Liever niet....
Harlan Coben, defensie, en hoe kun je weten waar iemand anders zich bevindt....
Media verzocht te zwijgen omtrent de aanwezigheid van luitenant, van Uhm in Afghanistan, meldde het AD zaterdag. Van Uhm is inmiddels, geheel toevallig, gesneuveld. Hebben die lui bij defensie dat verzoek gedaan via de tam tam? Via een koerier? Via het internet? En gaan ze er bij defensie niet vanuit dat de tegenstander mogelijk beschikt over zoiets als een inlichtingendienst? Bestaat het Handboek Soldaat eigenlijk nog? Hebben de lui, die de militaire academie ooit bezochten, zoals bijv. generaal van Uhm daar dan nooit van het begrip mollen gehoord? Nooit een boek van Graham Greene gelezen.....Nooit gehoord dat het journalisten en andere verzamelaars van info regelmatig overkomt dat ze even moeten kijken want: er hangt een tasje met info aan je deur.... In het pas verschenen boek Hold Tight (verschenen bij de Boekerij als Houvast beschrijft Harlan Coben hoe iemands locatie exact via GPS bepaald kan worden. Chips in moderne mobieltjes worden bij beweging automatisch ingeschakeld en geven de positie van het toestel door tot op de meter nauwkeurig. Via het internet...Coben: "De technologie die in dit boek wordt gebruikt is allemaal echt.En dat niet alleen. Alle beschreven soft- en hardware zijn voor iedereen te koop.De namen van de produkten zijn veranderd, maar zeg nu zelf, wie zal zich daardoor laten weerhouden?" http://www.boekerij.nl/result-titel.asp?ISBN=9789022549928
EINDE GEDOOGBELEID IN ZICHT!
Christelijke partijen draaien het gedoogbeleid de nek om!!!
De Tweede Kamer wil diepgaand onderzoek naar de gevolgen van het Nederlandse drugsbeleid, omdat men een toename veronderstelt van problemen bij blowende jongeren en van ‘overlast’ van coffeeshops. Maar regeringspartij CDA vindt zo’n wetenschappelijk onderzoek eigenlijk niet eens nodig, want bij het CDA weten ze namelijk precies hoe het zit: ‘drugs’ zijn slecht en moeten daarom worden verboden… Kan op deze manier, waarbij wetenschappelijke rapporten van tafel worden geveegd en het debat uitsluitend word gevoerd op irrationele, emotionele en zelfs religieuze gronden, überhaupt nog wel worden gesproken over een ‘debat’?
Het christelijke kabinet is de koning gebleken van de verbodsbepalingen. Zelfs de vrijheid van meningsuiting staat in Nederland onder de druk. Als dit kabinet haar zin krijgt worden binnen niet al te lange tijd alle coffeeshops dichtgetimmerd, alle growshops verboden en alle blowers worden weer als criminelen beschouwd.
Het Nederlandse gedoogbeleid werkt prima, want de scheiding van de markten tussen hard- en softdrugs is een feit. Daardoor zijn tienduizenden blowers in Nederland niet aangewezen op criminelen om hun wiet te betrekken, maar gewoon op gereguleerde en bonafide coffeeshops.
In de ons omringende landen is er steeds meer begrip voor de Nederlandse aanpak. Landen als Duitsland, Tsjechië en Zwitserland flirten openlijk met een gedoogbeleid naar Nederlands model. In Nederland zijn dan ook minder drugsproblemen dan in landen als de VS, Frankrijk, Zweden en Italië, waar cannabisgebruik ten strengste verboden is. Het feit dat softdrugs in Nederland makkelijk verkrijgbaar zijn, heeft NIET geleid tot excessen. In Nederland zijn verhoudingsgewijs zelfs minder softdrugsgebruikers dan in de ons omringende landen. Het voeren van een anti-cannabis campagne door de huidige Nederlandse regering is dan ook geen kwestie van volksgezondheid, maar van religieus moralisme.
Onder de kabinetten Balkenende is het succesvolle gedoogbeleid steeds meer onder druk komen te staan. Straffen op het kweken van wiet zijn enorm verzwaard. Thuiskwekers kunnen zelfs zonder tussenkomst van de rechter uit hun huis worden gezet. Coffeeshops in de buurt van scholen moesten sluiten, het zogenaamde afstandscriterium. Alleen al in Rotterdam moesten 27 shops op die manier dicht. In acht jaar tijd is het aantal coffeeshops in Nederland met maar liefst veertig procent gedaald.
Maar dat is nog lang niet genoeg voor dit kabinet. Minister Hirsch Ballin wil nu zelfs nog een paar stappen verder gaan. Als het aan hem ligt wordt het uitsterfbeleid voor coffeeshops opgeschroefd en worden growshops en hennepbeurzen verboden, alsmede ‘gegevens’ waarmee je wiet kan kweken. Wil dat zeggen dat straks de Highlife en de Soft Secrets ook verboden gaan worden? Wil dat zeggen dat je dadelijk, als je op internet iemand een kweektechnisch advies geeft, strafbaar bent? Gaat Hirsch Ballin nu razzia’s houden in tuincentra, om te kijken of er materialen in de schappen liggen waarmee wiet gekweekt kan worden?
Het is natuurlijk volstrekt duidelijk dat handhaving van Hirsch Ballin’s wensen volstrekt onmogelijk is voor het op steeds hoger toeren draaiende opsporingsapparaat van Nederland. Daarom wil Hirsch Ballin een met opzet zeer vaag omschreven wetsbepaling in de al bestaande Opiumwet erdoorheen jassen in de Tweede Kamer. Met die vage wetsbepaling in de hand (en een Bijbel in de andere, hopen het CDA en de Christen-Unie) kan elke politieagent, Officier van Justitie, rechter of huurbaas zijn eigen interpretatie geven aan de Opiumwet. Het wordt dus prijsschieten voor al die ambtenaren straks, en iedereen die op de een of andere manier betrokken is bij de cannabisbranche, is vogelvrij verklaard. Inclusief recreatieve blowers.
Als dit kabinet zijn zin krijgt, dan …
-wordt kweken van wiet op geen enkele wijze meer gedoogd
-wordt het roken van een jointje weer strafbaar (dus ook niet de vier plantjes op je balkon in de zomer)
-worden softdrugsgebruikers steeds ernstiger gecriminaliseerd
-wordt hennepzaad verboden
-moet je je wiet voortaan kopen bij de lokale dealer die ook coke, heroïne en pillen voor je in de aanbieding heeft
-maakt het niet meer uit of je soft- of harddrugs gebruikt, voor de wet zijn ze immers weer hetzelfde
- zal het multi-drugsgebruik in Nederland weer toenemen
- zullen er weer meer junkies en alcoholisten in het straatbeeld verschijnen
- komt er een einde aan de sociale functie van coffeeshops
- mag je zelfs niet meer fluisteren over cannabisplanten
- gaat Nederland 30 jaar terug in de tijd, terwijl andere Europese landen juist vooruit gaan met hun softdrugspolitiek
- zal onze zelfbeschikking steeds verder woren teruggedrongen
HET IS VIJF VOOR TWAALF! CANNABISTEN, WORD WAKKER!
Hirsch Ballin en zijn alziende en alwetende CDA- en CU-makkers gaan de wetsbepaling er door drukken, want ze hebben momenteel een Kamermeerderheid. Van de PvdA hoeft de cannabis-consument overigens helemaal niks meer te verwachten, die blijven liever met hun Bijbelvaste vrienden van het CDA en CU op het pluche zitten dan dat ze zich hard maken voor het (mede door de PvdA ooit opgerichte) Gedoogbeleid.
Verzet je nu het nog kan!
Wij van Highlife en Soft Secrets vonden het de hoogste tijd worden voor een tegengeluid. Zet je naam en handtekening op deze petitie, en zoek minstens nog 24 andere mensen die de petitie ondertekenen. Wij zullen alle handtekeningen verzamelen en op het geschikte moment aanbieden aan de Tweede Kamer.
Stilzitten en hopen dat de bui overwaait is geen optie meer. Te lang heeft onze branche gedacht dat het gedoogbeleid onaantastbaar was. Met de komst van een extreem-christelijk kabinet lijkt het begin van het einde nu echt in zicht te komen.
Onderteken de petitie nu!
Coffeeshops en growshops: vraag je klanten om te tekenen!
Petitie:
Geachte minister Hirsch Ballin,
Met schrik en ontsteltenis hebben wij kennis genomen van de door u beoogde aanpak van het huidige, goed functionerende gedoogbeleid. Graag zouden wij willen zien dat u, als verantwoordelijk minister en volksvertegenwoordiger, de resultaten van het door de Tweede Kamer gewenste onderzoek afwacht en uw beleid daarop afstemt.
Het stoppen van het huidige gedoogbeleid zal alleen maar als gevolg hebben dat de hele handel in cannabis diep ondergronds gaat, en dat er dus weer meer criminaliteit zal zijn, omdat de prijzen automatisch omhoog gaan. Er zal niemand stoppen met blowen omdat u het gedoogbeleid afschaft, de vraag zal dus gewoon blijven bestaan. Het aanbod ook.
Naar schatting roken 800.000 Nederlanders regelmatig een jointje. Ik ben daar één van.
Naam: Datum: Plaats:
Stuur deze ingevulde petitie (zonder postzegel) naar:
Discover Publisher BV
Petitie
Antwoordnummer 10011
5460 VB Veghel
Meer info op:
www.highlife.nl
www.softsecrets.nl
De Tweede Kamer wil diepgaand onderzoek naar de gevolgen van het Nederlandse drugsbeleid, omdat men een toename veronderstelt van problemen bij blowende jongeren en van ‘overlast’ van coffeeshops. Maar regeringspartij CDA vindt zo’n wetenschappelijk onderzoek eigenlijk niet eens nodig, want bij het CDA weten ze namelijk precies hoe het zit: ‘drugs’ zijn slecht en moeten daarom worden verboden… Kan op deze manier, waarbij wetenschappelijke rapporten van tafel worden geveegd en het debat uitsluitend word gevoerd op irrationele, emotionele en zelfs religieuze gronden, überhaupt nog wel worden gesproken over een ‘debat’?
Het christelijke kabinet is de koning gebleken van de verbodsbepalingen. Zelfs de vrijheid van meningsuiting staat in Nederland onder de druk. Als dit kabinet haar zin krijgt worden binnen niet al te lange tijd alle coffeeshops dichtgetimmerd, alle growshops verboden en alle blowers worden weer als criminelen beschouwd.
Het Nederlandse gedoogbeleid werkt prima, want de scheiding van de markten tussen hard- en softdrugs is een feit. Daardoor zijn tienduizenden blowers in Nederland niet aangewezen op criminelen om hun wiet te betrekken, maar gewoon op gereguleerde en bonafide coffeeshops.
In de ons omringende landen is er steeds meer begrip voor de Nederlandse aanpak. Landen als Duitsland, Tsjechië en Zwitserland flirten openlijk met een gedoogbeleid naar Nederlands model. In Nederland zijn dan ook minder drugsproblemen dan in landen als de VS, Frankrijk, Zweden en Italië, waar cannabisgebruik ten strengste verboden is. Het feit dat softdrugs in Nederland makkelijk verkrijgbaar zijn, heeft NIET geleid tot excessen. In Nederland zijn verhoudingsgewijs zelfs minder softdrugsgebruikers dan in de ons omringende landen. Het voeren van een anti-cannabis campagne door de huidige Nederlandse regering is dan ook geen kwestie van volksgezondheid, maar van religieus moralisme.
Onder de kabinetten Balkenende is het succesvolle gedoogbeleid steeds meer onder druk komen te staan. Straffen op het kweken van wiet zijn enorm verzwaard. Thuiskwekers kunnen zelfs zonder tussenkomst van de rechter uit hun huis worden gezet. Coffeeshops in de buurt van scholen moesten sluiten, het zogenaamde afstandscriterium. Alleen al in Rotterdam moesten 27 shops op die manier dicht. In acht jaar tijd is het aantal coffeeshops in Nederland met maar liefst veertig procent gedaald.
Maar dat is nog lang niet genoeg voor dit kabinet. Minister Hirsch Ballin wil nu zelfs nog een paar stappen verder gaan. Als het aan hem ligt wordt het uitsterfbeleid voor coffeeshops opgeschroefd en worden growshops en hennepbeurzen verboden, alsmede ‘gegevens’ waarmee je wiet kan kweken. Wil dat zeggen dat straks de Highlife en de Soft Secrets ook verboden gaan worden? Wil dat zeggen dat je dadelijk, als je op internet iemand een kweektechnisch advies geeft, strafbaar bent? Gaat Hirsch Ballin nu razzia’s houden in tuincentra, om te kijken of er materialen in de schappen liggen waarmee wiet gekweekt kan worden?
Het is natuurlijk volstrekt duidelijk dat handhaving van Hirsch Ballin’s wensen volstrekt onmogelijk is voor het op steeds hoger toeren draaiende opsporingsapparaat van Nederland. Daarom wil Hirsch Ballin een met opzet zeer vaag omschreven wetsbepaling in de al bestaande Opiumwet erdoorheen jassen in de Tweede Kamer. Met die vage wetsbepaling in de hand (en een Bijbel in de andere, hopen het CDA en de Christen-Unie) kan elke politieagent, Officier van Justitie, rechter of huurbaas zijn eigen interpretatie geven aan de Opiumwet. Het wordt dus prijsschieten voor al die ambtenaren straks, en iedereen die op de een of andere manier betrokken is bij de cannabisbranche, is vogelvrij verklaard. Inclusief recreatieve blowers.
Als dit kabinet zijn zin krijgt, dan …
-wordt kweken van wiet op geen enkele wijze meer gedoogd
-wordt het roken van een jointje weer strafbaar (dus ook niet de vier plantjes op je balkon in de zomer)
-worden softdrugsgebruikers steeds ernstiger gecriminaliseerd
-wordt hennepzaad verboden
-moet je je wiet voortaan kopen bij de lokale dealer die ook coke, heroïne en pillen voor je in de aanbieding heeft
-maakt het niet meer uit of je soft- of harddrugs gebruikt, voor de wet zijn ze immers weer hetzelfde
- zal het multi-drugsgebruik in Nederland weer toenemen
- zullen er weer meer junkies en alcoholisten in het straatbeeld verschijnen
- komt er een einde aan de sociale functie van coffeeshops
- mag je zelfs niet meer fluisteren over cannabisplanten
- gaat Nederland 30 jaar terug in de tijd, terwijl andere Europese landen juist vooruit gaan met hun softdrugspolitiek
- zal onze zelfbeschikking steeds verder woren teruggedrongen
HET IS VIJF VOOR TWAALF! CANNABISTEN, WORD WAKKER!
Hirsch Ballin en zijn alziende en alwetende CDA- en CU-makkers gaan de wetsbepaling er door drukken, want ze hebben momenteel een Kamermeerderheid. Van de PvdA hoeft de cannabis-consument overigens helemaal niks meer te verwachten, die blijven liever met hun Bijbelvaste vrienden van het CDA en CU op het pluche zitten dan dat ze zich hard maken voor het (mede door de PvdA ooit opgerichte) Gedoogbeleid.
Verzet je nu het nog kan!
Wij van Highlife en Soft Secrets vonden het de hoogste tijd worden voor een tegengeluid. Zet je naam en handtekening op deze petitie, en zoek minstens nog 24 andere mensen die de petitie ondertekenen. Wij zullen alle handtekeningen verzamelen en op het geschikte moment aanbieden aan de Tweede Kamer.
Stilzitten en hopen dat de bui overwaait is geen optie meer. Te lang heeft onze branche gedacht dat het gedoogbeleid onaantastbaar was. Met de komst van een extreem-christelijk kabinet lijkt het begin van het einde nu echt in zicht te komen.
Onderteken de petitie nu!
Coffeeshops en growshops: vraag je klanten om te tekenen!
Petitie:
Geachte minister Hirsch Ballin,
Met schrik en ontsteltenis hebben wij kennis genomen van de door u beoogde aanpak van het huidige, goed functionerende gedoogbeleid. Graag zouden wij willen zien dat u, als verantwoordelijk minister en volksvertegenwoordiger, de resultaten van het door de Tweede Kamer gewenste onderzoek afwacht en uw beleid daarop afstemt.
Het stoppen van het huidige gedoogbeleid zal alleen maar als gevolg hebben dat de hele handel in cannabis diep ondergronds gaat, en dat er dus weer meer criminaliteit zal zijn, omdat de prijzen automatisch omhoog gaan. Er zal niemand stoppen met blowen omdat u het gedoogbeleid afschaft, de vraag zal dus gewoon blijven bestaan. Het aanbod ook.
Naar schatting roken 800.000 Nederlanders regelmatig een jointje. Ik ben daar één van.
Naam: Datum: Plaats:
Stuur deze ingevulde petitie (zonder postzegel) naar:
Discover Publisher BV
Petitie
Antwoordnummer 10011
5460 VB Veghel
Meer info op:
www.highlife.nl
www.softsecrets.nl
Doekle Terptra en Maarten Meester, Benoemen en Bouwen
Even dacht ik dat Doekle een boekje over de bouwfraude opendeed. Helaas… (F.W)
Maarten Meester beweert filosoof te wezen (op de site waar het boek van Doekle Terpstra, met Maarten, als co-auteur -ghostwriter wordt aangeprezen, is Meester gewoon journalist) en schrijft samen met broer Frank een column in De Volkskrant. Ergens op het net kwam ik deze uitspraak van Maarten Meester (of is het meester Maarten?) tegen:
” Het is een misverstand dat filosofie leuk is’, zegt Maarten. ‘Filosofie is moeilijk: je moet lezen en studeren, en pas na tien jaar kun je het ergens over hebben. Wat wij nu doen, valt onder filotainment. Het mag duidelijk zijn dat ik van de filo ben en Frank van de tainment, maar ik heb geen keuze: als ik niet meedoe, trekt Frank alleen door het land. Ik ben hier dus’ hij trekt een plechtig gezicht ‘als een burgemeester in oorlogstijd. En al is er maar één van de honderd mensen in de zaal die na onze dienst besluit de werken van Kant te bestellen dan is dat natuurlijk al heel geslaagd.”
Ik moet bekennen dat de columns van het geleerde duo Meester & Meester voorzover ik ze heb gelezen, in tegenstelling tot die van wijlen Kronkel (en die deed het nota bene in z’n eentje) niet op mijn netvlies blijven hangen. Maar dat ligt natuurlijk aan mij, want nooit tien jaar gelezen en gestudeerd. Mij is’t allemaal aan komen waaien. Ook dat boekje over Hoe de Mummies uit Wieuwerd Verdwenen, een pulpromannetje dat je, zelfs als je een slow-reader bent, in een paar uur achter de kiezen hebt. Dat boekje had meester Maarten samen met z’n vrouw in elkaar geflanst, onder het pseudoniem Mimi Meester. Een filosoof light. Omdat het in de buurt speelde waar ik woon heb ik er destijds in Highlife een pagina aan besteed, en het een aardig boekje genoemd. Daarbij de nadruk leggend op het verhaal achter die mummies en en passant gemeld dat’t om een amusing werkje ging. Later bleek die hele pagina, zonder overleg met uw auteur, integraal op de site van Mimi Meester te staan. Maarten’s goede vriend –mutual friend, kwam soms ook bij mij…) een soort psychiater / botanicus wist mij een avond mee te tronen naar Mimi en man Maarten. De schrijvers waar ik wel eens over de vloer kom hebben met elkaar gemeen dat tijdens zo’n bezoek alcohol, tabak en genotsmiddelen in pil, poeder of verkruimeld, ruimschoots voorhanden zijn. Ook als ik er niet ben, trouwens. Alleen bij Tomas Ross gaat het soms fout: die maakt z’n koffie alleen al zo allemachtig sterk dat je gaat praten als een PDD.NOS lijder met ADHD. De rest weet, qua dosering, maat te houden. Mimi en Maarten serveerden brandnetelthee, kamillethee en biologische onbestemdheden. Reden waarom ik ze, enigszins chargerend, een kanariezaad consumerend echtpaar noemde, in een stuk op dit log over het feit dat mijn kopij in feite door hen was gejat. Maarten schakelde de mutual friend in die mij sommeerde om die vreselijke laster te verwijderen, omdat het vrienden van’m waren. Beste Maarten: is Kant niet die filosoof die, kort samengevat, kwam met het idee dat wij in een betere wereld zouden wonen als wij de stelling:
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet…toepassen?
In dezelfde Volkskrant stond zaterdag een stuk van Nausicaa Marbe over Doekle en Maartens’ breedbeeldvisieboek met als kop: Doekle In Dromenland. Ze zet stevig in: ‘Zelden zoiets beroerds gelezen als Benoemen en Bouwen.’ Gaat Maarten die psych-botanist nou ook op zijn collega columniste afsturen om dat stuk te laten schrappen? Dat boekje van Doekle en Maarten heb ik niet gelezen. Het kost iets meer dan een tientje, maar ik heb Doekle op televisie tijdens een vergeten zapmoment wel eens gezien en gehoord. Daarbij kwam altijd materiaal als: de geur van van Nelle roodmerk, stoppen voor oranje, zondags ter kerke, de politie is je beste vriend, trust the government vertrouwe in mekaar bla, bla enz. ter tafel. Kortom Doekle wist niet echt met nieuw elan en fris gemoed te overtuigen. Hij vertelde trouwens weinig, gebruikte daarentegen wel veel woorden –mediatraining- en wat hij te zeggen had verstond ik als: we zouden eigenlijk terug moeten naar de jaren vijftig, de veldwachter, en alle verdeeldheid, destijds de zuilen, moeten omsmeden tot pluriforme eenheid. Zoiets. En Doekle had daarvoor een beweging in het leven geroepen. Echt bang ben ik niet uitgevallen, maar dat woord wakkert steevast mijn tremoren aan. Bewegingen, jasses. Clubs, getver. Ik citeer Groucho Marx maar weer eens (ook een filosoof Maarten) die het principe volhield om nimmer lid te willen zijn van een beweging die hem als lid wou accepteren. Groucho zag de dingen an sich, om even jouw geliefde Kant aan te halen, en Groucho zag het helder. Wat niet altijd van Kant gezegd geworden, want die zag weliswaar geen god, maar beweerde dat dat zeker niet betekende dat er geen god is…Gelukkig kregen we later Nietzsche die ons bevestigde in wat wij al dachten: god is dood.. Ik heb voor dat boek van Doekle en Maarten overigens nog geen stuiver over.
In haar column schrijft Nausicaa dat, verlosser en bouwer, Doekle een soort bevelhebber is van de beweging tegen de verWilderisering. Dat is een woordspeling. Cabaret en politiek, tegenwoordig is het bijna hetzelfde, smakeloos vulgair en deze vondst is waarschijnlijk afkomstig van broer Frank die, zoals uit bovenstaand citaat blijkt, in de tak tainmet van het duo actief is. Werkt aanstekelijk: tenenkrommend schiet me opeens te binnen. Nausicaa: “In dat naamgrapje galmt ook zijn (Doekle) lijfspreuk uit de bijbel mee: “Waar het visioen verdwijnt, verwildert het volk.” Mijn advies aan de auteurs: schaf een hele druk van The Doors Of Perception van Aldous Huxley aan, zet het op de leeslijst en de verwildering zal stoppen…. Nausicee schrijft dat met het citaat over dat visioen, verder niks wordt gedaan. Logisch, Doekle is geen ziener, Doekle is gewoon Doekle. Fijntjes constateert ze dat Doekle zich presenteert als een eenvoudige jongen van boerenkomaf. Dit om te voorkomen dat hij als intellectueel wordt versleten. Alsof er ook maar iemand in dit land dat ooit van Doekle had gedacht! Volgen wat namen als Spinoza, De Gaulle en Slauerhoff. Vermoedelijk afkomstig uit Maarten Meester'ss encyclopedie van de filosofie. Want Maarten is heel erg goed, als het gaat om het vinden van indrukwekkende namen. Strooit ermee als zwarte piet met pepernoten. En dan gaat ze verder over de inhoud, voorzover aanwezig, van Doekles Magnum Epos. Vitaliteit, solidariteit, en ongehinderd door feiten zonnig multicultureel uitkomen. Als je Doekle ooit gezien hebt weet je wel hoe dat gaat: schouders eronder, bruggen bouwen, dialoog, na een tijdje inburgeren is de Islam verlicht, dat soort hooppreken. Doekle blijkt het geheel eens te zijn met de, ook al niet te zeer met feiten en kennis belastte Geert Mak. De domineezoon die Jorwerd op kaart zette, maar óver het van de kaart vegen van Europa destijds, een gemakzuchtig readersdigest adaptie verzon. Mak is die man die in de Turkse versie van z’n boek het woord genocide (op de Armenen) verving door een ander woord dat niks met genocide van doen had. Zou dat komen omdat in die PvdA top…???.Laten we maar aannemen dat het koopman Geert om de centen ging, anders krijgen we het ook nog met Mak aan de stok want Jorwert is maar een kwartiertje rijden…..Mak, de man die Submission op een lijn stelde met Der Ewige Jude. Mijnheer Mak: de islam is een religie. Een keus. Geen ras.
Tot zover de het boekje zoals dat is gelezen door mevrouw Marbe, met M. Februari de beste columniste van de inmiddels meest populistische krant van’t land. (We moeten oproepen tot boycot van de spelen en doen er vandaag een special over reizen naar China bij *zaterdag jl. echt)
Ik hoef dat boekje van Doekle niet door te vlooien: ben blij dat Nausicaa het deed. Ze heeft er (citaten kon ze niet bewerken helaas toch een leesbaar stukje over gemaakt. En ik heb daaruit de conclusie getrokken dat de bewegingen Doekle en Maarten net zo vals is als de andere bewegingen die dit land teisteren. Het enige verschil met Wilders en Verdon, die zo mogelijk nog gevaarlijker dan Wilders en nog dommer dan Doekle, is dat Doekle z’n jasje waait zoals de wind, en dat Geert Wilders iemand is die tenminste een confrontatie aandurft. Helaas beheerst hij de kunst van het debatteren nauwelijks..Waarmee ik niet zeg dat ik het met Wilder eens ben, maar zoals Voltaire al schreef: Zelfs al ben ik het totaal met u oneens, ik zal uw recht om uw mening op te schrijven verdedigen tot mij laatste snik. Of tenminste woorden van die strekking. In tegenstelling tot Maarten Meester heb ik geen encyclopedie. Wel een biografie over Voltaire. Daar gaan we het een volgende keer over hebben.
En mocht mijnheer Meester (????) de mutual friend botanicus / psych vragen om dit stukje te laten schrappen. Was het niet de door u zo bewonderde Kant die schreef:
Het is voor het menselijke verstand absoluut noodzakelijk mogelijkheid en werkelijkheid der dingen uit elkaar te houden.
Tien jaar Kant gelezen, die Maarten. En blijkbaar nog niks begrepen…Tsja filosofie, tis moeilijk….En die burgemeesters in oorlogstijd. Tientallen boeken Maarten!!!!
F.W.
Maarten Meester beweert filosoof te wezen (op de site waar het boek van Doekle Terpstra, met Maarten, als co-auteur -ghostwriter wordt aangeprezen, is Meester gewoon journalist) en schrijft samen met broer Frank een column in De Volkskrant. Ergens op het net kwam ik deze uitspraak van Maarten Meester (of is het meester Maarten?) tegen:
” Het is een misverstand dat filosofie leuk is’, zegt Maarten. ‘Filosofie is moeilijk: je moet lezen en studeren, en pas na tien jaar kun je het ergens over hebben. Wat wij nu doen, valt onder filotainment. Het mag duidelijk zijn dat ik van de filo ben en Frank van de tainment, maar ik heb geen keuze: als ik niet meedoe, trekt Frank alleen door het land. Ik ben hier dus’ hij trekt een plechtig gezicht ‘als een burgemeester in oorlogstijd. En al is er maar één van de honderd mensen in de zaal die na onze dienst besluit de werken van Kant te bestellen dan is dat natuurlijk al heel geslaagd.”
Ik moet bekennen dat de columns van het geleerde duo Meester & Meester voorzover ik ze heb gelezen, in tegenstelling tot die van wijlen Kronkel (en die deed het nota bene in z’n eentje) niet op mijn netvlies blijven hangen. Maar dat ligt natuurlijk aan mij, want nooit tien jaar gelezen en gestudeerd. Mij is’t allemaal aan komen waaien. Ook dat boekje over Hoe de Mummies uit Wieuwerd Verdwenen, een pulpromannetje dat je, zelfs als je een slow-reader bent, in een paar uur achter de kiezen hebt. Dat boekje had meester Maarten samen met z’n vrouw in elkaar geflanst, onder het pseudoniem Mimi Meester. Een filosoof light. Omdat het in de buurt speelde waar ik woon heb ik er destijds in Highlife een pagina aan besteed, en het een aardig boekje genoemd. Daarbij de nadruk leggend op het verhaal achter die mummies en en passant gemeld dat’t om een amusing werkje ging. Later bleek die hele pagina, zonder overleg met uw auteur, integraal op de site van Mimi Meester te staan. Maarten’s goede vriend –mutual friend, kwam soms ook bij mij…) een soort psychiater / botanicus wist mij een avond mee te tronen naar Mimi en man Maarten. De schrijvers waar ik wel eens over de vloer kom hebben met elkaar gemeen dat tijdens zo’n bezoek alcohol, tabak en genotsmiddelen in pil, poeder of verkruimeld, ruimschoots voorhanden zijn. Ook als ik er niet ben, trouwens. Alleen bij Tomas Ross gaat het soms fout: die maakt z’n koffie alleen al zo allemachtig sterk dat je gaat praten als een PDD.NOS lijder met ADHD. De rest weet, qua dosering, maat te houden. Mimi en Maarten serveerden brandnetelthee, kamillethee en biologische onbestemdheden. Reden waarom ik ze, enigszins chargerend, een kanariezaad consumerend echtpaar noemde, in een stuk op dit log over het feit dat mijn kopij in feite door hen was gejat. Maarten schakelde de mutual friend in die mij sommeerde om die vreselijke laster te verwijderen, omdat het vrienden van’m waren. Beste Maarten: is Kant niet die filosoof die, kort samengevat, kwam met het idee dat wij in een betere wereld zouden wonen als wij de stelling:
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet…toepassen?
In dezelfde Volkskrant stond zaterdag een stuk van Nausicaa Marbe over Doekle en Maartens’ breedbeeldvisieboek met als kop: Doekle In Dromenland. Ze zet stevig in: ‘Zelden zoiets beroerds gelezen als Benoemen en Bouwen.’ Gaat Maarten die psych-botanist nou ook op zijn collega columniste afsturen om dat stuk te laten schrappen? Dat boekje van Doekle en Maarten heb ik niet gelezen. Het kost iets meer dan een tientje, maar ik heb Doekle op televisie tijdens een vergeten zapmoment wel eens gezien en gehoord. Daarbij kwam altijd materiaal als: de geur van van Nelle roodmerk, stoppen voor oranje, zondags ter kerke, de politie is je beste vriend, trust the government vertrouwe in mekaar bla, bla enz. ter tafel. Kortom Doekle wist niet echt met nieuw elan en fris gemoed te overtuigen. Hij vertelde trouwens weinig, gebruikte daarentegen wel veel woorden –mediatraining- en wat hij te zeggen had verstond ik als: we zouden eigenlijk terug moeten naar de jaren vijftig, de veldwachter, en alle verdeeldheid, destijds de zuilen, moeten omsmeden tot pluriforme eenheid. Zoiets. En Doekle had daarvoor een beweging in het leven geroepen. Echt bang ben ik niet uitgevallen, maar dat woord wakkert steevast mijn tremoren aan. Bewegingen, jasses. Clubs, getver. Ik citeer Groucho Marx maar weer eens (ook een filosoof Maarten) die het principe volhield om nimmer lid te willen zijn van een beweging die hem als lid wou accepteren. Groucho zag de dingen an sich, om even jouw geliefde Kant aan te halen, en Groucho zag het helder. Wat niet altijd van Kant gezegd geworden, want die zag weliswaar geen god, maar beweerde dat dat zeker niet betekende dat er geen god is…Gelukkig kregen we later Nietzsche die ons bevestigde in wat wij al dachten: god is dood.. Ik heb voor dat boek van Doekle en Maarten overigens nog geen stuiver over.
In haar column schrijft Nausicaa dat, verlosser en bouwer, Doekle een soort bevelhebber is van de beweging tegen de verWilderisering. Dat is een woordspeling. Cabaret en politiek, tegenwoordig is het bijna hetzelfde, smakeloos vulgair en deze vondst is waarschijnlijk afkomstig van broer Frank die, zoals uit bovenstaand citaat blijkt, in de tak tainmet van het duo actief is. Werkt aanstekelijk: tenenkrommend schiet me opeens te binnen. Nausicaa: “In dat naamgrapje galmt ook zijn (Doekle) lijfspreuk uit de bijbel mee: “Waar het visioen verdwijnt, verwildert het volk.” Mijn advies aan de auteurs: schaf een hele druk van The Doors Of Perception van Aldous Huxley aan, zet het op de leeslijst en de verwildering zal stoppen…. Nausicee schrijft dat met het citaat over dat visioen, verder niks wordt gedaan. Logisch, Doekle is geen ziener, Doekle is gewoon Doekle. Fijntjes constateert ze dat Doekle zich presenteert als een eenvoudige jongen van boerenkomaf. Dit om te voorkomen dat hij als intellectueel wordt versleten. Alsof er ook maar iemand in dit land dat ooit van Doekle had gedacht! Volgen wat namen als Spinoza, De Gaulle en Slauerhoff. Vermoedelijk afkomstig uit Maarten Meester'ss encyclopedie van de filosofie. Want Maarten is heel erg goed, als het gaat om het vinden van indrukwekkende namen. Strooit ermee als zwarte piet met pepernoten. En dan gaat ze verder over de inhoud, voorzover aanwezig, van Doekles Magnum Epos. Vitaliteit, solidariteit, en ongehinderd door feiten zonnig multicultureel uitkomen. Als je Doekle ooit gezien hebt weet je wel hoe dat gaat: schouders eronder, bruggen bouwen, dialoog, na een tijdje inburgeren is de Islam verlicht, dat soort hooppreken. Doekle blijkt het geheel eens te zijn met de, ook al niet te zeer met feiten en kennis belastte Geert Mak. De domineezoon die Jorwerd op kaart zette, maar óver het van de kaart vegen van Europa destijds, een gemakzuchtig readersdigest adaptie verzon. Mak is die man die in de Turkse versie van z’n boek het woord genocide (op de Armenen) verving door een ander woord dat niks met genocide van doen had. Zou dat komen omdat in die PvdA top…???.Laten we maar aannemen dat het koopman Geert om de centen ging, anders krijgen we het ook nog met Mak aan de stok want Jorwert is maar een kwartiertje rijden…..Mak, de man die Submission op een lijn stelde met Der Ewige Jude. Mijnheer Mak: de islam is een religie. Een keus. Geen ras.
Tot zover de het boekje zoals dat is gelezen door mevrouw Marbe, met M. Februari de beste columniste van de inmiddels meest populistische krant van’t land. (We moeten oproepen tot boycot van de spelen en doen er vandaag een special over reizen naar China bij *zaterdag jl. echt)
Ik hoef dat boekje van Doekle niet door te vlooien: ben blij dat Nausicaa het deed. Ze heeft er (citaten kon ze niet bewerken helaas toch een leesbaar stukje over gemaakt. En ik heb daaruit de conclusie getrokken dat de bewegingen Doekle en Maarten net zo vals is als de andere bewegingen die dit land teisteren. Het enige verschil met Wilders en Verdon, die zo mogelijk nog gevaarlijker dan Wilders en nog dommer dan Doekle, is dat Doekle z’n jasje waait zoals de wind, en dat Geert Wilders iemand is die tenminste een confrontatie aandurft. Helaas beheerst hij de kunst van het debatteren nauwelijks..Waarmee ik niet zeg dat ik het met Wilder eens ben, maar zoals Voltaire al schreef: Zelfs al ben ik het totaal met u oneens, ik zal uw recht om uw mening op te schrijven verdedigen tot mij laatste snik. Of tenminste woorden van die strekking. In tegenstelling tot Maarten Meester heb ik geen encyclopedie. Wel een biografie over Voltaire. Daar gaan we het een volgende keer over hebben.
En mocht mijnheer Meester (????) de mutual friend botanicus / psych vragen om dit stukje te laten schrappen. Was het niet de door u zo bewonderde Kant die schreef:
Het is voor het menselijke verstand absoluut noodzakelijk mogelijkheid en werkelijkheid der dingen uit elkaar te houden.
Tien jaar Kant gelezen, die Maarten. En blijkbaar nog niks begrepen…Tsja filosofie, tis moeilijk….En die burgemeesters in oorlogstijd. Tientallen boeken Maarten!!!!
F.W.
De doodstraf de wereld uit, brandbrief van Bart Stapert aan de kamer
Geachte heer Ormel,
Graag wil ik uw aandacht vragen voor een urgente situatie: twee Nederlanders die in een Indonesische cel wachten op de voltrekking van hun doodvonnis door het vuurpeleton. De Nederlandse overheid zou meer kunnen en moeten doen om deze executies af te wenden en de onderdanen uit hun inhumane situatie te verlossen.
Nederland tegen de doodstraf, maar krachtig genoeg?
Het Nederlandse standpunt tegen de doodstraf is al jaren consistent en duidelijk. Afschaffing van de doodstraf is zelfs een van de tien hoofdpunten van het Nederlands mensenrechtenbeleid. Het belang van het onderwerp is recentelijk nog weer bevestigd in de Mensenrechtennota van Minister Verhagen. Zowel zelfstandig als in EU-verband wordt in algemene zin aangedrongen op afschaffing en wordt waar mogelijk in specifieke gevallen gedemarcheerd. Daarnaast verschaft Nederland, onder meer via het European Initiative for Democracy and Human Rights, financiële ondersteuning aan diverse ngo’s voor activiteiten tegen de doodstraf.
Des te opvallender is het dan ook dat in de gevallen van de (enige) twee landgenoten die op dit moment het slachtoffer dreigen te worden van de toepassing van de doodstraf, de Nederlandse regering zich onvoldoende inzet om de executies te voorkomen. Het gaat daarbij om mijn cliënten Ang Kiem Soei (55) en Dick Nicolaas (63), die onafhankelijk van elkaar in Indonesië ter dood zijn veroordeeld.
Ang Kiem Soei werd in 2003 veroordeeld voor vermeende betrokkenheid bij de productie van xtc-tabletten. Dick Nicolaas onderging in 2006 eenzelfde lot, eveneens voor de vermeende productie van xtc, maar in een niet gerelateerde zaak. Beiden werden veroordeeld na een rechtsgang die op vele punten ondeugdelijk was, bij Nicolaas onder meer vanwege het ontbreken van een tolk bij de politieverhoren en een vertaling van de processtukken. Geen van beide cliënten werd bijgestaan door advocaten die waren gespecialiseerd of zelfs maar enige ervaring hadden in zaken waar zoveel op het spel stond.
De situatie van Nicolaas is in de persoonlijke sfeer nog extra wrang. Hij is een erkend oorlogsslachtoffer en werd nota bene in Indonesië in een Japans interneringskamp geboren. Nu wacht hij in datzelfde land, op een eiland dat door Nederland ooit als gevangeniseiland is gebruikt, op zijn executie. Hij is 63 en bepaald niet in blakende gezondheid. Zijn twee zoons zijn in opgroeiende leeftijd en hebben zijn vaderschap dringend nodig, terwijl bij zijn vrouw recentelijk borstkanker werd geconstateerd.
Te weinig diplomatieke bescherming
De Nederlandse overheid observeerde de zittingen in beide zaken en verleende consulaire bijstand, maar verzuimde tot nu toe om datgene te doen dat daadwerkelijk de doodvonnissen had kunnen voorkomen, namelijk het inschakelen van een gespecialiseerde advocaat. Nederland verschafte die rechtsbijstand niet bij het proces in eerste aanleg, niet bij het hoger beroep, en ook niet bij de belangrijke cassatieprocedure, waar uiteindelijk de doodvonnissen werden uitgesproken en bekrachtigd. Die tekortkoming kan mogelijk nog worden goedgemaakt als Nederland wél rechtsbijstand en ondersteuning gaat financieren voor een juridisch herzieningsverzoek dat door beide terdoodveroordeelden kan worden ingediend. Het gaat daarbij niet (alleen) om de bescherming van het recht op een eerlijk proces, maar veel fundamenteler om het effectief voorkomen van de toepassing van de doodstraf.
Andere landen die zich voorstaan op hun oppositie tegen de doodstraf verlenen actieve ondersteuning wanneer eigen onderdanen worden bedreigd met executie. Australië financiert op dit moment de verdediging, Indonesische en Australische advocaten, voor de zogenaamde Bali 9, een groep ter dood veroordeelde drugskoeriers. In die zaak werd op 7 maart jl. een herzieningsverzoek voor enkele van de veroordeelden toegewezen; zij zijn nu verlost van de doodstraf. Duitsland financiert onder meer voor de ter dood veroordeelde Dieter Riechmann de rechtsbijstand in zijn hoger beroep in de Amerikaanse staat Florida. Zelfs Mexico betaalt Amerikaanse advocaten in zaken van Mexicaanse onderdanen die in de V.S. de doodstraf riskeren, inclusief een zeer kostbare aanklacht bij het Internationaal Gerechtshof voor de overtreding van consulaire rechten. Die klacht leidde tot een uitspraak die door haar interpretatie in de Verenigde Staten meerdere Mexicanen van executie heeft behoed. Nederland steekt hier schril tegen af met haar passieve en afwachtende houding.
Nederland zou voor Ang en Nicolaas zorg moeten dragen voor gekwalificeerde rechtsbijstand en andere ondersteuning bij de voorbereiding van een zorgvuldig herzieningsverzoek. Dit betekent onder andere het vertalen van de processtukken en het inschakelen van deskundigen om het bewijs in de zaken te evalueren, iets dat tot nu toe nog nooit is gebeurd. Alleen dan kan er binnen de Indonesische rechtsgang worden voorkomen dat de doodvonnissen worden voltrokken. Een gratieverzoek aan President Susilo Bambamg Yudhoyono lijkt in het huidige Indonesische politieke klimaat namelijk al bij voorbaat kansloos.
Onvoldoende voortgang WOTS-verdrag met Indonesië
Daarnaast dient Nederland ook voortvarend op te treden bij de totstandkoming van een bilateraal WOTS-verdrag. Dit zou de overdracht van Nederlandse gevangenen vanuit Indonesië, waar de gevangenisomstandigheden erbarmelijk zijn, mogelijk moeten maken. In 2006 heeft Minister Bot tijdens zijn ambtsreis naar Indonesië wel gesproken over een dergelijk verdrag, maar het is onduidelijk in welke mate sindsdien voortgang is geboekt. In ieder geval is er tot op heden nog geen verdrag gesloten. Nederland zou in dergelijke onderhandelingen gezamenlijk kunnen opereren met Frankrijk en Australië, die eveneens proberen hun onderdanen uit de Indonesische (doden)cellen te redden. Eerder sloot Nederland ook bilaterale WOTS-verdragen met Marokko, Venezuela en meest recentelijk Thailand om gedetineerde landgenoten te redden uit de inhumane omstandigheden in de gevangenissen aldaar. Er is alle reden om dit ook voor de landgenoten in Indonesië te doen.
Een oproep tot actie
Concrete actie in deze individuele gevallen kan het verschil maken tussen leven en dood. Nederland is het aan haar onderdanen en aan haar naam als voorvechter van afschaffing van de doodstraf verplicht om die actie ook te ondernemen. Ik verzoek u dan ook om de regering aan te zetten de juridische bijstand van mijn cliënten Ang en Nicolaas te financieren en vaart te zetten achter de totstandkoming van een WOTS-verdrag met Indonesië.
Vanzelfsprekend ben ik beschikbaar voor het verstrekken van nadere informatie.
Met vriendelijke groet,
Bart Stapert
C.C. Minister van Justitie
Minister van Buitenlandse Zaken
Op de foto, gemaakt in de gevangenis: Midden Dick, rechts zijn zuster Margarita, die hem steunt in alles, samen met haar vriend Rein, die zich eveneens tomeloos inzet. Geen mens is een kogel waard, en zeker Dick niet. Dick is geen drugsbaron, maar heeft zich door onoverdachte beslissingen in de nesten gewerkt. Op een gegeven moment kan dat iedereen gebeuren. In Nederland was Dick voor zijn vergrijp in het gunstigste geval met een waarschuwing naar huis gestuurd, in het slechtste geval misschien vier jaar brommen, waarvan een groot deel voorwaardelijk.
De cursiveringen in de brief van Stapert zijn door mij aangebracht.
Gesprek met Harlan Coben
Een jetlag, een blinde darm die pas is verwijderd en een fotograaf van een grote ochtendkrant die, tot ongenoegen van de perschef, bijna een uur in de weer is om een goed plaatje te schieten. Allemaal niet echt bevorderlijk voor het humeur van een schrijver die erom bekend staat in zijn boeken een forse scheut humor te verwerken. Maar Harlan Coben laat zich gewillig meetronen. Alleen zijn gezicht staat vermoeid. Als hij weer op z’n stoel zit, trekt de stemming bij en die van de persvoorlichter eveneens.
“Zo’n fotograaf snap ik wel. Het werk moet hoe dan ook gewoon doorgaan. Ik ben zelf jarenlang reisleider geweest. Amerikanen in de bus langs de Europese steden gereden. Daarom kan ik zelf ook de beste Amsterdamse locaties verzinnen.”
Het dus niet Cobens’ eerste bezoek en het zal evenmin z’n laatste zijn. “Reizen zit me in het bloed. Als reisleider waren Amsterdam en Parijs mijn favoriete steden. Inmiddels ben ik hier een keer of vier geweest als schrijver. Privé nog vaker, tel daar mijn bezoekjes als reisleider bij en je kunt me zo’n beetje beschouwen als Amsterdammer. Het intieme van de stad spreekt me aan. Afgezet tegen het mondiale en imponerende Parijs, is Amsterdam een soort miniatuur metropool. Ik neem nooit een metro of tram. Ik loop altijd door Amsterdam Maar helaas, de operatie kluistert me aan mijn hotel, maar dat heeft ook wel wat, want Amsterdam in de regen (het is een bijzonder druilerige dag) is net zo triest als elke andere stad. Misschien dat Londen nog een beetje erger is, daar regent het vaker.”
Coben is in Amerika een begrip. Inmiddels is zijn naam ook in Nederland gevestigd. Vooral liefhebbers van Michael Connelly en Andrew Klavan waarderen zijn werk. Coben vist in dezelfde vijver en heeft met beide auteurs gemeen dat hij uit het leven gegrepen dialogen maakt, sterke plots verzint en zich niet vastpint op één formule. Hij won de meest prestigieuze prijzen, de Edgar, de Anthony en de Shamus Award. Iets dat geen thrillerauteur vóór hem heeft gepresteerd. Inmiddels zijn twaalf van zijn boeken in het Nederlands vertaald. De laatste die ik las was Geen Tweede Kans, een aangename pageturner over een chirurg die wakker wordt op de intensive care, neergeschoten door een onbekende. Z´n vrouw is doodgeschoten, zijn baby ontvoerd. Een razendsnel verhaal, met de bekende ingrediënten: man die moet overleven tegen alles in, corrupte politie, drank, drugs, advocaten die een graantje willen meepikken en die dus eigenlijk niemand kan vertrouwen. Met mooie plotwendingen en aan het einde een twist die alles wat eraan vooraf ging op losse schroeven zet.
“Ik was nooit van plan om schrijver te worden”, zegt Coben nadat hij zich behaaglijk met een biertje in een stoel heeft genesteld. “Ik studeerde politicologie, een studie die je doet wanneer je zeker weet dat je niet weet wat je precies wilt. Ik heb er ook niks mee gedaan. Alleen heb ik er wel een redelijke algemene ontwikkeling aan overgehouden en dat kwam van pas toen ik reisleider werd. Waarom? Omdat ik erin rolde. Ik was zo’n student die geen doel had. Geboren in 1959, dat hoorde bij de generatie. Omdat ik wat van de wereld wilde zien en geen geld had bleek die baan de beste optie. Veel trips gedaan. Europe in five days, dat soort dingen.”
En die thrillers?
“Wacht even. Daarover moet ik iets recht zetten. Je mag me best een thrillerschrijver noemen en onder die noemer lig ik ook op de schappen. Ik pretendeer allerminst een groot literator te zijn en ik ben ook geen groot kenner van klassiekers. Te lui geweest om me daarin te verdiepen. Maar de noemer thriller is te kort door de bocht. Zelf zou ik me eerder als een componist van familiedrama’s willen omschrijven. Die vlag dekt de lading beter. Ik schrijf geen legal thrillers, geen policiers, en geen detectives.”
Wat is de achtergrond van dat familiemotief?
“Heb ik nooit zo over nagedacht. Rond mijn twintigste wist ik eigenlijk al dat ik wilde schrijven. Alleen had ik geen idee waarover. Tussen mijn twintigste en dertigste heb ik twee boeken gemaakt. Die liggen nog steeds ergens in een la. Vraag me niet waarover, want ik ben het echt vergeten. Ik heb de draad weer opgepakt in de jaren negentig. Toen ik die reizen deed. Als ik over familie schrijf, schrijf ik niet over mijn eigen familie. Als ik over een junk schrijf, heb ik het ook niet over mezelf en een moord heb ik evenmin op mijn geweten. Ik ben net zo min politieman geweest of advocaat. Ik bedoel maar te zeggen dat je geen ervaringsdeskundige hoeft te zijn om ervaringen op papier te zetten. Wat ik in Geen Tweede Kans over chirurgie schreef, heb ik echt niet op een operatiekamer gezien, maar allemaal bijeen gesprokkeld uit medische handboeken.Wat ik wel meemaakte op zo’n tafel is pas tien dagen geleden gebeurd en daar herinner ik me helemaal niks van. Ik merk alleen dat elke beweging zeer doet en dan hebben we het alleen maar over een blinde darm.”
In uw boeken gaat het vaak over obsessies
“Iedereen lijdt aan obsessies. Meestal hebben de lijders eraan dat zelf niet in de gaten. Maar als reisleider heb ik goed leren observeren. Een prachtig beroep. Zo’n reisgezelschap is een groep, een soort familie. En elke groep is een autonoom geheel. Tenminste in het begin. Maar op een gegeven ogenblik gebeurt er altijd wel iets, soms een kleinigheid, soms een ernstig incident, waardoor de groep zich niet meer coherent gedraagt. Dat kan gaan om een conflict zoals wie welke fooi betaalt. Of er breekt onmin uit tussen een paar mensen die het oneens worden over een wijziging in een programma. Ontregeling dus. En daar waar ontregeling plaatsvindt, komt het individu tevoorschijn. De groep splijt zich, er vormen zich sub-groepen en men keert zich tegen elkaar. Of tegen de reisleider, zo heb ik vaak mogen meemaken. En nu gebruik ik een cliché: beschaving is een heel dun laagje. Om de gekste dingen laten ogenschijnlijk keurige mensen hun ware gezicht zien. En dat is zelden prettig. Tenminste voor een reisleider niet. Maar voor een schrijver is zoiets natuurlijk geweldig. Ik hield wel van ontregeling en begon te noteren wanneer en hoe dat fenomeen tot stand kwam. Mijn conclusie is dat het bijna altijd ging om het afschuiven van de eigen verantwoordelijkheid. Erg interessant. Let maar eens op: in een groep ben jij niet verantwoordelijk, maar de groep. En de groep zoekt de verantwoordelijkheid op zijn beurt weer buiten zichzelf. Je ziet dat in het groot. Zoals het volk dat de schuld bij zijn regering legt. Waarbij ik wil aantekenen dat het in het geval van Bush terecht is (hier grijnst Coben). En in het klein gebeurt zoiets bij een familie waar de orde wordt verstoord door een sterfgeval, of een ander incident dat de verhoudingen op scherp stelt. Dat is het fenomeen dat ik in mijn boeken onder de loep neem. Weliswaar uitvergroot, maar niet geheel onrealistisch.”
Is Harlan Coben een cynicus?
“Waarom zou ik? Ik ben een gesjeesde student die miljoenen boeken verkoopt. Ik hoef niet onder druk te werken en mijn enige kwaal is inmiddels operatief verholpen. Ik heb de hele wereld gezien en ik krijg er nog geld voor ook. De wereld is cynisch. Harlan Coben probeert met zijn boeken te entertainen. De lezers even weghalen uit deze merkwaardige omgeving. In feite zijn mijn boeken een beetje gerelateerd aan Crowds and Power van Elias Canetti. Maar ze lezen wel een stuk makkelijker weg. Toch nog iets gehad aan politicologie, maar als reisleider heb ik het echte werk onder knie gekregen.”
F.W.
De boeken van Harlan Coben verschijnen bij De Boekerij. Op de foto Harlan Coben en Marc van Biezen. Van Marc van Biezen verschijnt binnenkort -terecht- de opvolger van Afwezigheidsasistente bij Foreign Media Books, helemaal nieuw dus: Ervaringsdeskundige. Binnenkort ook: interview met Minette Walters....Niet te missen. Tip: Schaduwzijde!!!!
Puch, dé gadget van het eerste uur…..
We schrijven 1969. De schoolvakantie was lang en ik had berekend dat ik met het werken bij een bollenboer net genoeg (345 harde guldens) kon verdienen om de opgevoerde Puch aan te schaffen die een klasgenoot weg deed wegens rijbewijs. Want je kon beter over geen bromfiets beschikken, dan over zo’n conventioneel exemplaar dat alleen gemaakt was om je van A naar B te brengen. We spreken dan over types als Sparta, Batavus, RAP, Berini, RAP en andere inmiddels vergeten brommers, die in het allerergste geval waren voorzien van beenbeschermers en een doorzichtig plastic windscherm. De brommer die je vader gebruikte: handschakeling en tegen de wind in niet sneller dan dertig. Voor de wind hield het op bij veertig, de wettelijke grens. Vaders en moeders (moeder zat vaak achterop) hielden zich in de hoogtijdagen der brommers keurig aan de wet. Het was nog voor de tijd van de PvdA-slogan: elke arbeider z’n eigen autootje. De brommer was het voertuig van de arbeidende massa.
Anders lag dat bij de bezitters van de Kreidler, type buikschuiver en de Zündapp. Vooral Kreidler was geliefd bij jongens die vielen op brillantine in het haar, soulmuziek, Elvis Presley en rock and roll. Sleutelen deden ze liever dan rijden. Doeners, geen denkers. Voor een kleine honderd per uur draaiden ze de hand niet om. Daarmee indruk makend op maten en meiden. Zeker geen verfijnde intellectuelen, die Kreidler broeders. Je moest altijd een beetje voor ze op je hoede wezen. Niet voor niks is de Nederlandse tak van de Hells Angels ontsproten aan een club Kreidler-sleutelaars. Brave huisvaders signaleerde je er zelden op. Wel op de Zündapp. Over dat laatste merk waren vriend en vijand het eens: als je wat degelijks wilde en niet voor lul wou rijden, dan was de neutraal / progressieve Zündapp je ding.
Maar dan de Puch. Zondermeer de eerste gadget in de geschiedenis die je kon pimpen, al bestonden die termen in de sixties nog niet... Anno 2008 is iedereen in gadgets en pimpt zelfs de simpelste ziel zich een ongeluk. Al is het maar een skin van een mobiel of de earphone van je I-Pod. Tegenwoordig is’t bijna een dagtaak om alle eenheidsworst in een persoonlijk tintje te kleuren…Met een Puch onderscheidde je je van de grauwe burgerij. Dacht je… Met een gepimpte Puch deed je hetzelfde, maar dan binnen de Puch gemeenschap. Pimp Puch Persoonlijk. Het verschil zat’m in details want ook de Puch was natuurlijk een slim marketing-concept. (dat woord was er destijds ook al…)
Een Puch rijder was nimmer vetkuif. Zie hem voor je met lange haren, Pink Floyd aanhanger (The Piper at the Gates of Dawn, Syd Barrett)Kerouac adept, tolerant jegens de medemens mits die dezelfde overtuigingen aanhing, experimenterend met een stickie hasj en vooral luisterend naar alternatieve muziek van Amerikaanse komaf. De Puch adept had een soort gespeelde nonchalance, hij deed onverschillig, maar betrachtte daar een uiterste nauwkeurigheid in. Denk aan het kapsel van Jeroen Pauw: het lijkt warrig, maar over elk haartje is nagedacht. Meiden mochten achterop, maar een Puch met buddy-seat was natuurlijk not done. Meiden záten achterop, omdat het statusverhogend wekte: naar beide kanten. Al was het afzien op de harde bagagedrager. Een jagersjas, groen met achter een split hoorde bij de outfit. Net als een pukkel om de schoolboeken te bergen. Uit de dump, geen neppers…
Een echte Puch werd meteen gestript. Allereerst moest het stuur het ontgelden. Minimaal een stuk hoger dan de versie die de fabriek afleverde. Echte fanaten lieten een stuur ontwerpen. Maar in de meeste gevallen kon er een gekromd, hoog en vooral heel erg anti ergonomisch exemplaar via het Puch toelevering circuit worden bemachtigd. Vaak was dat de plaatselijke fietsendealer.Tandwielen, sproeiers en nog wat onderdelen aan de carburateur waren voldoende om de grens van 40 km per uur te verhogen tot minstens 60. Handschakeling was voor watjes: drie versnellingen, met de voet. Dat was de serieuze Puch. Alleen beschilderen was uit den boze. Overspuiten was eveneens taboe: alleen bij hoge uitzondering zoals ernstige lakschade wegens averij, of bij aanschaf van een nieuw frame toegestaan. Fabrieksglimmend.
Mijn exemplaar mocht ik in juni 1969 mee naar huis nemen. Helemaal top. Behalve dat ik het hoge stuur verving door een gekromd hoefijzervormig exemplaar, hoefde er niks aan te gebeuren. Nou ja, het ‘potje,’ de wat sullige uitlaat die die naam niet mocht hebben, verving ik door een lange chroomstalen straalbuis. Scheelde ook aanmerkelijk in vermogen. Kortom: mijn Puch was er eentje om eer mee in te leggen. Met gemak haalde hij meer dan 80 echte kilometers. Bij tegenwind kroop de naald nog tegen de 70. Mooie verhouding van voor- en achtertandwiel, uitgeboorde cilinderkop en iets vaags met de koppakkingen.
Na drie weken onbezorgde easy riding stopte er een politiewagen met zwaailicht en werd mijn kroonjuweel naar de berm gedirigeerd. Zonder enig heen en weer gelul -in die tijd sprak je de prinsemarij niet tegen- werd het mobiel beslag genomen, en binnen tien minuten was ik Puch eigenaar af.. Van een agent kreeg ik een beetje geld om een buskaartje te kopen. Ik heb het hem later ook nog terug betaald. Je had dienders met een hart, toen. Drie weken later kreeg ik ’m terug. In onderdelen. De tandwielen waren verdwenen, het motorblok ontmanteld en de uitlaat lag ergens de schroothoop. “Bijna 80 in de stad,”mocht ik afkopen met 150 harde guldens aan boete.
Met het verkopen van wat obscure elpees en onderhandelen met de fietsenboer, werd de oude glorie deels hersteld. De eerste rit op de, vrijwel binnen elke wettelijke norm, maar helaas minder persoonsgerichte Puch was meteen de laatste. Met een snelheid van een kleine 35 km. per uur strak ik, zonder achterom te kijken, een stille landweg over, omdat aan de overkant een mij bekende Tomosrijder met panne aan zijn –surrogaat Puch stond. Want Tsjechisch en handschakeling, en goedkoper, zo’n Tomos. Maar Puch en Tomos: het schiep een band.
Een klap, daarna een absoluut niks, vervolgens verbaasd ontwaken op de intensive care. Waar een chirurg met een echte Black en Decker een gat door m’n onderbeen boorde, waardoor een staaf werd geduwd waarna het geheel aan een katrol met gewichten werd gekoppeld. Volgde een operatie, zodat het gebroken bovenbeen voor eeuwig intact zou blijven. Er werd een titanium pen in gezet. Zit er nog steeds. Veel plezier aan beleefd. S-5 aan die pen te danken, omdat ik tijdens mijn keuring voor het soldatenbestaan weigerde een briefje te tekenen dat defensie dat ding mocht verwijderen. Stapelgek verklaarden die dokters, iemand die met een pen in z’n lijf het leven door zou gaan …Ruim zes weken in bed gelegen, maanden met krukken gelopen. Spooky Tooth, Led Zeppelin, Hair en Aloha / Hitweek maakten het immobiele bestaan een beetje opwindend. Alhoewel, een Philips met kristalelement en monogeluid via de radio met lampen en het groene oog…Hifi, daar las je soms over. Wat het was wist bijna niemand. Maar bedrevenheid in hinkelen was ook wat waard. Vaak was ik zelf ‘s nachts later dan mijn krukken, die door vrienden met een automobiel ergens in de voortuin werden gedeponeerd.
De Puch kreeg ik in een hoek van 90 graden terug. De officier van justitie deed er een briefje bij dat ik niet zou worden vervolgd voor roekeloos rijden: hij vond dat gebroken been een straf die passend genoeg was (lijfstraffen????). Van de automobilist die mij en Puch in de kreukels reed, heb ik nimmer iets gehoord, behalve geruchten dat hij graag een borrel lustte en de gang er goed in had. Volgens de getuigende Tomosrijder, gaf de heer De Hoop, vol gas toen ik nog tegen de grond moest duikelen. Mij is door die officier nooit wat gevraagd. Mister De Hoop was gevlogen voor de politie poolshoogte kwam nemen. Die arriveerde op de onheilsplek toen ik al lang en breed met draden en gewichten, been omhoog, in de takels lag…
Tussen mij en Puch is het nooit meer iets geworden. Nog wel even een Tomos gehad, maar omdat ik geen sleutelaar was, bleef het behelpen. Hij kostte 50 gulden, er zat een slagje in het frame en de olie druppelde uit het carter. Roken deed het geval volop, lawaai maken eveneens. Snelheid maken helaas niet…
Met de komst van de verplichte helm was het afgelopen met de alternatieve Puch. Zelfs met de burgerlijke buikschuivers. Zeg maar met de brommer in het algemeen. De Kreidlerjongens lieten zich niet van de wijs brengen: zij stapten over op een Harley. Die is pas pimpbaar! We lezen nog dagelijks over ze. De Angels, die weten wel wat aanpassen aan het individu is. Puchs zie je nu nog wel eens bij verzamelaars. Techneuten die vroeger nooit het Puch gevoel hebben gehad, niet van Pink Floyd hielden en geen idee hebben wat een pukkel was. Zo’n Puch hoort een herinnering te blijven. Net als de jagersjas en The Piper at the Gates of Dawn….Die plaat is verdwenen, Syd Barrett stierf net als de Puch een stille dood en uit mijn hoofd: de laatste song van dat eerste Pink-Floyd album. Syd Barrett zingt: I’ve got a bike and I ride it, if you like it…Waarna de plaat in de groove bleef hangen
F.W.
Anders lag dat bij de bezitters van de Kreidler, type buikschuiver en de Zündapp. Vooral Kreidler was geliefd bij jongens die vielen op brillantine in het haar, soulmuziek, Elvis Presley en rock and roll. Sleutelen deden ze liever dan rijden. Doeners, geen denkers. Voor een kleine honderd per uur draaiden ze de hand niet om. Daarmee indruk makend op maten en meiden. Zeker geen verfijnde intellectuelen, die Kreidler broeders. Je moest altijd een beetje voor ze op je hoede wezen. Niet voor niks is de Nederlandse tak van de Hells Angels ontsproten aan een club Kreidler-sleutelaars. Brave huisvaders signaleerde je er zelden op. Wel op de Zündapp. Over dat laatste merk waren vriend en vijand het eens: als je wat degelijks wilde en niet voor lul wou rijden, dan was de neutraal / progressieve Zündapp je ding.
Maar dan de Puch. Zondermeer de eerste gadget in de geschiedenis die je kon pimpen, al bestonden die termen in de sixties nog niet... Anno 2008 is iedereen in gadgets en pimpt zelfs de simpelste ziel zich een ongeluk. Al is het maar een skin van een mobiel of de earphone van je I-Pod. Tegenwoordig is’t bijna een dagtaak om alle eenheidsworst in een persoonlijk tintje te kleuren…Met een Puch onderscheidde je je van de grauwe burgerij. Dacht je… Met een gepimpte Puch deed je hetzelfde, maar dan binnen de Puch gemeenschap. Pimp Puch Persoonlijk. Het verschil zat’m in details want ook de Puch was natuurlijk een slim marketing-concept. (dat woord was er destijds ook al…)
Een Puch rijder was nimmer vetkuif. Zie hem voor je met lange haren, Pink Floyd aanhanger (The Piper at the Gates of Dawn, Syd Barrett)Kerouac adept, tolerant jegens de medemens mits die dezelfde overtuigingen aanhing, experimenterend met een stickie hasj en vooral luisterend naar alternatieve muziek van Amerikaanse komaf. De Puch adept had een soort gespeelde nonchalance, hij deed onverschillig, maar betrachtte daar een uiterste nauwkeurigheid in. Denk aan het kapsel van Jeroen Pauw: het lijkt warrig, maar over elk haartje is nagedacht. Meiden mochten achterop, maar een Puch met buddy-seat was natuurlijk not done. Meiden záten achterop, omdat het statusverhogend wekte: naar beide kanten. Al was het afzien op de harde bagagedrager. Een jagersjas, groen met achter een split hoorde bij de outfit. Net als een pukkel om de schoolboeken te bergen. Uit de dump, geen neppers…
Een echte Puch werd meteen gestript. Allereerst moest het stuur het ontgelden. Minimaal een stuk hoger dan de versie die de fabriek afleverde. Echte fanaten lieten een stuur ontwerpen. Maar in de meeste gevallen kon er een gekromd, hoog en vooral heel erg anti ergonomisch exemplaar via het Puch toelevering circuit worden bemachtigd. Vaak was dat de plaatselijke fietsendealer.Tandwielen, sproeiers en nog wat onderdelen aan de carburateur waren voldoende om de grens van 40 km per uur te verhogen tot minstens 60. Handschakeling was voor watjes: drie versnellingen, met de voet. Dat was de serieuze Puch. Alleen beschilderen was uit den boze. Overspuiten was eveneens taboe: alleen bij hoge uitzondering zoals ernstige lakschade wegens averij, of bij aanschaf van een nieuw frame toegestaan. Fabrieksglimmend.
Mijn exemplaar mocht ik in juni 1969 mee naar huis nemen. Helemaal top. Behalve dat ik het hoge stuur verving door een gekromd hoefijzervormig exemplaar, hoefde er niks aan te gebeuren. Nou ja, het ‘potje,’ de wat sullige uitlaat die die naam niet mocht hebben, verving ik door een lange chroomstalen straalbuis. Scheelde ook aanmerkelijk in vermogen. Kortom: mijn Puch was er eentje om eer mee in te leggen. Met gemak haalde hij meer dan 80 echte kilometers. Bij tegenwind kroop de naald nog tegen de 70. Mooie verhouding van voor- en achtertandwiel, uitgeboorde cilinderkop en iets vaags met de koppakkingen.
Na drie weken onbezorgde easy riding stopte er een politiewagen met zwaailicht en werd mijn kroonjuweel naar de berm gedirigeerd. Zonder enig heen en weer gelul -in die tijd sprak je de prinsemarij niet tegen- werd het mobiel beslag genomen, en binnen tien minuten was ik Puch eigenaar af.. Van een agent kreeg ik een beetje geld om een buskaartje te kopen. Ik heb het hem later ook nog terug betaald. Je had dienders met een hart, toen. Drie weken later kreeg ik ’m terug. In onderdelen. De tandwielen waren verdwenen, het motorblok ontmanteld en de uitlaat lag ergens de schroothoop. “Bijna 80 in de stad,”mocht ik afkopen met 150 harde guldens aan boete.
Met het verkopen van wat obscure elpees en onderhandelen met de fietsenboer, werd de oude glorie deels hersteld. De eerste rit op de, vrijwel binnen elke wettelijke norm, maar helaas minder persoonsgerichte Puch was meteen de laatste. Met een snelheid van een kleine 35 km. per uur strak ik, zonder achterom te kijken, een stille landweg over, omdat aan de overkant een mij bekende Tomosrijder met panne aan zijn –surrogaat Puch stond. Want Tsjechisch en handschakeling, en goedkoper, zo’n Tomos. Maar Puch en Tomos: het schiep een band.
Een klap, daarna een absoluut niks, vervolgens verbaasd ontwaken op de intensive care. Waar een chirurg met een echte Black en Decker een gat door m’n onderbeen boorde, waardoor een staaf werd geduwd waarna het geheel aan een katrol met gewichten werd gekoppeld. Volgde een operatie, zodat het gebroken bovenbeen voor eeuwig intact zou blijven. Er werd een titanium pen in gezet. Zit er nog steeds. Veel plezier aan beleefd. S-5 aan die pen te danken, omdat ik tijdens mijn keuring voor het soldatenbestaan weigerde een briefje te tekenen dat defensie dat ding mocht verwijderen. Stapelgek verklaarden die dokters, iemand die met een pen in z’n lijf het leven door zou gaan …Ruim zes weken in bed gelegen, maanden met krukken gelopen. Spooky Tooth, Led Zeppelin, Hair en Aloha / Hitweek maakten het immobiele bestaan een beetje opwindend. Alhoewel, een Philips met kristalelement en monogeluid via de radio met lampen en het groene oog…Hifi, daar las je soms over. Wat het was wist bijna niemand. Maar bedrevenheid in hinkelen was ook wat waard. Vaak was ik zelf ‘s nachts later dan mijn krukken, die door vrienden met een automobiel ergens in de voortuin werden gedeponeerd.
De Puch kreeg ik in een hoek van 90 graden terug. De officier van justitie deed er een briefje bij dat ik niet zou worden vervolgd voor roekeloos rijden: hij vond dat gebroken been een straf die passend genoeg was (lijfstraffen????). Van de automobilist die mij en Puch in de kreukels reed, heb ik nimmer iets gehoord, behalve geruchten dat hij graag een borrel lustte en de gang er goed in had. Volgens de getuigende Tomosrijder, gaf de heer De Hoop, vol gas toen ik nog tegen de grond moest duikelen. Mij is door die officier nooit wat gevraagd. Mister De Hoop was gevlogen voor de politie poolshoogte kwam nemen. Die arriveerde op de onheilsplek toen ik al lang en breed met draden en gewichten, been omhoog, in de takels lag…
Tussen mij en Puch is het nooit meer iets geworden. Nog wel even een Tomos gehad, maar omdat ik geen sleutelaar was, bleef het behelpen. Hij kostte 50 gulden, er zat een slagje in het frame en de olie druppelde uit het carter. Roken deed het geval volop, lawaai maken eveneens. Snelheid maken helaas niet…
Met de komst van de verplichte helm was het afgelopen met de alternatieve Puch. Zelfs met de burgerlijke buikschuivers. Zeg maar met de brommer in het algemeen. De Kreidlerjongens lieten zich niet van de wijs brengen: zij stapten over op een Harley. Die is pas pimpbaar! We lezen nog dagelijks over ze. De Angels, die weten wel wat aanpassen aan het individu is. Puchs zie je nu nog wel eens bij verzamelaars. Techneuten die vroeger nooit het Puch gevoel hebben gehad, niet van Pink Floyd hielden en geen idee hebben wat een pukkel was. Zo’n Puch hoort een herinnering te blijven. Net als de jagersjas en The Piper at the Gates of Dawn….Die plaat is verdwenen, Syd Barrett stierf net als de Puch een stille dood en uit mijn hoofd: de laatste song van dat eerste Pink-Floyd album. Syd Barrett zingt: I’ve got a bike and I ride it, if you like it…Waarna de plaat in de groove bleef hangen
F.W.
Gangsta Paradise
Gistermiddag werd het eerste exemplaar van Steve Brown in Gangsta Paradise, het nieuwe boek met onthullingen uit de mondiale onderwereld gepresnteerd. Het eerste exemplaar werd uitgereikt aan mr. Gerard Spong. We komen er nog uitebreid op terug, maar willen alvast wel vertellen dat Brown in dit boek z'n vleugels verder heeft uitgeslagen. Hij vertelt met vaart en humor over belevenissen over over de zo'n beetje de hele aardbol plaats vonden. Verslagen uit de onderbuiken van Lagos, Afghanistan, Oost-Europa worden afgewisseld met onthullende inkijkjes in het nauwe blikveld waar Nederlandse onder- en bovenwereld elkaar ontmoeten. Fascinerend materiaal...Bonus: een nawoord over -hoe kan het anders- Peter R.de Vries, die overigens op deze presentatie schitterde door afwezigheid. Steve Brown is geen helderziende, maar wel een goed waarnemer: hij kent de handel en wandel van Nederlands' bekendste, steeds meer in opspraak rakende 'misdaadverslaggever' trouwens als geen ander. De voorspelling die Brown eerder ver voor de uitzending, aan uw en enkele andere verslaggevers deed, over de aanpak die Joran van der Sloot te wachten stond, en waarvan de strekking luidde: hij gaat die labiele jongen volstoppen met drank en drugs om te scoren, bleek inderdaad de pijnlijke waarheid....
Op de foto hiernaast leest mr. Spong aandachtig het eerste exemplaar. Foto boven: Brown in gesprek met de pers. Zie ook: http://stevenbrown.web-log.nl/stevenbrown/2008/02/steve_brown_in_.html
En mis ook de info op
www.elmar.nl niet
Het boek is verschenen bij uitgeverij Elmar.
Adams rib, of hoe de ego's van Peter, Jeroen en Paul ontstonden...
Wat is het probleem Eva?
God, ik weet dat u me heeft ontworpen en ook deze schitterende tuin en deze prachtige dieren, vooral die grappige slang, maar weet u, ik ben niet echt gelukkig.
Wat mankeert er aan dat geluk Eva?
Lieve God, ik verveel me zo, voel me ongelooflijk alleen en goedbeschouwd lust ik eigenlijk niet eens appels.
Nou , ik weet er wat op: ik ga een man voor je maken. En ook een televisie.
Wat is een man dan God? En een televisie, wat is dat?
Een man Eva, is een gebrekkig, laag ontwikkeld wezen, met heel veel slechte eigenschappen. En een televisie is een medium waarop hij die eigenschappen aan andere wezens laat zien.
De man zal liegen, overspel plegen en bovenal zal hij heel erg ijdel zijn. Het zal hem aan gevoel voor humor ontbreken en hij zal zelfs dode dingen gebruiken om de kijkcijfers op te krikken. Hij zal niet al te slim wezen, dus heeft hij jouw advies nodig om zijn manier van denken zo nu en dan een beetje bij te sturen. Hij zal een over weinig emotioneel inlevingsvermogen beschikken en ook daarin zul je hem terzijde moeten staan. Bovendien ziet hij er niet echt super uit, vooral niet in opgewonden staat, maar omdat jij degene bent, die niet alleen wil zijn, zal ik hem zo in elkaar zetten dat hij je lichamelijke lusten kan bevredigen. Ik denk dat je je met hem niet meer zult vervelen!
Nou God, dat is nogal wat. Maar u kennende: zit daar soms iets achter? Een addertje onder het gras? Slangen
Je hebt me door Eva. Voor wat hoort wat, zo heb ik de wereld nou eenmaal in mekaar gefoezeld.. Als ik meer dan die zes dagen had gehad had het er misschien anders uit gezien. Beschouw het maar als een spoedklus!
En wat is dat addertje onder het gras dan, almachtige vader?
Zoals ik al zei: hij zal trots zijn, arrogant, ijdel, kortom hij zal over een bijzonder groot EGO beschikken….Daarom moet jij hem laten geloven –want hij is goedgelovig- dat hij als eerste en beste is gemaakt en de hoogste kijkcijfers trekt…En dat zal ons geheimpje blijven. Je weet wel, van vrouw tot vrouw….
Thanks to the Ministry of Silly Thoughts
God, ik weet dat u me heeft ontworpen en ook deze schitterende tuin en deze prachtige dieren, vooral die grappige slang, maar weet u, ik ben niet echt gelukkig.
Wat mankeert er aan dat geluk Eva?
Lieve God, ik verveel me zo, voel me ongelooflijk alleen en goedbeschouwd lust ik eigenlijk niet eens appels.
Nou , ik weet er wat op: ik ga een man voor je maken. En ook een televisie.
Wat is een man dan God? En een televisie, wat is dat?
Een man Eva, is een gebrekkig, laag ontwikkeld wezen, met heel veel slechte eigenschappen. En een televisie is een medium waarop hij die eigenschappen aan andere wezens laat zien.
De man zal liegen, overspel plegen en bovenal zal hij heel erg ijdel zijn. Het zal hem aan gevoel voor humor ontbreken en hij zal zelfs dode dingen gebruiken om de kijkcijfers op te krikken. Hij zal niet al te slim wezen, dus heeft hij jouw advies nodig om zijn manier van denken zo nu en dan een beetje bij te sturen. Hij zal een over weinig emotioneel inlevingsvermogen beschikken en ook daarin zul je hem terzijde moeten staan. Bovendien ziet hij er niet echt super uit, vooral niet in opgewonden staat, maar omdat jij degene bent, die niet alleen wil zijn, zal ik hem zo in elkaar zetten dat hij je lichamelijke lusten kan bevredigen. Ik denk dat je je met hem niet meer zult vervelen!
Nou God, dat is nogal wat. Maar u kennende: zit daar soms iets achter? Een addertje onder het gras? Slangen
Je hebt me door Eva. Voor wat hoort wat, zo heb ik de wereld nou eenmaal in mekaar gefoezeld.. Als ik meer dan die zes dagen had gehad had het er misschien anders uit gezien. Beschouw het maar als een spoedklus!
En wat is dat addertje onder het gras dan, almachtige vader?
Zoals ik al zei: hij zal trots zijn, arrogant, ijdel, kortom hij zal over een bijzonder groot EGO beschikken….Daarom moet jij hem laten geloven –want hij is goedgelovig- dat hij als eerste en beste is gemaakt en de hoogste kijkcijfers trekt…En dat zal ons geheimpje blijven. Je weet wel, van vrouw tot vrouw….
Thanks to the Ministry of Silly Thoughts
Mormonen, fundamentalisme en moord
.
Under the Banner of Heaven
Jon Krakauer
“One is often told that it’s a very wrong idea to attack religion, because religion makes men virtuous. So I am told; I have not noticed it…You find as you look around the world that every single bit in humane feeling, every improvement in the criminal law, every step toward diminution of war, every step toward better treatment of the colored races, or every mitigation of slavery, every moral progress that there has been in the world, has been consistently opposed by the organized churches of the world.
My own view on religion is that of Lucretius. I regard it as a disease born of fear and as a source of untold misery to the human race. I cannot, however, deny that it has made some contributions to civilization. It helped in early days to fix the calendar, and it caused Egyptian priests to chronicle eclipses with such care that in time they became able to predict them. These two services I am prepared to acknowledge, but I do not know of any others.”
Deze woorden en een paar opmerkingen over het taboe op het spreken over seksualiteit leverden de filosoof Bertrand Russell aan het eind van de jaren twintig bijna een gevangenisstraf op en kostten hem een professoraat. Kritiek op godsdienst is een heikel punt. En godsdiensten hebben sinds het eind van jaren twintig niet aan kracht verloren: integendeel. Het Christendom mag zich in grote lijnen enigszins hebben aangepast aan het moderne denken: in wezen is het conservatief en repressief. Neem bijvoorbeeld het feit dat in veel Amerikaanse staten de evolutietheorie van Darwin –op last van de overheid!- niet onderwezen mag worden. Om maar niet te spreken over de islam, de godsdienst waarin elke gedachte die niet strookt met de letterlijke tekst van de Koran, desnoods te vuur en te zwaard wordt bestreden. Gelukkig houdt niet elke gelovige zich aan de letter van het Woord. Was dat wel het geval dan zou het er nog droeviger voorstaan met de wereld en de inquisitie een normaal onderdeel van het dagelijks bestaan...
Godsdiensten worden geïnterpreteerd door hun aanhangers en niet zelden verlaten met het verglijden van de tijd de oorspronkelijke leerstellingen. Maar soms mondt dat uit in strengere dogma’s, sen zie je dat volgelingen zich in eenhardere richting ontwikkelen dan het moedergeloof. En dan heb je weer een ‘Artikel zoveel’. Kerkscheuringen zijn van alle tijden. Het Christendom heeft zich aanvankelijk als een sekte rond de goeroe Jezus, afgescheiden van het Jodendom. De eerste Christenen waren volgelingen van een prediker met een afwijkend verhaal, verkondigd door een man met charisma. Hij trok het land door, omringd door twaalf discipelen en presenteerde zich als ‘de zoon van God.’ Dat wilde er niet in bij de joden. Zij wachten nog steeds op de messias, noemen Jezus een charlatan en ziehier: de controverse tussen joden en christenen. Wie weet was Jezus de eerste malloot die dacht hij Jezus was….
Jon Krakauer groeide op binnen een mormoonse gemeenschap. Hij keerde het geloof de rug toe, trok de wijde wereld in en schreef een paar schitterende boeken. Into Tin Air is zijn onthutsende verslag van een beklimming van de Vreest waarbij een tiental klimmers, onder wie zijn vriend , de Nieuw-Zeelander Bob Hall om het leven kwam. Krakauer zelf kon het na vertellen en dat boek is een standaardwerk over de risico’s van het moderne klimmen geworden. Ook schreef hij Indo the Wild. De markant invoelbare analyse van een survival in het ruigste deel van Alsaka die op een drama uitliep. Zijn werk ontstijgt de doorsnee reisverslagen, door een soort van diep spirituele –geen godsdienstige!- inslag. Voor Krakauer is het doorbreken van grenzen een filosofische bezigheid, ontdaan van heroïek. In Under the Banner of heaven gaat Krakauer terug naar zijn roots. De mormoonse gemeenschap. Het boek is een onthutsende documentatie over een fundamentalistische tak van deze sekte in Utah en Arizona, de beide staten in Amerika waarin de leer van stichter en selfmade profeet Joseph Smith het wijdst verbreid en diepst geworteld is.
Zoals de bijbels figuur Mozes aan de wieg van het jodendom stond –god leverde hem vanaf een berg twee stenen tafels waarop de tien geboden stonden gegraveerd, terwijl het volk onder invloed van alcohol en opzwepende muziek rond het gouden kalf danste- zo beweerde deze Smith dat hij via een visioen in het bezit kwam van een aantal gouden platen waarop God hem het boek van Mormon openbaarde. Zijn volgelingen hebben het bewijsmateriaal nooit onder ogen gehad, maar Smith had in tegenstelling tot Mozes, de beschikking over een drukpers. Hij stuurde grote oplages van zijn visie op God’s woord de wereld in en vooral in Utah en Arizona viel dat in vruchtbare aarde. De gevestigde kerken zagen een concurrent.
“The book of Mormon has been placed in our hands. A viler imposition was never practiced. It is an evidence of fraud, blasphemy, and credulity, shocking, both to Christians and moralists.”
Aldus een citaat uit een Amerikaanse krant uit de negentiende eeuw.
Smith’s leer legde Het Woord het uit als een typisch Amerikaans verschijnsel. Zo was de hof van Eden, de woonplaats van de eerste mensen, Adam en Eva, niet gelokaliseerd in het Midden-Oosten, maar in Jackson County, Missouri. Daar wilde Smith ook een nieuw Jeruzalem stichten, maar dat kwam niet van de grond omdat er te nog te weinig fondsen en volgers waren. Bovendien zagen autoriteiten de groeiende sekte als een bedreiging voor hun eigen macht. Die tegenwerking maakte de mormonen alleen maar krachtiger: ook claimden ‘het uitverkoren volk’ te zijn. Smith, gesterkt door zijn macht, gebruikte dezelfde taal die Bush onlangs sprak; “Wie niet met ons is, is tegen ons.’ Missouri, hevig verdeeld in een pro en contra Smith denkers, stond even op de rand van een burgeroorlog.
De aanhang van Smith bleef groeien en zelfs na zijn dood –merkwaardig, want een sekte verdwijnt vaak met zijn leider- bleven de mormonen de snelst groeiende sekte in de V.S. Vooral op het platteland. De structuur is, zoals bij elke sekte, streng hiërarchisch. de man is de baas, de vrouw is dienstbaar en kranten en boeken, anders dan van mormoonse snit, zijn verboden. Drank en drugs zijn eveneens taboe. Maar Krakauer toont aan dat die vernis maar dun gelaagd is. Hedonisme speelt wel degelijk een grote rol binnen de mormoonse gemeenschap. Vermoedelijk als ontsnapping aan de saaie routine, maar misschien ook door het feit dat mormonen, hoewel uitverkoren, niets menselijks vreemd is. Incest en polygamie zijn opvallend vaak terugkerende thema’s als je de geschiedenis over de sekte tegen het licht houdt.. Krakauer beschrijft in zijn boek een aantal akelige gevallen van vrouwen die gedwongen, op jonge leeftijd wedren uitgehuwelijkt, vervolgens probeerden te ontsnappen en daarom hun respectievelijke mannen en broeders werden vermoord. Volgens de regels van religieus geweld werd hun de keel afgesneden. Zelfs een baby ontkwam niet aan de slachtpartij, want de broeders achtten het niet onaannemelijk dat het kwaad van de moeder op de pasgeborene was overgegaan… Oude mannen, die samenleven met tientallen jonge vrouwen zijn geen uitzondering in fundamentalistische mormoonse gemeenschappen. Bizar voorbeeld is een mormoon van 93 die een dertienjarige vrouw erbij krijgt. Omdat dit alles onder de noemer vrijheid van godsdienst valt is het voor de buitenwereld moeilijk om een voet tussen de deur te krijgen. Het boek van Krakauer is nauwelijks opgemerkt. Zo gewoon zijn die praktijken. Hij toont aan dan fundamentalisme allerminst een islamitisch fenomeen is…Natuurlijk steunt niet elke mormoon deze duistere praktijken, maar om nou te zeggen dat de rekkelijken veel tegengas biedt is bezijden de waarheid. Horen zien en zwijgen. Zorgwekkend is wel dat rare club nog steeds groeit is, inclusief de fundamentalistische tak.
“Mormonism is one of the most boldly innovating developments in the history of religions. Its aggressive theocratic claims, political aspirations, and use of force.”
By the way: ze hebben ook uw naam en adrs in hun bestand!!!
Nederlandse vertaling: Prometheus
F.W.
Under the Banner of Heaven
Jon Krakauer
“One is often told that it’s a very wrong idea to attack religion, because religion makes men virtuous. So I am told; I have not noticed it…You find as you look around the world that every single bit in humane feeling, every improvement in the criminal law, every step toward diminution of war, every step toward better treatment of the colored races, or every mitigation of slavery, every moral progress that there has been in the world, has been consistently opposed by the organized churches of the world.
My own view on religion is that of Lucretius. I regard it as a disease born of fear and as a source of untold misery to the human race. I cannot, however, deny that it has made some contributions to civilization. It helped in early days to fix the calendar, and it caused Egyptian priests to chronicle eclipses with such care that in time they became able to predict them. These two services I am prepared to acknowledge, but I do not know of any others.”
Deze woorden en een paar opmerkingen over het taboe op het spreken over seksualiteit leverden de filosoof Bertrand Russell aan het eind van de jaren twintig bijna een gevangenisstraf op en kostten hem een professoraat. Kritiek op godsdienst is een heikel punt. En godsdiensten hebben sinds het eind van jaren twintig niet aan kracht verloren: integendeel. Het Christendom mag zich in grote lijnen enigszins hebben aangepast aan het moderne denken: in wezen is het conservatief en repressief. Neem bijvoorbeeld het feit dat in veel Amerikaanse staten de evolutietheorie van Darwin –op last van de overheid!- niet onderwezen mag worden. Om maar niet te spreken over de islam, de godsdienst waarin elke gedachte die niet strookt met de letterlijke tekst van de Koran, desnoods te vuur en te zwaard wordt bestreden. Gelukkig houdt niet elke gelovige zich aan de letter van het Woord. Was dat wel het geval dan zou het er nog droeviger voorstaan met de wereld en de inquisitie een normaal onderdeel van het dagelijks bestaan...
Godsdiensten worden geïnterpreteerd door hun aanhangers en niet zelden verlaten met het verglijden van de tijd de oorspronkelijke leerstellingen. Maar soms mondt dat uit in strengere dogma’s, sen zie je dat volgelingen zich in eenhardere richting ontwikkelen dan het moedergeloof. En dan heb je weer een ‘Artikel zoveel’. Kerkscheuringen zijn van alle tijden. Het Christendom heeft zich aanvankelijk als een sekte rond de goeroe Jezus, afgescheiden van het Jodendom. De eerste Christenen waren volgelingen van een prediker met een afwijkend verhaal, verkondigd door een man met charisma. Hij trok het land door, omringd door twaalf discipelen en presenteerde zich als ‘de zoon van God.’ Dat wilde er niet in bij de joden. Zij wachten nog steeds op de messias, noemen Jezus een charlatan en ziehier: de controverse tussen joden en christenen. Wie weet was Jezus de eerste malloot die dacht hij Jezus was….
Jon Krakauer groeide op binnen een mormoonse gemeenschap. Hij keerde het geloof de rug toe, trok de wijde wereld in en schreef een paar schitterende boeken. Into Tin Air is zijn onthutsende verslag van een beklimming van de Vreest waarbij een tiental klimmers, onder wie zijn vriend , de Nieuw-Zeelander Bob Hall om het leven kwam. Krakauer zelf kon het na vertellen en dat boek is een standaardwerk over de risico’s van het moderne klimmen geworden. Ook schreef hij Indo the Wild. De markant invoelbare analyse van een survival in het ruigste deel van Alsaka die op een drama uitliep. Zijn werk ontstijgt de doorsnee reisverslagen, door een soort van diep spirituele –geen godsdienstige!- inslag. Voor Krakauer is het doorbreken van grenzen een filosofische bezigheid, ontdaan van heroïek. In Under the Banner of heaven gaat Krakauer terug naar zijn roots. De mormoonse gemeenschap. Het boek is een onthutsende documentatie over een fundamentalistische tak van deze sekte in Utah en Arizona, de beide staten in Amerika waarin de leer van stichter en selfmade profeet Joseph Smith het wijdst verbreid en diepst geworteld is.
Zoals de bijbels figuur Mozes aan de wieg van het jodendom stond –god leverde hem vanaf een berg twee stenen tafels waarop de tien geboden stonden gegraveerd, terwijl het volk onder invloed van alcohol en opzwepende muziek rond het gouden kalf danste- zo beweerde deze Smith dat hij via een visioen in het bezit kwam van een aantal gouden platen waarop God hem het boek van Mormon openbaarde. Zijn volgelingen hebben het bewijsmateriaal nooit onder ogen gehad, maar Smith had in tegenstelling tot Mozes, de beschikking over een drukpers. Hij stuurde grote oplages van zijn visie op God’s woord de wereld in en vooral in Utah en Arizona viel dat in vruchtbare aarde. De gevestigde kerken zagen een concurrent.
“The book of Mormon has been placed in our hands. A viler imposition was never practiced. It is an evidence of fraud, blasphemy, and credulity, shocking, both to Christians and moralists.”
Aldus een citaat uit een Amerikaanse krant uit de negentiende eeuw.
Smith’s leer legde Het Woord het uit als een typisch Amerikaans verschijnsel. Zo was de hof van Eden, de woonplaats van de eerste mensen, Adam en Eva, niet gelokaliseerd in het Midden-Oosten, maar in Jackson County, Missouri. Daar wilde Smith ook een nieuw Jeruzalem stichten, maar dat kwam niet van de grond omdat er te nog te weinig fondsen en volgers waren. Bovendien zagen autoriteiten de groeiende sekte als een bedreiging voor hun eigen macht. Die tegenwerking maakte de mormonen alleen maar krachtiger: ook claimden ‘het uitverkoren volk’ te zijn. Smith, gesterkt door zijn macht, gebruikte dezelfde taal die Bush onlangs sprak; “Wie niet met ons is, is tegen ons.’ Missouri, hevig verdeeld in een pro en contra Smith denkers, stond even op de rand van een burgeroorlog.
De aanhang van Smith bleef groeien en zelfs na zijn dood –merkwaardig, want een sekte verdwijnt vaak met zijn leider- bleven de mormonen de snelst groeiende sekte in de V.S. Vooral op het platteland. De structuur is, zoals bij elke sekte, streng hiërarchisch. de man is de baas, de vrouw is dienstbaar en kranten en boeken, anders dan van mormoonse snit, zijn verboden. Drank en drugs zijn eveneens taboe. Maar Krakauer toont aan dat die vernis maar dun gelaagd is. Hedonisme speelt wel degelijk een grote rol binnen de mormoonse gemeenschap. Vermoedelijk als ontsnapping aan de saaie routine, maar misschien ook door het feit dat mormonen, hoewel uitverkoren, niets menselijks vreemd is. Incest en polygamie zijn opvallend vaak terugkerende thema’s als je de geschiedenis over de sekte tegen het licht houdt.. Krakauer beschrijft in zijn boek een aantal akelige gevallen van vrouwen die gedwongen, op jonge leeftijd wedren uitgehuwelijkt, vervolgens probeerden te ontsnappen en daarom hun respectievelijke mannen en broeders werden vermoord. Volgens de regels van religieus geweld werd hun de keel afgesneden. Zelfs een baby ontkwam niet aan de slachtpartij, want de broeders achtten het niet onaannemelijk dat het kwaad van de moeder op de pasgeborene was overgegaan… Oude mannen, die samenleven met tientallen jonge vrouwen zijn geen uitzondering in fundamentalistische mormoonse gemeenschappen. Bizar voorbeeld is een mormoon van 93 die een dertienjarige vrouw erbij krijgt. Omdat dit alles onder de noemer vrijheid van godsdienst valt is het voor de buitenwereld moeilijk om een voet tussen de deur te krijgen. Het boek van Krakauer is nauwelijks opgemerkt. Zo gewoon zijn die praktijken. Hij toont aan dan fundamentalisme allerminst een islamitisch fenomeen is…Natuurlijk steunt niet elke mormoon deze duistere praktijken, maar om nou te zeggen dat de rekkelijken veel tegengas biedt is bezijden de waarheid. Horen zien en zwijgen. Zorgwekkend is wel dat rare club nog steeds groeit is, inclusief de fundamentalistische tak.
“Mormonism is one of the most boldly innovating developments in the history of religions. Its aggressive theocratic claims, political aspirations, and use of force.”
By the way: ze hebben ook uw naam en adrs in hun bestand!!!
Nederlandse vertaling: Prometheus
F.W.
U-boten en wrakduikers
Toen Rudolf Hess op 10 mei 1941 zijn mysterieuze solotocht naar Engeland ondernam, werd hij meteen door de Nazi’s en de Engelsen voor gek verklaard. Een snelle en vooral vreemde conclusie want tot die dag was Hess de tweede man onder Hitler Het is onwaarschijnlijk dat Hitler (die in die dagen misschien wel een beetje gek was, maar beslist niet helemaal) een idioot als opvolger zou kiezen. Hess brak bij de landing aan zijn parachute zijn enkel, werd opgepakt en door de Britten van de buitenwereld afgesloten. Of later in de Spandau gevangenis de echte Hess gevangen zat, of een dubbelganger is een raadsel dat nog steeds niet is opgelost. Wel wist Hess waarschijnlijk méér dan wie ook, die in de kringen rond Hitler verkeerde. Reden voor de Britten om zoveel mogelijk informatie uit hem te trekken. Of daar marteling bij kwam kwam kijken, is niet officieel naar buiten gekomen, wel dat Hess meerdere malen klaagde dat hij was gedrogeerd. Vermoedelijk was zijn voedsel zo nu en dan vermengd met natrium penthotal , in grote dosering een narcosemiddel, in lagere doseringen wekt het hallucinaties op.Het wordt nu nog wel gebruikt als ‘waarheidsserum.’
Hess kwam naar eigen zeggen om te bemiddelen tussen de nazi’s en de Engelsen om escaleren van de oorlog tussen beide landen voorkomen (Hitler zou de Sovjets aanvallen en was in die tijd strateeg genoeg, dacht men…. om te beseffen dat een oorlog op twee fronten een onhaalbare kaart was.) Uit vastgelegde gesprekken blijkt dat Hess wel degelijk een punt had toen hij beweerde dat Duitsland een cordon van U-boten rond Engeland zou leggen, waardoor het land, net als in de eerste wereldoorlog, afgesneden zou zijn van olie en voedsel die van overzee moest komen.. Hess nam aan dat de Britse bevolking dat niet zou pikken, evenals een groot deel van de Britse adel, die banger was voor Rusland dan voor de Duitsers. Bij een van die, waarschijnlijk door een Britse elite georganiseerde bijeenkomsten was ook Prins Bernhard aanwezig. Ergens in Schotland waar ook een deel van de Britse koninklijke familie verbleef. In brede kring wordt aangenomen dat het vliegtuig waarin Hess vertrok, is gesaboteerd waardoor het tegen een Schotse heuvel crashte. Propagandistische motieven dreven de slimme Churchill ertoe om de mythe Hess te laten ‘voortleven.’ In ieder geval werd na Hess’ aankomst de strijd tegen de Duitse onderzeeërs intensiever. In 1939 bevonden zich minstens 49 U-boten in de Britse wateren. Formeel waren Engeland en Duitsland op dat moment nog niet fullblown in oorlog, maar schermutselingen namen toe..
De directe belangstelling van Hitler richtte zich op het uitbreiden van “Lebensraum” in het oosten. In snel tempo had hij grote delen van de Balkan en Tsjechië geannexeerd . De ‘geallieerden’ keken sputterend toe.. Engeland had wel garanties aan Polen gegeven. Engeland ging overstag toen de Duitsters 1939 provocaties uitvoerden bij een Poolse grenspost, de schuld daarvan toeschreven aan de Polen. Vervolgens wist Hitler met de snelle Blitzkrieg het land in handen te krijgen. Churchill moest wel reageren Hitler verwachtte zelfs een soort van oorlogsverklaring, met in het achterhoofd de gedachte dat de geallieerden, zoals steeds daarvoor, niet zouden overgaan tot een totale oorlog. Plannen voor een invasie in Engeland waren in die dagen daarom nog niet concreet. Inderdaad hing ging er een waarschuwing uit en stelde Engeland een laatste ultimatum. Hitler had beloofd zich aan de Haagse conventie te houden, wat inhield dat het oorlogsrecht zou gelden en hij geen vijandelijkheden tegenover niet-militaire doelen zou beramen. Wel behield hij zich het recht voor militair transport aan te vallen, dat viel immers binnen de regels..
De Athenia, een groot passagierschip, was in die noodlottige dagen onderweg van Engeland naar Amerika. Het had meer dan veertienhonderd passagiers aan boord. Dat de situatie in Europa uiterst gespannen was, ontging vele opvarenden, hoewel ze om een eventuele oorlog te ontlopen onderweg waren, voor hun gevoel ver van het toekomstige strijdtoneel.
Op minder dan 100 mijl afstand bevond zich een U-boot onder het bevel van Fritz Lemp, een commandant met veel ervaring en eentje die werd geacht de voorschriften te kennen en zich daaraan te houden. Maar het liep anders. Hij ontving (de enigma machine bestond nog niet in operationele vorm) het volgende bericht van het Duitse opperbevel. “Vijandelijkheden met Engeland terstond aanvangen. Handelsoorlog strikt overeenkomstig operationele orders. Frankrijk acht zich vanaf 17.00 uur in oorlog met Duitsland (dat Lemp concludeerde dat Engeland zou volgen, ligt natuurlijk voor de hand F.W.). Uw acties, ook bij optreden tegen handelsschepen zijn slechts verdedigend.” De, mede onder druk van de Britten gemaakte bepalingen, waaraan Hitler zich had geconformeerd luidden onder meer: “Het is onwettig een schip tot zinken te brengen alvorens de passagiers, de bemanning en de scheepspapieren op een veilige plaats te hebben gebracht. Te dien einde worden scheepssloepen niet als een veilige plaats aangemerkt, tenzij de veiligheid van de passagiers en bemanning onder de heersende weersomstandigheden en zeegang gewaarborgd is door de nabijheid van land of de aanwezigheid van een ander handelsvaartuig dat in staat is hen aan boord te nemen.” Hitler nam dit voorschrift serieus om een oorlog met de westelijke mogendheden te voorkomen. Want hij zag wel degelijk in dat er een kans bestond dat de Amerikanen de westelijke mogendheden zouden steunen en voelde in die periode dus niet echt veel voor een totale oorlog met Engeland, ook al was Duitsland maritiem ver op de Britten vooruit. Voor het oog had Churchill de touwtjes stevig in handen, maar binnenskamers was de oppositie tegen hem groter dan naar buiten werd voorgesteld. Engeland was de loopgraven van WO 1 nog niet vergeten. Van de holocaust had nog niemand gehoord, ofschoon Mein Kampf bange vermoedens rechtvaardigde.
.
De commandant van de U-boot zag een missie voor zich weggelegd en had geen tijd om in de handboeken het oorlogsrecht na te pluizen. Hij ondernam actie, weliswaar buiten de officiële kaders om, maar toch actie. Omdat de Athenia een zigzag koers aanhield ligt het voor de hand dat Lemp er echt van overtuigd was een vijandelijk schip in het vizier te hebben. Dat blijkt ook uit het feit dat beide schepen geen radiocontact hadden. Lemp zou zich dan, in zijn ogen, als vijand hebben verraden. Of was hij van kwade wil en koerste hij bewust op het bomvolle passagierschip af? In ieder geval was Lemp, tegen alle nationale en internationale voorschriften in van plan om zijn prooi te torpederen. Hij vuurde enkele torpedo’s af en zag de Athenia snel zinken. Om de passagiers maakte Lemp zich geen zorgen: na zijn heldendaad dook hij snel onder, het getorpedeerde schip reddeloos achterlatend. Op wonderbaarlijke wijze werden er nog ruim 1300 passagiers gered door een paar torpedojagers en een Amerikaans vrachtschip. Deze eerste rechtstreeks tegen burgers gerichte oorlogsdaad van Nazi Duitsland kostte aan 118 mensen het leven. Naar verluidt was Hitler witheet toen hij hoorde wat zijn commandant had gedaan en drong het door dat de totale oorlog tussen Frankrijk, Engeland en Duitsland een feit was. En dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn voor de Amerikanen in het spel zouden worden betrokken. Daarbij komt nog dat de Kriegsmarine niet Hitler’s favoriete legerdeel was. Vooral de SS en de marine hadden een slechte verhouding. De marine had een traditie van eerlijk zeemanschap: de SS introduceerde grof geweld en ook al waren zij echte vechtjassen, de SS-mentaliteit was de marine een doorn in het oog. Maar het nut van onderzeeboten werd door Hitler serieus genomen. Vooral in het begin van de oorlog torpedeerden ze talloze schepen. Dat veranderde pas toen de radar werd ontwikkeld en de geallieerden in konvooien gingen varen. Maar tot ver in de oorlog bleven het de sluipmoordenaars van de oceanen.
Het leven op een onderzeeboot was zwaar. Nu zijn het bijna submarine steden, in die tijd waren het benauwende stinkende sardineblikken waarin de bemanning moest leven op karige rantsoenen van ingeblikt voedsel, nauwelijks beschut tegen de kou vanwege de klamme waterdruppels die voortdurend van de huidplaten druppelden. Daarbij kwam nog dat men meestal in het donker, of toch op zijn minst in de schemering, moest werken. Met elkaar praten was vaak verboden en schoeisel dragen was evenmin aan de orde omdat elk geluid de positie van de boot kon verraden. De bemanning werd getest op zijn stressbestendigheid en niet op nazistische sympathie. Op de U-boten werd het puikje van de zalm gerekruteerd. Toch hebben deze Duitse sluipmoordenaars immense verliezen geleden. Je aanmelden als bemanningslid stond zo ongeveer gelijk aan het tekenen van je eigen doodvonnis. U-boten voeren in alle belangrijke wateren en wisten als enigen ook door te dringen in de territoriale gebieden vlak voor vijandelijke kusten. Maar de geallieerde bestrijding werd steeds beter, terwijl Duitse verbeteringen uitbleven door gebrek aan mankracht, slechte coördinatie en de onwil van Hitler om de marine dezelfde status als het reguliere leger te geven. In feite was oorlogsvoering voor Hitler gebaseerd op zijn ervaringen tijdens WO1 toen hij als koerier tussen de loopgraven dienst deed en waar man tot man gevechten de basis vormden van het strijdtoneel. Toen het te laat was, raakte Hitler pas geïnteresseerd in moderne wapens. Zo had hij, als hij beter naar zijn generaals had geluisterd, al in een vroeger stadium over straaljagers kunnen beschikken en zelfs De Bom kunnen inzetten. Maar de Duitse wetenschappers werden door hem niet serieus genomen of waren –velen joods, zoals Einstein- gevlucht naar het buitenland. Maar tussen 1939 en 1945 wist de Duitse industrie toch meer dan 1100 onderzeeërs te produceren, waarvan de meeste operationeel waren. In 1940 wisten ze 66 geallieerde schepen tot zinken te brengen, en bij die acties verloren de Duitsers maar één boot. De kentering kwam snel: er werden later meer dan 750 U-boten tot zinken gebracht. De jager was gereduceerd tot prooi. Roosevelt, Truman en Churchill namen hun adviseurs wel serieus en konden, in tegenstelling tot de monomane Hitler, taken delegeren. Volgens Hitler kon de relativiteitstheorie geen stand houden, omdat het volgens hem een ‘joodse theorie’ was. Wetenschap en objectiviteit: de wereld mag blij zijn dat Hitler weliswaar slim was, maar geen echte intellectueel die objectief waarnam, zodat hij nooit de stap naar een snel ontwerp van kernwapens heeft gezet.
In 1991 werd vlak voor de kust van New Jersey een nazi-duikboot ontdekt die nergens in de officiële log- en handboeken stond geregistreerd. Twee Amerikaanse wrakduikers John Chatterton en Richie Kohler daagden zichzelf uit om dit raadsel op te lossen. Wrakduiken op grote diepte is samen met spelonkduiken de gevaarlijkste van de toch al zo risicovolle duiksporten. Duikers raken in scheepswrakken makkelijk hun oriëntatie kwijt, ze kunnen worden bedolven door verrotte materialen die door een kleine beweging massaal tot stof vergaan, hun tijdsbesef kan ze voor de gek houden en elke vorm van paniek, zelf lichte, kan leiden tot een onherroepelijke verkeerde beslissing die meestal de dood als gevolg heeft. Er zijn dan ook niet veel mensen die dit werk graag doen, en nog minder die er hun hobby van maken. Een vreemd wereldje, met vreemde gewoontes. Om een voorstelling te schetsen volgt hier een ingekorte, maar treffende beschrijving uit het boek van Robert Kurson.
“In een wrak hebben tijdens het zinken de plafonds, wanden en vloeren waarschijnlijk hun darmen uitegekost. Eens beschaafde ruimten bevatten nu een spaghetti van bedrading, kabels, verbogen stangen, beddenspiralen, divanveren, scherpe stukken gebroken uitrusting, stoelpoten, tafelkleden. leidingen en andere bedreigende objecten die ooit de onzichtbare zaken van het schip regelden. Dat alles zweeft los dor de ruimte waarin de duiker zich beweegt.... Bij elke beweging kan het zicht zelfs de uitgang onvindbaar maken, ook al is de duiker geen halve meter van de deur verwijderd.” Als er dan ook nog een stikstofroes bij komt (iedere duiker overkomt dat ooit) en de slang met luchttoevoer vast komt te zitten aan een obstakel staat de duiker oog in oog met zijn schepper. In wrakken zijn lijken geborgen met ogen en mond wijd open van doodsangst. Meestal is de oorzaak niet het gevaar zelf, maar de paniek die rationeel handelen onmogelijk maakt. Een voorbeeld is Joe Drozd die in 1988 een duik deed naar het beruchte wrak van de Andrea Doria. Nauwgezet als hij was nam hij voor de zekerheid een derde fles perslucht mee. Drozd en zijn twee partners gingen via een opening in de romp een inktzwarte duisternis binnen. Kort nadat hij het wrak op een diepte van zestig meter binnen was gegaan raakte een ventiel op de rug van Drozd verstrikt in een lijn die een andere duiker als markering had achtergelaten. Onder ideale omstandigheden zou Drozd zijn partner hebben gevraagd om hem los te maken. Maar op 60 meter diepte bestaan geen ideale omstandigheden. Drozd probeerde zich, met behulp van zijn mes zelf los te snijden. Dat resulteerde erin dat zijn drysuit onder druk kwam te staan, lucht verloor en Drozd begon te dalen. Met dat dalen begon de gevreesde duikersroes waardoor het rationele handelen steeds verder onder druk kwam te staan. Toch wist hij zich te bevrijden en zijn partners zwommen naar hem toe omdat ze zagen dat hij problemen had. In zijn roes hijgde hij abusievelijk de kleine reserve fles leeg in plaats van rustig van zijn primaire flessen gebruik te maken. Toen die lucht was verbruikt sloeg de totale paniek toe en verkeerde hij blijkbaar in de waan dat hij helemaal niet meer over lucht beschikte. Zijn partners zagen hem wilde bewegingen maken en keken verbijsterd toe dat hij de goede ademautomaat, die hem had kunnen redden, van zich af gooide. Het laatste wat ze van hem zagen was dat hij langzaam wegzonk met intacte apparatuur op zijn rug. Zijn lichaam is nooit terug gevonden.”
Via het wereldje kreeg John Chatterton een berichtje dat voor de kust van New Jersey een obstakel lag dat best eens een U-boot zou kunnen zijn. Het vreemde was dat in de handboeken en logs niks was te vinden over een Duitse duikboot die zo dicht bij de Amerikaanse kust vernietigd was. De Amerikanen hielden wel rekening met U-boten en hadden grote stalen netten voor de havenmonden in het water om ze te weren, maar zelden werd er eentje gespot en gevechten vonden er in die najaren nauwelijks plaats onder de Amerikaanse kust. De fanatieke Chatterton besloot de locatie geheim te houden en met wat vrienden, allemaal hardcore wrakduikers een oriënterende afdaling te maken. Ondanks het feit dat er volgens de officiële documenten geen U-boot kon liggen. Chatterton ging af op zijn intuïtie en die had hem zelden in de steek gelaten. Er lag een wrak, onmiskenbaar dat van een U-boot, maar welke, en hoe was hij daar op de zeebodem beland? Chatterton vermoedde dat het om een U-505 ging. In een museum vond hij een intact exemplaar en de perfectionist nam, tot verbazing van de suppoosten die hem soms wegstuurden omdat hij te lang naar een onderdeel staarde, elk detail in zich op, elke hoek, elke buis en elke nis werd in kaart gebracht. Zo maakte Chatterton in zijn geest een kaart die onder water dienst deed.
Voor de tweede duik had zich een groter team ingeschreven. Chatterton had de leiding. Hij dook als eerste, zwom met een zicht van zeven meter, een paar keer langs het wrak om alle beschadigingen en uiterlijke kentekens in zich op te nemen. Een minder ervaren duiker zou misschien enthousiast naar binnen zijn gegaan, maar Chatterton liet zich niet verleiden. Hij werkte nu onder water aan zijn mentale geografie.Toen zijn tijd om was steeg hij langzaam op naar de wateroppervlakte. Langzaam, omdat te snel stijgen vanaf een diepte van 70 meter caissonziekte veroorzaakt. Koolzuur in het bloed begint dan, net als koolzuur in een zojuist opengemaakte fles cola te borrelen. Caissonziekte veroorzaakt helse pijnen en meestal overleeft degene die het overkomt het niet. Daarom zorgen duikers ervoor dat ze onderweg, via lijnen extra perslucht kunnen innemen zodat ze langzaam omhoog kunnen. Terwijl Chatterton aan zijn decompressie begon daalden twee andere duikers, waaronder de niet bijzonder vaardige, maar wel erg enthousiaste Steve Feldman, die in het dagelijks leven werkzaam was bij CBS, werk deed dat hij saai vond en daarom zijn thrill zocht in het wrakduiken. Net als zijn vriend Robert Sibinski, die meer ervaring had. In dat wereldje wordt niet veel gevraagd. In feite mag iedereen die betaalt mee. Desnoods zorgt de kapitein voor een outfit, want hij moet ervan leven. Beide mannen speurden tussen de wrakstukken op de bodem op zoek naar materiaal dat identificatie mogelijk kon maken. Zoals buizen of apparatuur met een serienummer, naamplaatjes of kenmerkende onderdelen die typisch voor de U-505 waren. Sibinski vond een buis, waarop hij een serienummer meende te zien. De mannen zouden 14 minuten onder water blijven: dan rustig de decompressietocht naar boven maken. Sibinski zag tijdens de dertiende minuut dat Feldman nog steeds fanatiek op zoek was naar materiaal. Toen hij ongeduldig nog eens in Feldman’s richting keek zag hij dat er geen luchtbellen uit Feldman’s automaat borrelden. Sibinski zwom naar hen toe, zijn eigen leven op het spel zettend. Feldman had de luchtautomaat naast zijn masker hangen en staarde wezenloos voor zich uit. Bij Sibinski begon het oorsuizen, één van de eerste verschijnselen van de stikstofroes. De pogingen om Feldman’s automaat weer in zijn mond te krijgen zorgden alleen maar dat ook Sibinski’s hoeveelheid zuurstof snel slonk. Wanhopig probeerde hij Feldman mee naar boven te slepen. De kans dat een duiker op grotere hoogte weer rationeel gaat handelen is niet ondenkbaar en aan die laatste strohalm klampte Sibinski zich vast. Hij kón het gewoon niet opbrengen om zijn vriend met intacte apparatuur te laten verdrinken. Langs het ankertouw zeulde hij Feldman een tiental meters mee omhoog, maar het was onbegonnen werk. De stroom werd sterker en Sibinski had nu al zijn kracht en denkvermogen (aangetast door stikstof) nodig om er zelf levend uit te komen. Het laatste wat Sibinski onder water deed was een lijn bevestigen tussen Feldman en het ankertouw. Zodat zijn, inmiddels dode buddy een fatsoenlijke begrafenis zou krijgen in plaats van een anoniem zeemansgraf. Maar in zijn roes had hij Feldman helemaal niet goed vast gemaakt. Maanden later werd zijn lijk gevonden. Maar Feldman’s plek werd snel opgevuld want er waren liefhebbers genoeg die mee wilden doen om het geheim van de U-505 te ontrafelen. Richie Kohler, even fanatiek als Chatterton en een icoon in het wrakduiken was de man die het nu met Chatterton wilde klaren. Ze hadden zich altijd concurrenten gevoeld en de eerste dagen verliep hun communicatie allerminst vriendelijk. Maar op grond van wederzijds respect ontstond er snel een band tussen deze twee waaghalzen van de oceaanbodem. Ze ondernamen verscheidene duiken met verschillende teams, wisten veel naar boven te halen, maar de echte identiteit van het wrak bleef vooralsnog geheim. Bovendien werd Chris Rouse, een onervaren teamlid het volgende slachtoffer van caissonziekte. Het zag er naar uit dat de operatie helemaal moest worden afgeblazen. Rouse kwam veel te snel boven, na te lang beneden te zijn geweest. Op het dek leefde hij nog en was hij helder, maar na enkele minuten manifesteerde zich een helse pijn (Rouse vroeg in alle oprechtheid of ze hem dood wilden schieten..) en overleed. Intussen gingen Kohler en Chatterton door met zoeken in de archieven en met duiken. Na veel speurwerk en aan de hand van brokstukken kwamen ze er achter dat het waarschijnlijk om de U-168 ging, een boot die volgens de officiële documenten bij Gibraltar tot zinken was gebracht. Maar die conclusie bleek te voorbarig. Chatterton bleef twijfelen en dook door. Net zolang tot hij wél een plaatje met een nummer als identificatie vond. En dat wees uit dat het om de U-869 ging, een boot die bekend stond als ‘Hitler’s lost sub’. Wat die boot daar nou bij de Amerikaanse kust deed is in nog steeds onduidelijk. Hoe hij aan zijn einde is gekomen staat vast met een grote mate van waarschijnlijkheid. De boot heeft een torpedo afgeschoten, reden onbekend, die gevoelig was voor geluid. Naar alle waarschijnlijkheid heeft die torpedo de boot die hem afvuurde als doel gezocht, met als gevolg dat de bemanning zichzelf abusievelijk naar de bodem schoot. Het hele verhaal over Hitler’s lost sub is te lezen in ‘Schaduwduikers’ van Robert Kurson dat pas verscheen bij uitgeverij Luitingh. Het geeft een spannend en intiem verslag van zowel de speurtocht op de bodem van de zee als de speurtocht in de archieven. Voor de achtergrond van de U-boot-oorlog is gebruik gemaakt van ‘De slag om de Atlantische Oceaan’ van Costello en Hughes, uitgegeven door De Boer Maritiem en informatie over Hess is onder meer te vinden in de factionthriller ‘De dubbelganger’ van Tomas Ross (uitgeverij Cargo). Kohler en Chatterton hebben de Duiste familieleden de locatie van hun nabestaanden kunnen vertellen. Het is hun in dank afgenomen.
F.W.
Zeven miljoen kijkers, een record in EMO-TV
"Toen Natalee Holloway in mei 2005 tijdens een vakantie op Aruba spoorloos verdween was het vooral voor de (Amerikaanse) pers duidelijk: Joran van der Sloot was de dader want hij was degene die haar het laatst had gezien. Zijn zaak werd er niet sterker op toen bleek dat hij onhandig had gelogen over wat er de laatste uren op het strand (Natalee wilde haaien(!) kijken) was gebeurd. Daarbij komt het feit dat dr. Phil interviews met betrokkenen door middel van listig knip- en plakwerk zodanig manipuleerde dat het leek of van der Sloot bekende in plaats van ontkende. De lezing van van der Sloot brengt in ieder geval een flinke nuancering in het bestaande beeld aan. Ten eerste toont hij aan dat Holloway minder onschuldig was dan haar ouders de pers laten geloven. Ze gebruikte soms een combinatie van coke en alcohol. Waarschijnlijk was dat ook het geval toen ze Joran ontmoette.Bovendien: hoe kan iemand die in een impuls iemand vermoord, een lijk binnen enkele uren zo wegwerken dat het nooit wordt gevonden? Zoiets is al moeilijk al je het zorgvuldig beraamd. In zijn boek weet van der Sloot aannemelijk te maken dat, op z’n zachtst gezegd, aan zijn schuld moet worden getwijfeld. Er is geen lichaam, en geen spoortje bewijs gevonden. Het meest waarschijnlijke scenario: Holloway is onder invloed in zee gelopen, met de stroom meegevoerd en verdwenen. Van der Sloot geeft voorbeelden dat zoiets vaker is gebeurd op Aruba. Saillant detail: met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid toont hij aan dat het team van Peter R. de Vries grensoverschrijdend bezig is als het gaat om te scoren. Hij schrijft de inbraak in zijn appartement en het leeghalen van zijn PC toe aan de Vries. Die overigens ook helemaal niks vond en toch ‘schuldig’ bleef roepen. Een intrigerend boek over een mogelijke weg naar weer een dwaling van jewelste,over tunnelvisie of een intrigerend boek over een sublieme leugenaar. Dat laatste lijkt onwaarschijnlijk want Joran’s verhaal blijft consistent en zijn argumenten zijn moeilijk te weerleggen…"
Bovenstaand stukje schreef ik toen het boek van der Sloot net uit was. En wat zagen wij bij tijdens de grote onthulling –ZAAK OPGELOST- van Peter R. Dus toch een sublieme leugenaar, en een programmamaker, die de notoire leugenaar van der Sloot met slim knip en plakwerk verklaringen liet afleggen maar geen spoortje bewijs ‘boven water’wist te halen. Een man die van der Sloot ervan betichtte geld aan de misdaad te verdienen, het geheel afsloot met een stuk misselijk makende emo-tv in de vorm van het overbrengen van de ‘oplossing’ aan een betraande mevrouw Holloway . De opbrengst: miljoenen aan reclame, eeuwige roem en de Amerikaanse doorbraak van een reporter, die zelf regelmatig dineerde met wijlen de heer Bruinsma, alias de dominee en daarover niet publiceerde, een man die een instabiele zielenpoot vol laat stoppen met wiet, en zo een gedrogeerde sukkel hooguit vijf minuten pratend in beeld bracht. Objectief als altijd werden bijvoeglijke naamwoorden gebruikt als keiharde leugens, uiterst onbetrouwbaar enz. Bestaan er ook gewone leugens? Had de reporter trouwens die schoenen van Joran zelf niet even kunnen opzoeken in de dat riool op Aruba? Peter R. de Vries, gepromoveerd van koning van de misdaadverslaggeving tot keizer van de EMO.-televisie. Voor Peter R. is de zaak in ieder geval financieel opgelost. Op de aangeboden taart stond niet “Opgelost” maar “Gefeliciteerd, 7 miljoen kijkers.” En dat was precies waar het om ging…..
Bovenstaand stukje schreef ik toen het boek van der Sloot net uit was. En wat zagen wij bij tijdens de grote onthulling –ZAAK OPGELOST- van Peter R. Dus toch een sublieme leugenaar, en een programmamaker, die de notoire leugenaar van der Sloot met slim knip en plakwerk verklaringen liet afleggen maar geen spoortje bewijs ‘boven water’wist te halen. Een man die van der Sloot ervan betichtte geld aan de misdaad te verdienen, het geheel afsloot met een stuk misselijk makende emo-tv in de vorm van het overbrengen van de ‘oplossing’ aan een betraande mevrouw Holloway . De opbrengst: miljoenen aan reclame, eeuwige roem en de Amerikaanse doorbraak van een reporter, die zelf regelmatig dineerde met wijlen de heer Bruinsma, alias de dominee en daarover niet publiceerde, een man die een instabiele zielenpoot vol laat stoppen met wiet, en zo een gedrogeerde sukkel hooguit vijf minuten pratend in beeld bracht. Objectief als altijd werden bijvoeglijke naamwoorden gebruikt als keiharde leugens, uiterst onbetrouwbaar enz. Bestaan er ook gewone leugens? Had de reporter trouwens die schoenen van Joran zelf niet even kunnen opzoeken in de dat riool op Aruba? Peter R. de Vries, gepromoveerd van koning van de misdaadverslaggeving tot keizer van de EMO.-televisie. Voor Peter R. is de zaak in ieder geval financieel opgelost. Op de aangeboden taart stond niet “Opgelost” maar “Gefeliciteerd, 7 miljoen kijkers.” En dat was precies waar het om ging…..
Bobby Fischer was not a pawn in the game…
Jaren was ik lid van een schaakclub en zelden heb ik een groep vreemdere vogels bij elkaar gezien dan daar. De zaal stond meestal blauw van de rook en in de uren wanneer de partijen aan analyse werden onderworpen was de alcohol niet aan te slepen. De beste speler droeg altijd een jas, ongeacht de warmte, een sjaal en een pet. Hij begon aan de jenever nog voor dat de eerste zet gedaan was en soms duurde zijn partij vier uren, het equivalent van twaalf borrels. Het heeft twee ouderwetse analoge schaakklokken gekost, want naarmate de zetten sterker werden, beukte de man harder op de klok….
Bobby Fischer was ook een bijzonder mens. De Nederlandse schrijver en schaker Tim Krabbé die Fischer ooit ontmoette, kan erover meepraten en schreef het volgende:
“Some time ago, under the title 'Clash of the Titans', the BBC broadcast a documentary about Fischer - Spassky, Reykjavik 1972. It brought back many memories, because I was there. For instance of A. who, last I heard, runs a hotel on Cyprus, but who was then a 16-year old Icelandic schoolgirl. Together, we went to the great feast in the exposition hall at the outskirts of Reykjavik where the match had been played, and where now Bobby Fischer's coronation as King of Chess would be celebrated.
In the movie, I saw that night again; the long tables where thousand or two thousand guests were seated for the banquet; the bizarre spectacle of Fischer and Spassky who, in the middle of everything, took out a pocket chess set and started analyzing one of their games. Later there was dancing, and Bobby danced too. And when, still later, I had lost sight of A. for a moment, and suddenly saw her again, she was sitting with him, at his table. She saw me too, and with a disregard, befitting her age, of all barriers that come in the way of friendship, she beckoned me: Come and join us!
Quickly, I judged the situation. At both ends of Fischer's table there were security guards. Three or four long tables separated us. I threw myself on the floor and started crawling. It was one of the few times in my life that I was aware of the symbolism of what I was doing while I was doing it. Fischer is the chessplayer of the millennium, so much was clear by then. A king. And here I was, crawling through the dust to reach his throne. A. said: 'This is Bobby and this is Tim, he plays chess too.' We shook each other's hands and I congratulated him, but what I remember of the conversation that followed is mainly that it could hardly be called one. I'm not a great small-talker.
Sometimes, I think of that missed opportunity. Bobby wore a purple corduroy suit that night. He was quite particular about clothes, he thought the chessworld ought to be be classy. I should have asked him where he had bought it, who his tailor was. We would have talked about that suit for hours and, gradually, about other things too. He would have asked me to come to his place and see his other suits, we would have become friends, and I would have shielded him from the terrible fact that neither he nor any of the thousands in that hall could have possibly known that evening: that his chess career was already over.”
De Nederlandse schaker Hans Ree vroeg hem ooit hoe hij het zou aanpakken als God zelf zijn tegenstander zou zijn. Fischer antwoordde met de legendarische opmerking:
“Wanneer ik met zwart zou spelen zou ik geen enkele kans tegen Hem hebben, maar wit zou ik gewoon de Spaanse variant (een beproefde solide opening (F.W.) proberen. Die is zo in balans. Hij zou me niks maken. Maar zou hij Siciliaans spelen (een wat meer triggy opening (F.W.) dan haal ik de variant met loper naar C4 uit de kast. Op die manier zit er tenminste remise in.”
Bobby Fischer werd geboren op 9 maart 1943, zoon van Russisch joodse immigranten. Hij werd opgevoed door zijn moeder. Zijn zuster kocht een schaakspel voor de introverte Bobby toen hij zes was. Zonder schaaklectuur maakt hij zich het spel eigen. In een interview zei hij daarover:
“Vaak speelde ik met mezelf. Eerst de best denkbare zet met wit, vervolgens de best denkbare zet met zwart. Zo speelden wij. Meestal won ik….”
Toen Fischer dertien werd, won hij het derde Rosenwald-toernooi in New York. In een partij die de annalen in zou gaan als ‘partij van de eeuw’ versloeg hij de sterkste Amerikaanse speler, David Byrne. (Nee die is niet van The Talking Heads) Als kampioen van de VS verloor hij geen enkele partij (!!) en in de periode 1963-1964 wist hij tijdens het kampioenschap alle 11 partijen te winnen. Dat had nog geen schaker gepresteerd en Bobby’s naam als wonderkind was gevestigd. In die periode speelde hij talloze simultaan partijen. Daar begon Bobby’s ellende. Hij speelde voor een krats, terwijl de organisatoren er bakken geld aan verdienden. In Fischer’s visie waren het joden (!) die daaraan schuldig waren. In zijn latere jaren liep de frustratie zo hoog op dat Fischer een virulent antisemiet werd, maar zijn hekel aan de Amerikanen was minstens even groot. Fischer werd paranoïde genoemd, maar wat de Amerikanen betreft had hij wel een punt: toen de archieven open gingen, bleek dat hij gedurende zijn hele actieve schaakcarrière nauwlettend is gevolgd door de Amerikaanse en Russische geheime diensten. Iets wat Fischer altijd beweerde, maar wat eigenlijk altijd een beetje lachend werd afgedaan als onzin. Misschien was Fischer toch een beetje minder gek dan iedereen altijd dacht…Zelfs in hotelkamers waar Fischer (hij was uiteindelijk ook maar een mens..) zijn amoureuze ontmoetingen had, was bij tijd en wijle afluisterapparatuur aangebracht.
Het meest beroemd werd hij natuurlijk in 1972 toen hij in Reykjavik de match won tegen Boris Spasski, de toenmalige wereldkampioen, en daarmee de hegemonie van de Russen in de schaakwereld doorbrak. De partijen (Fischer begon met een 2-0 achterstand) hielden de hele wereld destijds aan buis en radio gekluisterd. In feite werd de koude oorlog (die toen z’n beetje op een hoogtepunt verkeerde) daar in IJsland op het schaakbord beslist. Daarna is het nooit meer goed gekomen met Fischer. Hij kreeg problemen met de Amerikaanse belastingdienst, met verschillende schaakbonden en erkende de geldigheid van toernooien vaak niet. Hij bleef zichzelf beschouwen als de enige echte kampioen. Steeds meer trok Bobby zich uit het openbare leven terug, en hij werd gezien als een zonderlinge gek. Hij woonde in Japan –het verhaal gaat dat hij daar ook een kind heeft verwekt- speelde een omstreden revanche-match in 1995 in Servië tegen Spasski die hij won, maar waarmee hij de woede van de Amerikanen wekte, omdat de hij de boycot vanwege de Balkancrisis doorbrak met dat optreden. Via de radio liet Fischer zijn stem nogal eens horen, en meestal waren dat tirades tegen de Amerikanen en Amerikaanse joden in het bijzonder. De laatste jaren was Fischer geen schim meer van de man die hij ooit was. Met een woeste baard, een onverzorgd uiterlijk en, op z’n zachtst gezegd, een merkwaardige denkwereld, leek hij eerder een kluizenaar op drift dan een schaakgenie. Maar hij heeft met zijn intuïtieve en loepzuivere spel het schaken voorgoed veranderd. Op 17 januari stierf de eeuwige rebel Bobby Fischer. In Reykjavik, de stad waar hij wél welkom was. De wereld draaide gewoon door, maar de schaakwereld stond heel even stil. En nou maar hopen dat god in die Spaanse variant trapt….
F.W.
Met dank aan Tim Krabbé.
Bobby Fischer was ook een bijzonder mens. De Nederlandse schrijver en schaker Tim Krabbé die Fischer ooit ontmoette, kan erover meepraten en schreef het volgende:
“Some time ago, under the title 'Clash of the Titans', the BBC broadcast a documentary about Fischer - Spassky, Reykjavik 1972. It brought back many memories, because I was there. For instance of A. who, last I heard, runs a hotel on Cyprus, but who was then a 16-year old Icelandic schoolgirl. Together, we went to the great feast in the exposition hall at the outskirts of Reykjavik where the match had been played, and where now Bobby Fischer's coronation as King of Chess would be celebrated.
In the movie, I saw that night again; the long tables where thousand or two thousand guests were seated for the banquet; the bizarre spectacle of Fischer and Spassky who, in the middle of everything, took out a pocket chess set and started analyzing one of their games. Later there was dancing, and Bobby danced too. And when, still later, I had lost sight of A. for a moment, and suddenly saw her again, she was sitting with him, at his table. She saw me too, and with a disregard, befitting her age, of all barriers that come in the way of friendship, she beckoned me: Come and join us!
Quickly, I judged the situation. At both ends of Fischer's table there were security guards. Three or four long tables separated us. I threw myself on the floor and started crawling. It was one of the few times in my life that I was aware of the symbolism of what I was doing while I was doing it. Fischer is the chessplayer of the millennium, so much was clear by then. A king. And here I was, crawling through the dust to reach his throne. A. said: 'This is Bobby and this is Tim, he plays chess too.' We shook each other's hands and I congratulated him, but what I remember of the conversation that followed is mainly that it could hardly be called one. I'm not a great small-talker.
Sometimes, I think of that missed opportunity. Bobby wore a purple corduroy suit that night. He was quite particular about clothes, he thought the chessworld ought to be be classy. I should have asked him where he had bought it, who his tailor was. We would have talked about that suit for hours and, gradually, about other things too. He would have asked me to come to his place and see his other suits, we would have become friends, and I would have shielded him from the terrible fact that neither he nor any of the thousands in that hall could have possibly known that evening: that his chess career was already over.”
De Nederlandse schaker Hans Ree vroeg hem ooit hoe hij het zou aanpakken als God zelf zijn tegenstander zou zijn. Fischer antwoordde met de legendarische opmerking:
“Wanneer ik met zwart zou spelen zou ik geen enkele kans tegen Hem hebben, maar wit zou ik gewoon de Spaanse variant (een beproefde solide opening (F.W.) proberen. Die is zo in balans. Hij zou me niks maken. Maar zou hij Siciliaans spelen (een wat meer triggy opening (F.W.) dan haal ik de variant met loper naar C4 uit de kast. Op die manier zit er tenminste remise in.”
Bobby Fischer werd geboren op 9 maart 1943, zoon van Russisch joodse immigranten. Hij werd opgevoed door zijn moeder. Zijn zuster kocht een schaakspel voor de introverte Bobby toen hij zes was. Zonder schaaklectuur maakt hij zich het spel eigen. In een interview zei hij daarover:
“Vaak speelde ik met mezelf. Eerst de best denkbare zet met wit, vervolgens de best denkbare zet met zwart. Zo speelden wij. Meestal won ik….”
Toen Fischer dertien werd, won hij het derde Rosenwald-toernooi in New York. In een partij die de annalen in zou gaan als ‘partij van de eeuw’ versloeg hij de sterkste Amerikaanse speler, David Byrne. (Nee die is niet van The Talking Heads) Als kampioen van de VS verloor hij geen enkele partij (!!) en in de periode 1963-1964 wist hij tijdens het kampioenschap alle 11 partijen te winnen. Dat had nog geen schaker gepresteerd en Bobby’s naam als wonderkind was gevestigd. In die periode speelde hij talloze simultaan partijen. Daar begon Bobby’s ellende. Hij speelde voor een krats, terwijl de organisatoren er bakken geld aan verdienden. In Fischer’s visie waren het joden (!) die daaraan schuldig waren. In zijn latere jaren liep de frustratie zo hoog op dat Fischer een virulent antisemiet werd, maar zijn hekel aan de Amerikanen was minstens even groot. Fischer werd paranoïde genoemd, maar wat de Amerikanen betreft had hij wel een punt: toen de archieven open gingen, bleek dat hij gedurende zijn hele actieve schaakcarrière nauwlettend is gevolgd door de Amerikaanse en Russische geheime diensten. Iets wat Fischer altijd beweerde, maar wat eigenlijk altijd een beetje lachend werd afgedaan als onzin. Misschien was Fischer toch een beetje minder gek dan iedereen altijd dacht…Zelfs in hotelkamers waar Fischer (hij was uiteindelijk ook maar een mens..) zijn amoureuze ontmoetingen had, was bij tijd en wijle afluisterapparatuur aangebracht.
Het meest beroemd werd hij natuurlijk in 1972 toen hij in Reykjavik de match won tegen Boris Spasski, de toenmalige wereldkampioen, en daarmee de hegemonie van de Russen in de schaakwereld doorbrak. De partijen (Fischer begon met een 2-0 achterstand) hielden de hele wereld destijds aan buis en radio gekluisterd. In feite werd de koude oorlog (die toen z’n beetje op een hoogtepunt verkeerde) daar in IJsland op het schaakbord beslist. Daarna is het nooit meer goed gekomen met Fischer. Hij kreeg problemen met de Amerikaanse belastingdienst, met verschillende schaakbonden en erkende de geldigheid van toernooien vaak niet. Hij bleef zichzelf beschouwen als de enige echte kampioen. Steeds meer trok Bobby zich uit het openbare leven terug, en hij werd gezien als een zonderlinge gek. Hij woonde in Japan –het verhaal gaat dat hij daar ook een kind heeft verwekt- speelde een omstreden revanche-match in 1995 in Servië tegen Spasski die hij won, maar waarmee hij de woede van de Amerikanen wekte, omdat de hij de boycot vanwege de Balkancrisis doorbrak met dat optreden. Via de radio liet Fischer zijn stem nogal eens horen, en meestal waren dat tirades tegen de Amerikanen en Amerikaanse joden in het bijzonder. De laatste jaren was Fischer geen schim meer van de man die hij ooit was. Met een woeste baard, een onverzorgd uiterlijk en, op z’n zachtst gezegd, een merkwaardige denkwereld, leek hij eerder een kluizenaar op drift dan een schaakgenie. Maar hij heeft met zijn intuïtieve en loepzuivere spel het schaken voorgoed veranderd. Op 17 januari stierf de eeuwige rebel Bobby Fischer. In Reykjavik, de stad waar hij wél welkom was. De wereld draaide gewoon door, maar de schaakwereld stond heel even stil. En nou maar hopen dat god in die Spaanse variant trapt….
F.W.
Met dank aan Tim Krabbé.
Edgar Allan Poe
Vandaag bezorgd: alle verhalen van Edgar Allan Poe. Wordt een druk weekend, meer dan 1100 pagina's. Volgende week meer.'Tales of Mystery and Imagination' van Edgar Allan Poe. Ook in het negentiende-eeuwse Engels of in een aftandse vertaling sorteren ze het nodige effect. Maar wie ze leest in het moderne, glanzende Nederlands van Paul Syrier realiseert zich pas wat voor schitterend edelgesteente daaronder het stof vandaan komt...
Met illustraties van Harry Clarke
www.klassieken.nl/boekboek/show/id=31737
Wie is Math van der Gulik?
"Vrijwel mijn gehele werkzame leven werk ik al met kinderen die problemen hebben met hun sociale, communicatieve en emotionele vaardigheden." Lang voordat er sprake was van de huidige diagnostiek betreffende ontwikkelingsstoonissen, zoals PDD-NOS en ADHD, begeleidde ik deze kinderen en hun ouders. Inmiddels zo’n vijfentwintig jaar, het merendeel daarvan verbonden aan instellingen," aldus ene Math van der Gulik in Leeuwarden. Hij biedt zijn diensten aan als: Personal coach/mental coach voor PDD-NOS, ADHD en andere ontwikkelingsstoornissen. Je mag verwchten dat een expert met zo'n staat van dienst ergens heeft gepubliceerd. Of op het net ergens wat reacties van tevreden klanten te mogen lezen. Niks, er is helemaal niks te vinden over de coach. Telefonisch en via de mail heb ik hem gevraagd naar zjn cv, kwalificaties en expertise. Math weigerde te antwoorden. Boos, terwijl hem nog geen vraag was gesteld. Hebt u ervaring met Math? Wij horen het graag.
En je bent, als je eenmaal met Math in zee gaat niet zomaar van'm af. De sectie financiering is, in tegenstelling tot de andere info, breed uitgemeten:
"Maandelijks stuur ik een nota over de gemaakte uren en eventuele reiskosten. Er zijn verder geen contractuele verplichtingen.
Wel is het uitgangspunt een traject minimaal 3 maanden te laten duren omdat het tijd vraagt voor de eerste resultaten zichtbaar kunnen worden. Bovendien kunnen snelle veranderingen in dit soort omstandigheden veel onrust bij zowel ouders als kinderen veroorzaken."
Zie voor meer over deze coach en zijn kompaan: www.witheet.com (de site waar alles wat krom is wordt rechtgezet!)
Ayahuasca, doe het niet of doe het goed!!!
Filosofisch avontuur in het Amazonegebied. Een kritiek van de psychedelische rede.
Govert Derix
Uitgave: Arbeiderspers
In Nederland volkomen onbekend, behalve bij de leden van de Santo Daime ‘kerk’, is het Zuid- Amerikaanse brouwsel Ayahuasca. In Brazilië wordt het al eeuwenlang gebruikt bij ceremonies van de inheemse bevolking. Net als peyote heeft het daar een legale status. Ayahuasca is een psychedelische drank waarvan de werking een beetje te vergelijken is met LSD en psylocybine, maar de ervaring is volgens deskundigen in het gebruik –waaronder regenwoudactievoerder en zanger Sting, intenser en leerzamer. Gover Derix filosoof, ondernemer en schrijver van “The Vision Web, op reis naar ‘s werelds spannendste ondernemingsvorm” dat in 2000 door De Volkskrant tot een van de beste boeken van dat jaar gerekend werd, kwam via zijn Braziliaanse vrouw in contact met de daar springlevende Ayahuasca cultuur. Het gaat om een bittere thee, getrokken van planten die stoffen als DMT en harmaline bevatten en die net als peyote en mescaline een psychedelische ervaring genereren. Verslagen over deze substantie (waarvan DMT een van de belangrijkste ingrediënten is) zijn fascinerend omdat ze vaak verder gaan dan ‘gewoon’ trippen. Een DMT-ervaring wordt door velen gezien als een reële stap buiten ruimte en tijd. Een verblijf in een hogere dimensie. In tegenstelling tot de ‘gewone’ psychedelica die juist een blik werpen op ‘the inner world’. Gerben Hellinga en Terence McKenna vertelden daarover, zonder het van elkaar te weten. dat ze echt contact hadden gemaakt met entiteiten die echt zijn, maar niet met een normaal bewustzijn worden waargenomen. Ook moraal, scheiding van goed en kwaad, is een onderwerp dat logisch denkende mensen uitleggen als aangeleerd. Je wordt er niet mee geboren. Is mijn idee. Maar misschien komt dat omdat ik niets heb met religie en als scepticus denk dat alle denken is gebaseerd op omgeving en ervaring. Belevingen met ayahuasca plaatsen opmerkelijk vaak vraagtekens bij die stelling en veel ervaringsdeskundigen beweren na hun trip dat de mens van nature goed is. Dit en andere psychonautische gedachten komen uitgebreid ter sprake in deze merkwaardige psychedelische uiteenzetting.Volgens Derix –die voordien nooit ‘drugs’ had gebruikt- werkt de combinatie als hij binnen een semi-religieuze setting wordt gehouden louterend, geeft inzichten in het ego en laat mensen vaak een verandering ten goede ondergaan. Waarmee hij de stellingen van Hellinga en McKenna onderschrijft. Vooral verslaafden aan alcohol en tabak blijken na een Ayahuasca ritueel minder of zelfs geen behoefte meer aan hun kwalijke gewoonte te hebben. Timothy Leary zag trouwens in de jaren zestig hetzelfde gebeuren toen hij experimenteerde met LSD. Hij nam daarnaast waar dat ‘de ervaring’ een soort religieus kosmische ervaring was, zonder de dogma’s en ballast van een opgelegd geloof. Derix vertelt over zijn eigen ervaringen -het heeft hem onder meer minder materialistisch gemaakt- en heeft veel andere, vooral Braziliaanse, gebruikers geïnterviewd. Opvallend is dat hun verbuiten de halen allemaal positief van toon zijn. Ayahuasca doe je niet ‘zomaar’ even. Het is geen party-drug. Vaak moeten gebruikers na het drinken van de thee overgeven en zonder shamanistische begeleiding kun je de weg goed kwijt raken. Enkele Nederlandse leden van de Sante Daime ‘kerk’ in Nederland vertelden dezelfde verhalen. Groteske visioenen, versplinterd ego en het gevoel van ‘hergeboorte’.Over de ervaring zelf kan Derix weinig anders zeggen dan dat het net zoiets is als ‘uitleggen aan een dove wat muziek is, of een blinde het verschil tussen rood en blauw duiden.’ Een opmerkelijk boek, nog opmerkelijker is dat het bij de behoudende Arbeiderspers is verschenen. Die het van een schitterend omslag heeft voorzien. Geen boek voor een grote doelgroep, wel een boek voor mensen die een experiment niet uit de weg gaan en van nature genegen zijn hun zicht op de wereld te verruimen. Wie inzicht in de psychedelische ervaring wil verwerven, doet er beter aan om “The Doors of Perception” van Aldous Huxley te lezen. of “True Hallucinations” van Terence McKenna. Dit boek is eigenlijk voornamelijk toegankelijk voor ‘ervaringsdeskundigen’. Op het internet staat informatie over de Nederlandse tak van de Sante Daime ‘kerk’ mocht je er over denken om eens een sessie mee te maken. Het is overigens niet een kerk in de traditionele zin van het woord, dus de kans dat je er als bekeerling vandaan komt is klein. Maar het is wel een instantie die goed begeleiding geeft in de wondere wereld van psychedelica. Iets voor ‘Once in a Lifetime.” Zelf heb ik nog niet gedaan. LSD was indrukwekkend, maar de trip van vorig jaar moet nog op z'n plek vallen. Het was een moeilijke. Misschien deze zomer???
F.W.
Govert Derix
Uitgave: Arbeiderspers
In Nederland volkomen onbekend, behalve bij de leden van de Santo Daime ‘kerk’, is het Zuid- Amerikaanse brouwsel Ayahuasca. In Brazilië wordt het al eeuwenlang gebruikt bij ceremonies van de inheemse bevolking. Net als peyote heeft het daar een legale status. Ayahuasca is een psychedelische drank waarvan de werking een beetje te vergelijken is met LSD en psylocybine, maar de ervaring is volgens deskundigen in het gebruik –waaronder regenwoudactievoerder en zanger Sting, intenser en leerzamer. Gover Derix filosoof, ondernemer en schrijver van “The Vision Web, op reis naar ‘s werelds spannendste ondernemingsvorm” dat in 2000 door De Volkskrant tot een van de beste boeken van dat jaar gerekend werd, kwam via zijn Braziliaanse vrouw in contact met de daar springlevende Ayahuasca cultuur. Het gaat om een bittere thee, getrokken van planten die stoffen als DMT en harmaline bevatten en die net als peyote en mescaline een psychedelische ervaring genereren. Verslagen over deze substantie (waarvan DMT een van de belangrijkste ingrediënten is) zijn fascinerend omdat ze vaak verder gaan dan ‘gewoon’ trippen. Een DMT-ervaring wordt door velen gezien als een reële stap buiten ruimte en tijd. Een verblijf in een hogere dimensie. In tegenstelling tot de ‘gewone’ psychedelica die juist een blik werpen op ‘the inner world’. Gerben Hellinga en Terence McKenna vertelden daarover, zonder het van elkaar te weten. dat ze echt contact hadden gemaakt met entiteiten die echt zijn, maar niet met een normaal bewustzijn worden waargenomen. Ook moraal, scheiding van goed en kwaad, is een onderwerp dat logisch denkende mensen uitleggen als aangeleerd. Je wordt er niet mee geboren. Is mijn idee. Maar misschien komt dat omdat ik niets heb met religie en als scepticus denk dat alle denken is gebaseerd op omgeving en ervaring. Belevingen met ayahuasca plaatsen opmerkelijk vaak vraagtekens bij die stelling en veel ervaringsdeskundigen beweren na hun trip dat de mens van nature goed is. Dit en andere psychonautische gedachten komen uitgebreid ter sprake in deze merkwaardige psychedelische uiteenzetting.Volgens Derix –die voordien nooit ‘drugs’ had gebruikt- werkt de combinatie als hij binnen een semi-religieuze setting wordt gehouden louterend, geeft inzichten in het ego en laat mensen vaak een verandering ten goede ondergaan. Waarmee hij de stellingen van Hellinga en McKenna onderschrijft. Vooral verslaafden aan alcohol en tabak blijken na een Ayahuasca ritueel minder of zelfs geen behoefte meer aan hun kwalijke gewoonte te hebben. Timothy Leary zag trouwens in de jaren zestig hetzelfde gebeuren toen hij experimenteerde met LSD. Hij nam daarnaast waar dat ‘de ervaring’ een soort religieus kosmische ervaring was, zonder de dogma’s en ballast van een opgelegd geloof. Derix vertelt over zijn eigen ervaringen -het heeft hem onder meer minder materialistisch gemaakt- en heeft veel andere, vooral Braziliaanse, gebruikers geïnterviewd. Opvallend is dat hun verbuiten de halen allemaal positief van toon zijn. Ayahuasca doe je niet ‘zomaar’ even. Het is geen party-drug. Vaak moeten gebruikers na het drinken van de thee overgeven en zonder shamanistische begeleiding kun je de weg goed kwijt raken. Enkele Nederlandse leden van de Sante Daime ‘kerk’ in Nederland vertelden dezelfde verhalen. Groteske visioenen, versplinterd ego en het gevoel van ‘hergeboorte’.Over de ervaring zelf kan Derix weinig anders zeggen dan dat het net zoiets is als ‘uitleggen aan een dove wat muziek is, of een blinde het verschil tussen rood en blauw duiden.’ Een opmerkelijk boek, nog opmerkelijker is dat het bij de behoudende Arbeiderspers is verschenen. Die het van een schitterend omslag heeft voorzien. Geen boek voor een grote doelgroep, wel een boek voor mensen die een experiment niet uit de weg gaan en van nature genegen zijn hun zicht op de wereld te verruimen. Wie inzicht in de psychedelische ervaring wil verwerven, doet er beter aan om “The Doors of Perception” van Aldous Huxley te lezen. of “True Hallucinations” van Terence McKenna. Dit boek is eigenlijk voornamelijk toegankelijk voor ‘ervaringsdeskundigen’. Op het internet staat informatie over de Nederlandse tak van de Sante Daime ‘kerk’ mocht je er over denken om eens een sessie mee te maken. Het is overigens niet een kerk in de traditionele zin van het woord, dus de kans dat je er als bekeerling vandaan komt is klein. Maar het is wel een instantie die goed begeleiding geeft in de wondere wereld van psychedelica. Iets voor ‘Once in a Lifetime.” Zelf heb ik nog niet gedaan. LSD was indrukwekkend, maar de trip van vorig jaar moet nog op z'n plek vallen. Het was een moeilijke. Misschien deze zomer???
F.W.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Nachtmerrie, deze opdracht in dit masterpiece
Wat ben ik hier blij mee...En in zijn droom verliep alles feilloos en perfect zoals hij vooraf gepland had. Hij doodde meedogenloos en gevoelloos zijn verachtelijke vriend, die ook zijn vijand was.
Scott Lynch (foto: F.W)
The king of modern Fanatsy did it again. Rode Zee onder een Rode Hemel, net uit bij de Boekerij. Zie voor het interview met Scott in het archief van dit log!!!
Lahringen a Turner Impression
Dutch Masterpiece, watch the clouds...
Klein en Groot
Bauer en De Poel (uitgave: Aspekt)
Housewife in action
Words and Music
In Groucho We Trust
Keep in mind!!!
Fake
Dit is een bootleg, waar McGuinn geen barst mee van doen had. Ik had'm cadeau gekregen van een ex-vriend, maar die deed me er geen plezier mee en bovendien bleek hij het goede heertje uit te hangen met de smaakvolle muziek van zijn echtgenote. Eigenlijk heb je zoiets niet in huis: maar het echtpaar is erop gesteld. Ik niet...Niet op't fakeplaatje en niet op't echtpaar....
Glenn Gould
Dexter solved a Loyd problem, while Ramon is sleeping and dreaming
Albert Joking
Rickenbackermasterpiece
www.mcguinn.com
Dexter
Meneer Scheffer
Mieke Vestdijk
Anton bij het oud papier
