvol mogelijk in te vullen. Om vier uur moet je weer naar je cel. Daar zit je dan met vierendertig anderen. Op een oppervlakte van acht bij vier meter. Voor jezelf heb je een plekje van een kleine vijfendertig centimeter om te slapen. Als je 's nachts even weg moet om te pissen is je plaats weg. Het is echt niet normaal en zeker naar de maatstaven hier: mensonwaardig. Maar in de loop van de tijd leer je wat mensen kennen, je ontmoet een paar buitenlanders die engels spreken. Dat maakt het allemaal draaglijker omdat je er niet meer alleen voor staat. Het eten in de gevangenis is slecht. Theoretisch moet je er op kunnen leven, maar praktisch is dat onhaalbaar. Elke dag een soort soep met vissenkoppen erin en wat drijvende klompen pompoen. Maar binnen de gevangenis bestaan winkeltjes waar je tegen betaling echt eten kon kopen. En dat was redelijk. Meestal nasi-achtige gerechten. Wat ik ook veel at was gewoon gekookte rijst met sardientjes in tomatensaus. Ik kan nou geen sardientjes meer zien."

Prikkeldraad, cellen, muren en dan zijn er natuurlijk ook bewakers.

"In het begin houden ze een zekere afstand tot nieuwkomers. Ze willen uitvissen of je gebruikt, of je agressief bent, of je interesse hebt in gokken. Ik wist natuurlijk wel dat elke bewaker corrupt was, maar hoe ik daarmee om moest gaan was me in het begin volstrekt onduidelijk. Je voorarrest wordt overigens om de veertien dagen even onderbroken omdat je dan pro-forma even voor de rechter moet verschijnen om de zaak te verlengen. Voor je veroordeling word je naar de rechter gebracht met zo'n ouderwetse stalen ketting, zeven kilo zwaar, om je enkels. Van die dingen die je hier alleen nog in cartoons ziet. Je wordt veroordeeld. De man van de ambassade vertaalt het vonnis even en zegt bijna geruststellend: 'Het is dus toch levenslang.' Dan ga je met ketting en al weer terug naar je cel. Het is nog nauwelijks tot je doorgedrongen wat dat betekent. Die ketting blijft de hele nacht vastzitten, en wordt aan een ring bevestigd, waarschijnlijk omdat ze bang zijn dat je zelfmoord pleegt. Je hebt net genoeg bewegingsruimte om te staan en als je goed kunt richten is het mogelijk om precies in de pisbak te pissen. Maar gelukkig duurde dat maar één nacht. Op zo'n moment realiseer je je dat je nooit in je leven maar een moment erover hebt gefantaseerd dat zoiets bestaat en dan zit je er opeens midden in."

Dan ben je wel bijzonder onvoorbereid aan je avontuur begonnen. Het was tien jaar geleden toch geen geheim dat de omstandigheden in Thaise gevangenissen er niet om logen.

"Okee, maar ik heb ook niet beweerd dat het verstandig was om erin te stappen. Ik begrijp best dat er op drugssmokkel gevangenisstraf staat. Overigens ben ik voor legalisatie van drugs, maar dat heeft hier natuurlijk niks mee te maken. Dat ik ben veroordeeld vind ik niet onterecht. Maar dat je naast die straf, het inleveren van je vrijheid, moet leven in zulke erbarmelijke omstandigheden vind ik wel degelijk een fout, bijna een misdaad, van het systeem. Ook zo'n ketting was eigenlijk een straf bovenop de straf. Die kettingen werden ook als strafmaatregel gebruikt om lastige gevangenen in het gareel te houden. Zelfs als je van ondergoed moest wisselen bleef die ketting vast. Er bestaat een manier om het op te lossen, maar daarvoor moet je wel een soort slangenmens wezen. Een soort goocheltruc. Ik kan 't je niet uitleggen, je zou het moeten zien, maar ik hoop het nooit te hoeven demonstreren. Voor mij duurde die ketting van vernedering maar een nacht. Maar wie nu met drugs wordt gepakt moet dat marteltuig minstens drie maanden met zich meezeulen. Dat is de vooruitgang in het Thaise gevangeniswezen."

Dan zit je daar en dan is er nog zoiets is als een thuisfront?

"In het begin ben je uitsluitend bezig met het vinden van je eigen plek in dat onbekende, geheel. Ik begon dus met het schrijven van brieven omdat het de enige manier is om met buiten contact te maken. Het schrijven, versturen en ontvangen van post bleek geen onoverkomelijk probleem. De post werd wel gecensureerd. Hoe ze dat voor elkaar kregen is nog steeds een onopgelost raadsel, omdat ik er nooit een bewaker heb ontmoet die een fractie Nederlands begreep, maar toch werd alle post gelezen. Maar desondanks is er nooit echt geschrapt in mijn brieven. Alles wat ik over het leven in de gevangenis schreef bereikte Nederland. Ik kon bijvoorbeeld rustig schrijven dat er een levendige handel in dope was, waar de bewakers een belangrijke rol in hadden. Alle brieven kwamen erdoor. Als een Brit zoiets schreef bereikte die brief nooit zijn bestemming. De corruptie binnen de muren was enorm. Noem het maar op, je kon het zo gek niet bedenken of het was mogelijk. Als je maar geld had. Je kon net niet een avondje stappen, maar dat was eigenlijk de grens. Van drugs tot vrouwen, van alcohol tot gokken, het was helemaal geïntegreerd binnen het systeem."

Jij werd beroemd. En dat hielp. Hoe kreeg je dat voor elkaar?

"Het geluk heeft daarbij wel een handje geholpen. Het begon ermee dat ik zo nu en dan werd bezocht door een aantal meiden van de KLM. Die beloofden mij uit zichzelf dat ze zouden proberen aandacht voor mij te krijgen in de pers. Eerst benaderden ze Panorama en Nieuwe Revu. Vergeefs. Daarna gebeurde er toch iets wat het hele circus in gang zette. Er verscheen een stukje in Libelle over mij, helemaal niet zo groot, maar het leverde drieduizend brieven op. De bewakers kwamen postzakken tegelijk aanslepen. "Peter you've got mail." Ook mijn bezoek bestond voor meer dan negentig procent uit Nederlanders, omdat omdat ze mijn naam en adres vonden op billboard briefjes in hotels en guesthouses. Voor sommigen was het een uitje om hun nieuwsgierigheid te bevredigen, maar de meesten kwamen uit oprechte belangstelling en om me een hart onder de riem te steken. 'Zit je hier al zes jaar?,' vroegen ze dan, 'Wat heb je dan wel niet gedaan.?' 'Twee kilo,' antwoordde ik dan. In Nederland komt die hoeveelheid tegenwoordig in de buurt van een overtreding. Ik vertelde ze dan dat in 1997 de koning van Thailand amnestie had gegeven voor iedereen die levenslang had. Dat werd toen gereduceerd tot veertig jaar. Een lachertje natuurlijk, een soort symbolisch gebaar. Veertig jaar in Thailand is natuurlijk hetzelfde als levenslang. 'Die is gestoord,' hoorde je ze dan denken. Maar wat moest ik anders? Klagen? Daarmee kwel je jezelf en kom je nergens. Het bezoek en de publiciteit maakten het leven dragelijker, ik kreeg tijdschriften, boeken en kranten toegestuurd. De uitgeverij van Baantjer stuurde om de paar maanden een exemplaar. Ik had ze geschreven dat ik ze graag las. Een feest van herkenning. Het gaf me even het gevoel weer thuis te zijn."
De wereld van Baantjer staat wel erg ver weg van het leven in een Thaise gevangenis.
"Een Thaise gevangenis is een afspiegeling van de marge van de maatschappij. Als je om je heen kijkt zie je ze slikken, spuiten, snuiven en gokken om het leven. Verdomme, denk je dan: geven ze mij levenslang en er is gewoon dope in de gevangenis. Die hypocrisie is voor een redelijk mens ondenkbaar. Vooral als weet dat het door dezelfde personen wordt binnengebracht die jou hebben gearresteerd en die jou moeten bewaken. Mijn kijk op autoriteiten is wel kritischer geworden. Want natuurlijk gebeurt dat niet alleen in Thailand. Maar in het begin vond ik het uitermate cynisch. Nou verbaas ik me nergens meer over. Om een beetje als mens te kunnen functioneren moesten we wel steekpenningen betalen. Zo is het ons bijvoorbeeld gelukt om een cel te leasen. Een paar Amerikanen, Australiërs en ik stopten de bewaker een envelop met inhoud in handen. 'We willen een cel voor onze groep, twaalf man en twee ventilatoren.' De bewaker liep even discreet uit beeld, zogenaamd om na te denken, in werkelijkheid natuurlijk alleen maar om het geld te tellen. Meteen was het geregeld. In plaats van met 25 zaten we nou comfortabel met vrienden onder elkaar. Toen we een keertje vergaten om op zijn verjaardag een envelop te lappen werd dat meteen afgestraft door twee man extra in ons 'appartement' te proppen. Geweld was een alledaags verschijnsel. Niet onder de buitenlanders die voor drugs zaten, maar de Thais raakten onderling vaak slaags. Meestal een vereffening van dope- of gokschulden. Dat ging er hard aan toe. Ik heb meegemaakt dat een klein Thais mannetje opeens naar voren sloop en binnen een paar seconden een man, pal voor mijn neus, vier keer met een schroevendraaier in de nek stak. Hij was, na een paar seconden schokkend op de grond te hebben gelegen, waarbij het bloed alle kanten opspatte, meteen dood. Ook heb ik iemand met een kapmes afgeslacht zien worden. Tenminste vier moorden hebben zich vlak voor mijn neus afgespeeld. Dat zit je niet in je koude kleren. Ik geloof dat het in alle gevallen om gokschulden ging. Zelf was ik niet bang, want als je je buiten die gok- en dopewereld hield liep je geen risico. De meeste buitenlanders bleven buiten dat wereldje."

Bijna tien jaar een monotoon bestaan geleid.

"Nu ik terug ben lijkt de tijd omgevlogen. Maar inderdaad, het was een heel monotoon, basic leven. In feite hoefde je niks anders te doen dan verblijven binnen een wereldje dat was afgeschermd van de buitenwereld. De tijd kabbelde voorbij, alles ging volgens de vertrouwde routine en je dagelijkse zorgen beperkten zich tot de vragen: wat eet ik vanavond en hoe heet wordt het vandaag. Dat kleine veldje en die cel is dan de hele wereld. Je voegt je er naar. Het bestaan wordt statisch en je maakt je nergens meer druk om. Het geeft een soort rust. Geld kreeg ik een keer per maand van de ambassade, net genoeg om beter eten van te kunnen betalen, de extra's kwamen van het thuisfront. Om eerlijk te zijn: ik mis die kleine wereld van de gevangenis diep in mijn hart soms een beetje. De sfeer, de jongens, de routine, het gebrek aan hectiek. Schrijf nou niet op dat ik terug wil, mij zie je nooit weer in Thailand, ik mag er niet eens meer in, ik wens nooit meer een dag van mijn leven in een cel door te brengen."

Maar de spanning kwam toen je met de pers te maken kreeg.

"Na die 3000 brieven kreeg ik hoop. Ik schreef een bedankje, dat ze plaatsten, omdat ik natuurlijk geen 3000 brieven kon beantwoorden. Ook dat genereerde aandacht. Ik vermoedde dat er een machine op gang was gekomen. Een jeugdvriendin spande zich ontzettend voor me in en ik kreeg iemand op bezoek die website's bouwde, die een site over mij maakte. Binnen de gevangenis merkte ik daar, behalve via de post, niet veel van, maar ik wist dat ik niet meer een anoniem persoon was. Het schrijven van brieven werd zo'n beetje een dagtaak. Tegen betaling mocht ik daarom vaak de hele dag alleen in mijn cel blijven om ongestoord te werken. Ik heb me daar een hoeveelheid brieven geschreven. Ik kreeg zo contact met een vriendin die een kapsalon had. Zij zette een potje neer waarin klanten een bijdrage konden storten om mij te ondersteunen. Zulke dingen gaven hoop. Zo kwam ik ook onder de aandacht van Brigitte, de vriendin van mijn inmiddels overleden broer. Zij heeft zich ongelooflijk voor me ingezet. Daardoor kreeg ik het vooral de laatste vijf, zes jaar, naar omstandigheden, goed. Pech en geluk bij elkaar. Goedbeschouwd een unieke combinatie, maar zo voelde het wel. De website www.prisonlife.nl (wellicht nu uit de lucht??? F.W.) werd druk bezocht en dat genereerde ook publiciteit en aandacht. Ik had geen notie van de enorme impact van internet."

Er kwam een proces van 'stille diplomatie' op gang. Was je je daar bewust van?

"Ongeveer een jaar geleden hoorde ik het gerucht dat Beatrix naar Thailand zou komen. En toen dacht ik dat dit wel eens mijn kans kon worden. De ambassade er natuurlijk over aangeschoten, maar die deden een beetje of hun neus bloedde. Maar de signalen kwamen wel door. Inmiddels had ik ook contact met Boris Diettrich van D66, die drie keer in Thailand was geweest om te polsen over een verdrag over uitlevering. Nederland was destijds een van de weinige landen zonder zo'n verdrag. Hij vertelde me onomwonden dat dat staatsbezoek wel op de agenda stond. Daarna kreeg Brigitte een mail van Diettrich dat ik op de agenda stond van het protocol rond dat staatsbezoek. Dan ga je natuurlijk een beetje schrikken en slinger je tussen vrees en hoop. Vlak daarvoor was de ambassade nog geweest met het voorstel om nog eens een gratieverzoek in te dienen -het eerste was afgewezen- en ik vroeg 'waarom moet dat nou? Het kost tenslotte alleen maar geld en leidt nergens toe. Maar ze bleven pushen en ik was natuurlijk wel zo slim om te begrijpen dat het met dat bezoek te maken had. Dus schreef ik het."

Beatrix kwam dus.

"Er bleken twee Nederlanders, die Ghanees en ik, op de agenda te staan voor gratie. Ik denk dat Beatrix misschien niet eens van mij gehoord heeft omdat haar aandeel natuurlijk alleen maar officieel was. Maar daaraan vast zat natuurlijk een heel offensief van diplomatiek opereren, vooral door Diettrich en minister Bot. En toen kwam ze. Breed uitgemeten op de Thaise televisie. Het werd een sensatie in Thailand. Ik kon het allemaal op het scherm volgen, maar ik had nog geen enkel bericht ontvangen over wat er ging gebeuren. Samen met Michiel Kuyt, die inmiddels in dezelfde gevangenis zat, keek ik naar de koningin. Surrealistisch. De derde dag overhandigde Beatrix cadeaus aan de koning. 'Daar zit jouw gratieverzoek bij,' grinnikten mijn maten. Bullshit natuurlijk, maar spannend werd het wel. De vierde dag kwamen er 's twee Thais' naar me toe. 'Peter, today or tomorrow, you go home,' zeiden ze. Ik dacht aan een grap. Ze vroegen of ik wilde wedden. Natuurlijk niet. Mijn principe was dat je niet gokte in de bak. Ik zei: als ik vandaag of morgen niet naar huis ga, krijg ik van jullie 2000 baht. Ga ik wel naar huis, krijg je van mij vierduizend. Ze gingen erop in en toen drong het door dat het serieus was. Die Thais kenden de gevangenistamtam natuurlijk beter dan ik. Maar ik wist niks. Dus wilde ik zekerheid en vroeg aan die Thais wie het ze had verteld. Ze zeiden: de bewaker van de death-row. Dat was de bewaker die ook altijd mijn euro's wisselde. Hij zei dat 't klopte. 'Vandaag wordt het niks meer, maar morgen ga je.' Ik keek hem aan en vroeg 'je zit me nog niet in de zeik te nemen?' Hij antwoordde:'Peter, je hebt jaren bij me gewisseld, heb ik je ooit besodemiederd?' Nee, dus. Hij had in de administratie de opdracht voor mijn vrijlating gezien. Terug in mijn cel hoorde ik opeens mijn naam omroepen. De hele gevangenis in rep in roer. Allemaal joelden ze: you go home. Op de schouders van de massa werd ik naar de hoofdbewaker getild.. Daar hoorde ik dat mijn gratieverzoek was ingewilligd. De tranen liepen over mijn wangen. Het was tegen half vier en alle cellen waren zoals gewoonlijk op slot behalve de mijne. Voor het eerst in negen jaar zag ik de gangen volledig leeg. Het leek een andere gevangenis. Bizar. De paar spulletjes bij elkaar geraapt, m'n tv aan Michiel Kuyt gegeven. Afscheid genomen met de opmerking 'voor jullie komt er ook een tijd.' Wist ik wat ik moest zeggen."

Je was vrij

"Nou ja, ik werd geboeid naar't vliegveld gebracht, kreeg daar van de ambassade een stel nieuwe kleren en ik werd vorstelijk getrakteerd op een flinke hoeveelheid Heineken. Pas toen het vliegtuig opsteeg en Thailand onder me wegzakte wist ik dat alles achter de rug was. En nou ben ik mijn ervaringen aan het verwerken. Ik geef lezingen op scholen, niet tegen drugs, of iemand wil gebruiken moet hijzelf weten, maar tegen de stommiteit die ik heb begaan: het smokkelen van drugs. Een ding verzeker ik je, als ik Beatrix tegenkom krijgt ze van mij een zoen op beide wangen. Wat heb ik veel aan dat mens te danken. En ik weet nou dat er naast veel klootzakken, ook heel veel mensen zijn die hun medemens, al is hij de fout in gegaan, niet laten barsten. En ik heb mezelf beter leren kennen. Want als je tien jaar in een Thaise gevangenis overleeft kun je het leven aan, dat geeft zelfvertrouwen en moed. Easy money bestaat niet, dat is zeker!

Feije Wieringa